Main content

In de coronacrisis heeft Frederik Florian erg veel baat bij een telefoongesprek met de TOR. “Het was zo fijn dat ik deze zorgen even kon delen met verpleegkundige Arjan, die nog wist wie ik was”.

“Hallo, je spreekt met Frederik Florian. Ik bel voor de TOR.”

Hoe vaak heb ik die woorden wel niet uitgesproken en in hoeveel crisissituaties?

Toen ik belde, had ik geen zware crisis

Maar ik moest even iemand spreken en ik kon gek genoeg geen van mijn vrienden bereiken. Ik zeg ‘gek genoeg’, want iedereen zit volgens mij thuis vanwege de maatregelen tegen het coronavirus. Maar niet mijn vrienden, zo bleek.

Ik kreeg Arjan aan de lijn voor mijn TOR-gesprek.

Dimence, Medium Care, met Arjan”, hoorde ik hem zeggen.

Ik dacht dat het een gekkenhuis zou zijn bij de TOR, oftewel de “Telefoon Op Recept”(*)

Met psychiatrisch patiënten die in paniek belden vanwege het coronavirus, maar het viel mee. Ik dacht dat psychiatrisch patiënten nu misschien massaal extra veel last zouden hebben van hun kwetsbaarheden. Het was bijna vier jaar geleden dat ik Arjan voor het laatst had gezien en dat was toen ik was opgenomen in de kliniek waar hij psychiatrisch verpleegkundige was.

Tot mijn verbazing wist hij nog wie ik was

“Ja, Frederik. Jij speelt toch gitaar?”

Dat klopte inderdaad, ik speel gitaar. Ik probeerde hem voor de geest te halen: Arjan was niet zo groot, met donkergrijs haar, zonder bril, atletisch gebouwd, hij droeg meestal een spijkerbroek met een overhemd en hij had vooral een hele sociale, empathische uitstraling.

“Zeg het eens, waarom bel je?” vroeg Arjan.

De woorden klonken warm, rustig en uitnodigend; van enige angst of paniek over de wereldwijde coronacrisis was bij hem niets te bespeuren. Dus ja, waarom belde ik? Ik had immers geen zware crisis. Mijn vader woont in de Verenigde Staten en was onlangs in Nederland. Hij had mij niets doorgegeven van zijn reis en niets van zich laten horen.

Dat zat mij dwars en ik ervoer veel spanning

Toen ik mijn vader ernaar vroeg in een e-mail antwoordde hij dat hij bij dit bezoek andere prioriteiten had, zoals tijd doorbrengen met mijn broer en zijn gezin. Ja hoor, zij wél. Dat hebben van ‘andere prioriteiten’ kwam hard binnen bij mij. Ja, ik maak wel eens kritische opmerkingen tegen mijn vader, ik zeg soms waar het op staat, maar een wereld vol jaknikkers schiet toch niemand iets mee op?

Het was zo fijn dat ik deze zorgen even kon delen met verpleegkundige Arjan, die nog wist wie ik was

Ik vertelde dat ik in het weekend voor de corona-uitbraak nog had opgetreden met mijn gitaar.

“Goh, dat doe je dan toch maar weer even”, zei Arjan vol bewondering.

Het compliment deed me goed. Jaren van hard werken, muziek schrijven en instuderen gaan aan zo’n concert vooraf. Het is fijn als het wordt gewaardeerd.
Nadat we over mijn vader hadden gepraat, vroeg Arjan of ik me ook zorgen maakte om de berichtgeving rondom het coronavirus. Ik antwoordde dat ik me iets gespannener voelde dan normaal.

“En dat terwijl ik weet dat het beter is om rust en kalmte te bewaren”, voegde ik daar aan toe.

Arjan gaf toe dat hij teleurgesteld was in de hamsterende Nederlander

“Altijd wijst Nederland met een belerende vinger naar het buitenland en er is één crisis en we slaan vervolgens massaal boodschappen in”, zei hij.

Eigenlijk was dat ook aanleiding geweest voor mijn belletje naar de TOR… Ik was ’s middags bij de Albert Hein in mijn dorp geweest en de sfeer kwam zo grimmig op mij over. Bezoekers en het personeel waren waarschijnlijk bezorgd over de toestanden rondom het coronavirus en het voelde niet goed.

Op de fiets terug naar huis vroeg ik me wanhopig af hoe dit allemaal goed moest komen, vooral voor mij als hypergevoelige psychiatrisch patiënt. Plotseling kwamen al mijn angsten en onzekerheden in één keer boven. Tranen stonden me nader dan het lachen.

Arjan vroeg door naar wat mijn plannen waren

Eigenlijk wilde ik gewoon een beetje gezond leven: normaal eten, genoeg slapen en lekker naar buiten op zijn tijd om te wandelen en te fietsen. Verder heb ik thuis genoeg waar ik aan kan werken met het schrijven van een boek, opnemen van een cd en het maken van gitaarvideo’s. Ik bel, mail, app en Skype met vrienden.

Weerstand opbouwen en kalmte en overzicht bewaren leken me de beste remedies in deze tijd van angst en onzekerheid

“Het klinkt alsof je een helder beeld hebt van wat je wilt gaan doen”, merkte Arjan op.

Ik moest toegeven dat, ondanks mijn angsten en onzekerheden, ik wel een plan van aanpak had.

Nadat ik Arjan wel drie of vier keer had bedankt, hingen we op.

Ik voelde me honderd procent beter

En bovendien dankbaar dat er mensen zijn die klaar staan in tijd van nood zodat ik een TOR-gesprek kan hebben als dat nodig is. Dat kan soms zo goed doen.

(*) – De “Telefoon op Recept” is een telefoonnummer dat men kan bellen bij (psychische) crisis, waarbij men via de behandelende instantie buiten kantooruren een psychiatrisch verpleegkundige aan de lijn krijgt.


Frederik Florian (pseudoniem) is een schrijver, gitarist en componist. Hij schreef talloze muziekwerken voor ensembles, film en dans. Zijn invloeden zijn afkomstig uit de jazz, pop, film en klassieke muziek. Hij is momenteel bezig aan zijn tweede boek.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *