Main content

Jort haalt een herinnering op waarin hij ervaart dat niet alles direct helemaal perfect hoeft te zijn. Jort: “Ik heb al veel workshops gegeven en wat we ook doen, ze gaan altijd over één ding: improviseren”.

Hij was de eerste persoon die me welkom deed voelen toen ik begon als ervaringsdeskundige op zijn afdeling. Als ik naar de voordeur liep groette hij me vanuit de rookruimte en maakte steevast het gebaar: kom even buurten. Dan was mijn onwennige dag begonnen.

Al gauw leerde ik een man, jongen, kennen met verschillende handicaps, getekend door het leven

Ernstige verslavingen, psychiatrie, een zwaar ongeluk. Soms is hij vervelend, maar hij kan ook delen. Hij heeft een heel eigen beleving, alsof hij zijn herinneringen, het gemis, in zichzelf levend heeft gemaakt. Geregeld vertelt hij dat Mick Jagger in hem leeft, wat ik niet kan ontkennen. En dat zijn moeder nog leeft, in de hemel. En al dertig jaar heeft hij gitaarles van dezelfde leraar en al dertig jaar speelt hij hetzelfde gouwe ouwe repertoire. ‘House of the Rising Sun’ zingt hij alsof het zijn eigen nummer is.

Zijn stem raakt me, ik voel me er in thuis, net zoals hij me wenkt om te komen buurten

Na een tijd stelde ik voor om zijn liedjes op te nemen. Op een heel eenvoudige manier, gewoon een microfoon er bij. Verstand van opnemen had ik niet. Een bevriende muzikant raadde me aan: richt de microfoon waar zijn kracht zit.

Zijn gitaar was meestal niet gestemd, vaak vergat hij halverwege wat hij ook alweer aan het spelen was. Hij deed een nummer wel een paar keer over tot hij er zelf tevreden over was. Ik vroeg me dan af waarom we meer verwachten van een mens dan dat?

Als kunstenaar heb ik veel workshops gegeven en wat we dan ook doen, ze gaan altijd over één ding: improviseren

Maar dat woord kende hij niet. Gelukkig was er onze huismeester die dat eenvoudig wist uit te leggen: “Je speelt een deuntje, en tegelijkertijd klets je in de maat daar een beetje overheen”. Dat was geen enkel probleem.

En zo kwamen er verhalen op muziek naar boven over zijn jeugd, zijn vader en moeder, de eerste fiets. Over vechten op het schoolplein om voor zijn zus op te komen en over verdwenen vrienden. De arbeidstherapeut gaf aan dat de instelling ook een drukkerij had en een hoes zou kunnen verzorgen. Een andere ervaringsdeskundige maakte een paar karakteristieke foto’s.

En ik schreef samen met hem een korte biografie met daarin een -op dat moment- onbeduidend zinnetje “ik wil graag een nieuw begin maken met mijn broer en zussen”, dat zei hij wel vaker.

We organiseerden een cd presentatie, ik las de biografie voor en we vierden feest

En tot mijn grote verbazing, want ik wist niet wat ik gezegd had, hoorde ik een week later dat hij zijn zus na twintig jaar weer teruggezien had. Over herstel gesproken!

Zijn broer vroeg me nog: kunnen jullie hem niet helpen om iets met zijn spaargeld te doen. En omdat hij graag opnames wilde maken met mooie gitaareffecten zijn we niet lang daarna naar een goede gitaarwinkel gegaan. Van de cd’s verkochten we 40 exemplaren voor het goede doel, hij wilde de opbrengst graag aan weeskinderen schenken. We vonden een alleenstaande asielzoeker die gauw 18 zou worden. Voor hem kochten we een computer om contact te kunnen leggen met zijn familie ver weg.

De cd, ik draai nu het jaren later nog steeds

Wat anderen er ook van vonden, voor mij is het nog steeds totaal eigen. Een herinnering voor het leven.


Jort is kunstenaar en ervaringswerker. Hij brengt graag het gesprek over psychiatrie op gang met inzet van zijn eigen verhaal en werkt het liefst met lotgenoten door middel van zijn kunstprojecten. Momenteel zoekt hij een nieuwe uitdaging.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *