Main content

Nadat ik twee keer een psychotische periode heb meegemaakt, is het vooral de angst voor een herhaling die mijn leven beheerst. Ik doe alles rustig aan, zoek mijn grenzen niet op en vermijd alles waarvan ik denk dat het nadelig kan zijn. Het laat me niet meer los.

Henk (22), Almelo


Iedere week behandelen we een dilemma van een lezer in ‘Wat zou jij doen?’ Kijk voor het dilemma van deze week op onze Facebookpagina en laat daar of hieronder jouw mening of advies achter. Zo helpen lezers elkaar!

Wil je zelf een vraag vraag voorleggen? Stuur je vraag naar redactie@psychosenet.nl.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Iedereen mag de behandeling kiezen die het best bij hem of haar past. Daar bestaan geen standaard oplossingen voor, ook al meent de reguliere ggz van wel. Iedere patiënt met psychosegevoeligheid is verschillend en worstelt met andere problemen. Het is belangrijk dat je een hulpverlener kan kiezen die je vertrouwt.

    Om mijn trauma’s, die ik heb opgelopen in de gesloten kliniek tegen te gaan, lees ik persoonlijk liever de roman ‘Moedervlekken’ (2016) van Arnon Grunberg dan dat ik in therapie zou gaan. Bovendien wordt er aan mensen die een psychose hebben beleefd, doorgaans helemaal geen psychotherapie geboden. De behandeling bestaat meestal uit een pil erin douwen of een spuit erin zetten. Er is op z’n hoogst enige maatschappelijke begeleiding voor mensen met schulden of langslepende conflicten. Ook kan het zijn dat je blijvend wordt opgezadeld met een psychiatrisch verpleegkundige die een hoge eigendunk heeft en vindt dat zijn gesprekstechniek en observatietechniek die van een psychotherapeut evenaart. Het type NVU-lid met Duitse herdershond, je weet wel.

  2. De twee bovenstaande reacties spreken boekdelen wat mij betreft. Maar ik herken je angst wel heel erg en het is makkelijker gezegd dan gedaan om met de ervaringen plus de etiketten die daarbij horen een leven op te bouwen. Dat vind ikzelf in ieder geval, zelfs na 1 korte psychose die vanzelf overging (maar waar ik wel veel angstklachten/vervreemdingsklachten/overprikkelingsklachten aan overgehouden heb). Maar ik hou me eraan vast dat ik, als ik beter contact heb met mezelf (met m’n lichaam, behoeften, wensen, grenzen) en met andere mensen/de natuur, nooit een psychose had gekregen (behalve bij drugsgebruik ofzo). Daarom is mijn tip: kijk naar wat de psychoses naar jouw idee voor betekenis hadden. Wat verwaarloosde je toentertijd in jezelf/buiten jezelf? Als je die zaken oppakt en vervolgens stapje voor stapje (babystapjes) jezelf iets meer uitdaagt qua stress en angst, dan denk ik dat het kan lukken om een psychose te voorkomen in veel gevallen.

    Belangrijk is dat je heel eerlijk naar jezelf bent. Dat betekent bij mij bijvoorbeeld dat ik nu erken dat ik in een heel jong stadium een crisis heb opgelopen in mijn jeugd, waardoor ik nu nog (ik ben 31 jaar) kinderlijke fantasieën heb als grootheidsfantasieeen en dergelijke. Vreselijk. Maar ik ga er iets aan doen in de therapie die ik heb, zodat ik hopelijk over een paar jaar geestelijk gezonder ben, waardoor de kans op een terugval steeds minder wordt.

    Jij bent nog jong en ik heb veel bewondering voor hoe je jezelf nu beschermt tegen nog meer pijn. Dat lijkt me een goede eerste stap, hoewel je jezelf misschien overbeschermt. Maar je luistert in ieder geval naar jezelf!

    Heel veel sterkte, Liza

  3. Ik vergeet nog te vermelden dat het belangrijk is om je te onttrekken aan je patiëntenrol. Zoek je activiteiten vooral buiten de psychiatrie, waar je mensen ontmoet die niet continu over ziekte en verderf spreken, die zich enthousiast wijden aan het een of ander.
    Stap bijvoorbeeld eens een museum binnen. Zeker niet om fascistische kunst te bewonderen, maar om kennis te maken met goede kunst van sociaal bewogen kunstenaars die grenzen proberen te verleggen.

  4. Hopelijk kan de volgende tekst je hoop geven op een beter leven.

    Op de avond van de Dodenherdenking 2016 verscheen NRC Handelsblad met op pagina 11 het artikel “Betere diagnoses stellen door naar kunstwerken te kijken.” Geneeskundestudenten van het RadboudUMC in Nijmegen bekeken een schilderij van NSB’er Pyke Koch om te bezien of ze in tien minuten tijd een juiste indruk van het kunstwerk hadden gekregen.

    Kunstobservatie is namelijk sinds kort een nieuw vak bij het RadboudUMC. Door het kijken naar kunst, letten artsen meer op details, ontdekken ze patronen en laten zij zich minder leiden door vooroordelen, is de gedachte. De overheid lijkt bereid veel geld in dit onderwijsprogramma te investeren. De meeste Nederlandse burgers, zowel laag- als hoogopgeleiden, gaan uit zichzelf uiteraard al wel eens naar een museum, maar geneeskundestudenten zijn kennelijk met heel andere zaken bezig. Waarmee eigenlijk? Met geld verdienen en goed vergaren?

    Bij geen enkele medische discipline worden zo lukraak diagnoses gesteld als binnen de psychiatrie. De visie van diverse psychiaters op een bepaalde patiënt kan volkomen verschillen. De internationaal vermaarde en kosmopolitische hoogleraar Jim van Os van de Universiteit van Maastricht heeft reeds talloze malen gewezen op het slechte wetenschappelijke fundament onder de DSM. Maar er zijn dus meer redenen waarom psychiaters dikwijls zulke foute diagnoses stellen: psychiaters en psychiaters-in-opleiding observeren niet goed en ze komen al heel snel tot verregaande conclusies, soms al na één gesprekje van slechts twintig minuten. De psychiatrie is zogezegd een behoorlijk subjectieve wetenschap, zo niet een pseudo-wetenschap, enkele goede onderzoeken uiteraard daargelaten. Er kunnen bovendien economische belangen meespelen, wanneer een ziekenhuis coûte que coûte vasthoudt aan een bepaalde psychiatrische diagnose, tegen beter weten in en ten koste van de patiënt.

    Het krijgen van een of meer psychoses hoeft helemaal niets te zeggen over het verdere ziekteverloop bij een patiënt. Een schizo-achtig of bipolair etiketje heb je tegenwoordig fluks te pakken, maar hoeft in het geheel geen recht te doen aan de feitelijke situatie. Hoe meer patiënten zelf regie kunnen voeren over hun leven, hoe beter zij zich voelen. Laat je niet kisten door een stel shrinks! De meeste psychiaters zijn namelijk taalarm, fantasieloos, weinig sensitief, autoritair èn narcistisch. Leef zo gezond mogelijk, neem bijtijds gas terug en probeer je te richten op zaken die je de moeite waard vindt! Een zo laag mogelijke dosis medicatie is ook aanbevelenswaardig en vermijd polyfarmacie te allen tijde.

  5. Dat is begrijpelijk. De angst zelf brengt stress met zich mee. Doe de dingen stap voor stap en met een gevoel van humor. De wereld zelf zit gek inelkaar. Kijk naar “What about Bob?” met Bill Murray op Youtube.
    Mocht je Bipolar zijn en Engels spreken kijk naar http://www.bipolaradvantage.com dit gaat over langzaam je grenzen weer verleggen om je leven beter dan ooit op te pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *