Main content

Bas-Joren beschrijft zijn ervaringen van een opname in deze blog aan de hand van een metafoor die we allemaal wel kennen: het vakantiepark. Maar dan gedwongen.

Stel je een groot vakantiepark voor. Nee, stop. Niet in het buitenland. Gewoon in Nederland. Om specifieker te zijn, Enschede, Twente. En nee, niet met aparte vier-, zes- of achtpersoonshuisjes met sauna’s of zwembaden. Denk dat weg.

Denk aan een groot vakantiepark met verschillende units met in iedere unit twee grote woonkamers gekoppeld aan negen aparte slaapvertrekken.

Sommige units zijn open, sommige gesloten

Open betekent dat je vrijheden hebt. Gesloten betekend dat je gedwongen volledig intern moet blijven.
Alle vertrekken hebben een patio om te luchten, een speelruimte, een fitnessruimte, een rustruimte en een receptie waar je voor al je vragen terecht kan. Heb je die gedachte?

Bedenk je dan dat je daar juist niet voor je lol bent. Denk dus niet aan de voetjes omhoog, loungen in de zon, boekjes lezen. Niets van dat alles. Je bent er om noodgedwongen aan jezelf te werken. Want dat is nodig.

Je bent geselecteerd. Een soort VIP. Niet iedereen maakt namelijk kans op een verblijf in dit vakantiepark.

Je bent het contact met de realiteit gedeeltelijk of geheel verloren en je kan een gevaar zijn voor jezelf of anderen in jouw omgeving

Klinkt best heftig hè? Dat maakt het toch een ander soort vakantie.

Beeld je in dat je eens per week een gesprek hebt met je psycholoog en daarnaast eens per twee weken een gesprek met je psychiater. Bedenk je dat je gedwongen medicatie moet slikken, anders gaat het gegarandeerd niet de goede kant op met je. Bedenk je dan dat je met allemaal lotgenoten bent.

Maar vergeet niet dat iedereen zijn eigen problematiek heeft. Soms versterk je elkaar. Soms bots je met elkaar. Soms is je lotgenoot er vrijwillig, soms is je lotgenoot er gedwongen. Bedenk je dat een gedwongen verblijf meestal voor zes maanden is.

Bedenk je ook dat je verplicht een dagprogramma moet volgen. Sport staat hoog in de pikorde van dat programma. En tijdens de educatieve programma’s moet je diep in de spiegel kijken en dit reflecteren met jouw lotgenoten.

Bedenk je wel dat alles wat er gezegd wordt binnen kamers blijft

Privacy staat hoog in het vaandel. Stel jezelf voor dat je alles samen moet doen. Met de groep. Samen boodschappen doen, samen koken, noodgedwongen samen lief en leed delen.

Besef je wel dat je gebonden bent aan regels. Soms, als het beter met je gaat, mag je met verlof. Het is misschien raar. Maar je bent dan toch wel heel erg blij dat je dit vakantiepark mag verlaten.

Bezoek mag je altijd ontvangen. Maar dan wel op de bezoekuren. Je mag dan bijvoorbeeld in het restaurant (ook dat is aanwezig) een kop koffie drinken of een wandeling maken. Tijdens deze bezoeken kan je jouw ervaringen delen met je bezoekers. Besef je echter wel dat zij waarschijnlijk anders tegen jouw uitspraken aankijken en vele van je meningen of visies niet zullen delen.

Realiseer je ook dat je tijdens dit verblijf vrienden gaat verliezen

Wellicht raak je zelfs je baan kwijt en in de ergste gevallen ook je eigenwaarde. Het kan meerdere kanten op gaan. De toekomst in dit vakantiepark is onzeker.

Mocht je in dit vakantiepark terecht komen, dan is het echter wel het beste voor jou. In de maatschappij zou je, met de problematiek die jouw aanhangt, vrijwel direct onderuit gaan. De medewerkers van het vakantiepark zijn erg vriendelijk en behulpzaam en zullen je in deze gedwongen setting altijd met raad en daad bijstaan.

Bedenk je echter ook dat jij zelf degene bent die wordt gedwongen om stappen te gaan zetten. Met praten alleen kom je er niet. Je moet er alles aan doen weer uit het vakantiepark te komen.

Alleen met inzet, samenwerking, reflectie en praten, werk je naar de uitgang van dit vakantiepark

Dit is het soort vakantie waarvan je geen foto’s op facebook deelt. Dit is het soort vakantie waar je bewust niet over wilt praten met mensen. Mensen snappen deze vakantie bestemming namelijk niet. Ze zijn er zelf nog nooit geweest dus kunnen zich er niets bij voor stellen.

Is dat erg? Nee. Wat wel erg is dat zij het standaard vinden lijken op een vakantiepark.

Waarom stoor ik mijzelf hier zo aan? Waarom heb ik instant een hekel aan iemand die dat zegt? Een bespreekpuntje voor het contact met mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.


Bas-Joren Olbertz is achtentwintig jaar en is geboren in Hengelo en opgegroeid in het naastgelegen Borne. Hij heeft vier psychotische episodes meegemaakt en blogt erover op www.basjorenolbertz.nl. Hij voegt eraan toe: “Voel je vrij om mij te volgen!”

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat beeldend omschreven, leuk!
    Ik behoor tot diegene waar jij je aan stoort, het is een vakantiepark…
    Een kamer die dagelijks voor je schoon word gehouden, twee wekelijks schoon beddengoed, dagelijks schone handdoeken.
    Een all-in vakantie! Na een free wake up call start je de dag met een ontbijt in buffetvorm (keuze genoeg, oké laat de verse jus en champagne ontbreken). Een gratis medische check-up / (vitamine-)pillen en dan met je vakantiegenoten de dag doornemen. Toen ik op zo’n gesloten bestemming vertoefde, ervaarde ik dit niet zo, ik wist niet eens waar of waarom ik daar verbleef. Mijn herstel, het terugkomen in de realiteit duurde lang. Ook weer thuis, toen ik met mijn partner een vakantie ging boeken voor later in dat jaar. Zo’n all-in vakantie resort, wat bakken geld kostte. Ik vond dit toen zo’n grote onzin…. Zonde van het geld. Ik kwam immers net uit zo’n soort park, kostte niets. Alleen konden we daar niet samen een kamer boeken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *