Main content

Een gedicht van Jeroen Zwaal dat woorden geeft aan zijn groeiproces en zijn herstel van psychose.

De boom zijn waar ik naar toe loop

Ik sta als een huis
En sluit mijn deuren
Doe de luiken dicht, de lampen uit
En zelfs de muren gaan op slot
De nacht gebruik ik
- En zij gebruikt mij -
Wissel rust voor pijn
Een droom voor werkelijkheid

Worden in dit lijf
Met zinnen die mij zijn
Die dagen voor mij openen
Muren doen breken
Deuren op een kier zetten
Perspectief doen waaien
Als bladeren in een frisse wind

Waar mensen naar grijpen
Om nieuwe nerven te aanschouwen

Laat staan de boom
Waar ik naar toe loop
Die nog ver weg staat
Die langzaam vertakt
En weet heeft van de diepte:

“Mijn stam is goed
Mijn wortels zijn stevig
Mijn grond is gezond
Mijn takken zijn sterk

Andere bomen zijn geveld
Dus nu is er plek
Ik ben er eindelijk
Anders had je mij niet gezien
Zo dwalend in dit bos

Mijn boven is blauw
Mijn beneden is groen
Ik voel het zuiver water
Het stroomt in mij omhoog
Uit het ronde lege midden

Met mijn vertakte bruin en groen
Zal ik hier heel goed gaan doen”

Als bladeren van mezelf
Ben ik stil gaan vallen
Met mijn plek, mijn zijn

Ogenschijnlijk stil
Associërend met mijn wind
Word ik door de lucht gegrepen

Er is geen mijn meer
Waar ik onderspit delf
Geen weg meer om te lopen
Of om weg te zijn

Tot de laatste zin die met mij is
Sluit ik het slapen af

Er opent zich een dag
Ook de anderen worden wakker


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog 'Jer en Jer'. Hij is redacteur bij PsychoseNet en geeft met zijn bedrijf 'De verbeelding van kracht' onder andere workshops met de VR 'de verwarde man'.

Meer informatie:

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *