Main content

Afgelopen woensdag was het de sterfdatum van mijn moeder (op mijn vijftiende) én tegelijkertijd is het mijn verjaardag. De dynamiek van ziek en ongezond gedrag binnen ons gezin, kwam op die dag in 1989 tot een ‘hoogtepunt’.

Na die dag was er een leven voor en een leven na dit moment. Twee levens die voor mij onverenigbaar leken. Gaandeweg weer verder gaan. Herstellen in een proces van vallen en opstaan. Inmiddels zijn er meer dan 10.000 dagen verstreken na deze traumatische dag en kwamen deze woorden spontaan in me op. Rouw en hoop als twee thema’s die liefdevol met elkaar zijn verbonden.

 

De eenvoudige dag

De dag dat ik als kind
Mijn moeder plots verloor
En langzaam op een tweede spoor
Ik elke dag wat ouder werd
En elke dag dat kind verliet
Dat bleef zitten met verdriet

Ik voel alleen mezelf niet meer
Want daarvoor doet het nog te zeer

De dag dat ik als kind verwijt
Dat iets in mij in tweeën splijt
En weigert om nog door te gaan
En steigert om het te doorstaan
In elke nacht die voor me ligt
Nog wakker zijn in donker licht

Ik ben alleen, mezelf niet meer
Want daarvoor doet het nog te zeer

De dag dat ik de dag vergeet
De de dag dat ik het niet meer weet
De dag dat ik mezelf afvraag:
“Was deze dag mijn dag vandaag?”
De uren tikken zo voorbij
Geluk en vrolijk zijn van mij

Ik ken alleen mezelf niet meer
Want daarvoor doet het nog te zeer

De dag dat ik weer samensmelt
Het kind – de man: ze zijn één held
Als vader, partner, broer en kind
Die alles nu oké weer vindt
Omdat afstand niet bestaat
En alles met vertrouwen gaat

De wereld samen, dat is meer
Heling komt: een keer, een keer

 


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week op vrijdag een blog ‘Jer en Jer’. Hij is ervaringsdeskundig coach bij Howie the Harp, redacteur bij PsychoseNet en geeft workshops met de VR ‘De verwarde man’.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Jeroen,

    Ik zou graag mijn deel met je willen delen …

    Ik was 30 jaar toen mijn moeder overleed en 35 jaar op de dag dat mijn lieve zus, die 1 jaar ouder was dan mij, overleed.
    In die tijd slikte ik nog 300 mg Clozapine waardoor mijn gevoelswereld weg was. Het traumatische was dat ik geen verbinding kon krijgen met het verdriet en ook niet de verbinding met mijn familie om er over te praten.
    Op beide begrafenissen zat ik als een dood vogeltje op de eerste rij in de aula en kon alleen maar apathisch voor me uit kijken.
    Ik had zo graag willen huilen om het verlies en een foto op de tafel te zetten om te herinneren… maar dat ging niet.
    Iets in mij had wel de wens om mij te uitten en die kreeg een vervolg in lange fietstochten over de Veluwe waar ik mijn moeder en zus terug vond in de heidevelden en in een mooie vogel. Daar kon ik de fiets parkeren en in ieder geval “op mijn manier” rustig herdenken.
    Nu de Clozapine tot het verleden behoort kan ik eindelijk huilen om het gemis, kan ik het uiten naar familie en blijf ik ieder seizoen op de fiets hun herdenken en verwerken.
    Het is een ritueel.
    Zo zijn er in die eenzame jaren meer rituelen en denkpatronen ontstaan waar ik nu nog moeilijk afstand van kan doen. Het krampachtig vasthouden van personen en denkwijzen zal waarschijlijk met dit verlies te maken hebben en een lange tijd duren om tot inzichten te komen.
    Maar in ieder geval begrijp ik nú dat dit gebeurt… en dat maakt het een stuk minder traumatisch.

    Allard.

  2. Beste Jeroen,

    Ik weet hoe verlies voelt en schrijf daarom dit mooie leerzame verhaal
    Voor jou….

    Er zitten twee mannen boven op een hoge heuvel zwijgend naast elkaar.
    De ene man is net aangekomen en samen kijken ze naar beneden de vallei in van zijn verleden. De man die al geruime tijd op de rots zat te wachten vraagt de man hoe zijn reis naar de heuvel is vergaan.
    “Toen ik de reis begon ging het allemaal wel voorspoedig en dat kunt je ook wel zien, want daar ver weg in de vallei beginnen de voetsporen van twee mannen die naast elkaar aan de zware tocht zijn begonnen.
    Hoe ruw het terrein ook werd ik heb het volgehouden en hij was daar bij mij, hoe moeilijk de rotsen ook waren, of hoe moeilijk ook de dalen, steeds zie ik de voetsporen van twee mannen naast elkaar.. en als ik soms wankelde hield hij me vast en bracht me terug op het spoor.

    Vertel mij eens zegt de man op de rots.
    “Ondanks dat je de reis goed volbracht hebt, én ondanks dat je vriend je geholpen heeft ben je niet gelukkig, hoe komt dat?”
    De andere man zegt;
    “Zie je daar beneden in de vallei, dáár waar dalen spelonken worden daar waar iedere levende ziel zich voor eeuwig verlaten voelt, dáár waar je zo bang bent, dáár waar het zó donker Is, dáár waar je je onbeduidend en nietig voelt, daar waar je intens eenzaam bent, dáár moest ik alleen door.
    Daar zie ik alleen maar mijn eigen voetsporen en niet meer die van mijn vriend.”
    Door zijn tranen heen zegt hij:
    “Mijn vriend en ik deden alles voor elkaar, onderweg hadden we het grootste vertrouwen in elkaar, zonder een woord te zeggen wisten we wat we bedoelden.
    Maar waarom heeft hij mij laten vallen toen het zó vreselijk moeilijk voor mij werd. Waarom moest ik alleen door dat intens diepe dal, zoals mijn eenzame voetsporen bewijzen .. waarom ?
    De man op de rots slaat zijn arm om hem heen en zegt:
    “Die voetsporen daar heel ver weg in de vallei, die lijken alsof je alleen hebt gelopen, maar dat is niet waar, want toen het daar beneden zo moeilijk voor je werd .. heb ik je gedragen.

    Jeroen, of je de man op de heuvel nou God noemt of je familie of een goede vriend of wie dan ook, dat maakt niet uit, het geldt voor hen allemaal, want ze houden van jou.

    Laten we als ervaringsdeskundigen in deze wereld elkaar dragen als het té zwaar wordt.
    Ik zal mijn bijdrage leveren en wil je ontzettend bedanken voor je vertrouwen en dit ontroerende gedicht en

    . hopelijk tot gauw.

    Allard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *