Main content

Sanne telt letterlijk de dagen af tot wanneer ze haar medicatie heeft afgebouwd. Ze schrijft hoe zwaar deze laatste loodjes wegen, vooral nu ook haar kat ziek is en zij er niets tegen kan doen.

Datum: 19 februari 2020
Afbouwen week: 16
Afgebouwd: citalopram (volledig), quetiapine: 55,5 mg
Nog af te bouwen: 82 mg quetiapine

In mijn afbouwplan heb ik alle externe bronnen van stress die ik kán vermijden, aan de kant geschoven

Werk, laat naar bed door afspraken of feestjes, verplichtingen die energie kosten, ook al zijn ze leuk. Maar sommige stressbronnen zijn niet te voorzien. Zoals een kat die ziek wordt.

Het afbouwen zat me al niet in de koude kleren. Ik voel me labiel, kwetsbaar.

Mijn energiepijl kan van het ene op het andere moment kelderen

Als de pannendeksels weer eens op de grond kletteren ren ik met mijn handen over mijn oren de keuken uit. Ik heb recentelijk ontdekt dat niet alleen mensen in films zich onder een deken verstoppen in een poging te ontkennen dat ze deel uitmaken van de wereld.
Het hoort erbij en ik probeer het te doorstaan.

Nu is onze Dikke Grijze al ruim een maand ziek

In eerste instantie was er niet veel aan de hand: de dierenarts adviseerde een gespleten hoektand te trekken om problemen in een later stadium te voorkomen. Zo geschiedde.

De ingreep pakte echter niet goed voor hem uit. Zijn gebit ging ontsteken. Hij kreeg een lange antibioticakuur en daarna nog een. Twee keer per dag moest ik er pilletjes in stoppen, die hij met veel overtuiging weer uitspuugde. Hij at steeds minder.
Dikke Grijze zelf maakte er, los van het weigeren van de pillen, eigenlijk geen scene van. Het enige wat hij wilde, was lekker bij me op schoot komen liggen.

Voor mij pakte dit ook niet goed uit

Ik wist me geen raad met mijn gevoelens van machteloosheid als ik keek naar mijn niet-etende kat met zijn ontstoken, scheefgetrokken bekkie. Ik kon amper naar hem kijken zonder in huilen uit te barsten, het arme dier.

Misschien heeft het te maken met het bijna twee jaar durende ziekbed van mijn vader

Geheel verteerd door kanker, overleed hij toen ik zeventien was.

Artsen hadden hem maar een maand of drie gegeven. Met ijzeren wilskracht zou hij zijn tijd hebben gerekt, omdat hij niet kon sterven voordat hij zeker wist dat ik goed terecht was gekomen, aldus familieleden. Hij stierf toen ik precies een halfjaar in het pleeggezin woonde.

Ik koester mijn vaders liefde voor mij. Maar dat hij voor en door mij zo heeft geleden, daar durf ik haast niet aan te denken. Nooit meer heb ik iemand gezien die zo ziek was, zoveel pijn had als hij.

Hoe dan ook, toekijken hoe iemand achteruitgaat en er niets tegen kunnen doen; het is niet aan mij besteed

Sinds de perikelen met Dikke Grijze zijn huilbuien aan de orde van de dag. Ik werd zo radeloos dat ik logeeradresjes voor hem ging zoeken, zodat ik niet meer met zijn toestand zou worden geconfronteerd. Een adres waar hij goed zou kunnen uitzieken, vond ik echter niet. Misschien stelde ik er ook te hoge eisen aan.

Mijn partner en ik besloten vorige week tot een second opinion voor de kat. De betreffende dierenarts opereerde diezelfde dag nog zijn kaak. Garanties dat hij beter zou worden had ik echter niet. Ik moest dus iets verzinnen om door deze periode heen te komen, ongeacht de toestand van Dikke Grijze.

Om perspectief te blijven zien besloot ik de dagen te gaan aftellen die ik nog nodig heb voor het afbouwen

Als ik vasthoud aan mijn plan, ben ik over 56 dagen klaar. Dan kom ik in een nieuwe fase, waarin ik ga ondervinden of ik het red zonder medicijnen. Over 56 dagen gaan als het goed is de onttrekkingsverschijnselen afnemen. Over 56 dagen ga ik op zoek naar een nieuw evenwicht. Over 56 dagen kom ik dichter bij het opnieuw verwerven van een plekje in de maatschappij.

Deze periode, waar ik nu mijn zinnen op zet, wordt wellicht ook niet makkelijk. Ik heb geen idee hoe mijn lichaam gaat reageren zonder medicijnen. Misschien wordt het juist een regelrechte ramp. Maar dat weet ik nu nog niet. In ieder geval sluit ik de huidige ermee af en dat biedt hoop.

De Donald Duck-scheurkalender in ons toilet is nu tevens een afbouwkalender, waarop ik heb afgeteld tot de laatste pillen-slikdag. Elke dag mag ik er een blaadje afscheuren.

Elke dag komt de laatste pil dichterbij

Dikke Grijze begint weer wat te eten. Wie weet komt alles goed.


Sanne (pseudoniem) heeft sinds de puberteit geleden onder ernstige psychiatrische klachten. Rond haar 26e levensjaar is in 2010 haar herstel op gang gekomen. Vanwege verergerende lichamelijke- en vermoeidheidsklachten doet ze sinds november 2019 een poging om geheel van haar psychofarmaca af te komen.

Om veilig af te bouwen heeft Sanne intensief contact met haar psychiater en huisarts.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *