Main content

Medicatie volledig afbouwen, het is een grote overwinning voor Anniek. Dankzij haar naasten beseft ze dat ze trots mag zijn. Zelf voelt ze zich verre van euforisch. En ze weet ook dat er nog een lange weg te gaan is.

Datum: 13 april 2020
Medicatievrij week: 1
Afgebouwd: alles (15 mg citalopram en 137,5 mg quetiapine)

Sinds gisteren ben ik medicatievrij, na elf jaar medicatiegebruik

Het afbouwen gebeurde in 23 weken; eerst citalopram en daarna quetiapine. Het is gelukt!

De afbouwperiode is roerig verlopen. Zeven weken geleden leek een crisis onvermijdelijk. Ik had dringend een stipje op de horizon nodig. Daarom begon ik de dagen af te tellen tot het moment waarop ik onwennig naar bed zou gaan zonder eerst een pilletje in te nemen.

Of het door het aftellen kwam, doordat onze zieke kat langzaam beter werd of gewoon omdat het afbouwen nou eenmaal fikse schommelingen teweeg kan brengen; ik kwam weer in rustiger vaarwater terecht. Op sommige dagen leek ik zelfs bijna gewoon gezond, erg onwennig en opwindend was dat. Maar dat bleken uitzonderingen; doorgaans voelde ik me net goed genoeg om de dag zonder emotionele uitbarstingen door te komen.

Nu kan ik gaan herstellen van jarenlang medicatiegebruik én van de grillig verlopen afbouwperiode, is het idee. Reden tot een feestelijke stemming, in principe.

Alleen: het euforische gevoel ontbreekt

Ik voel me als een schipbreukeling, geradbraakt aangespoeld na een storm.

Mijn nachten worden korter. Met alle pillen sliep ik negen a tien uur per nacht, waarbij ik overigens chronisch moe bleef. Tijdens het afbouwen werd dat steeds minder. Nu slaap ik gemiddeld zes uur per nacht. Als ik om vijf uur wakker word, ben ik opgelucht dat het niet eerder in de morgen is.

De angst om terug te vallen in vrijwel complete slapeloosheid, waardoor mijn leven al meerdere keren compleet is gestagneerd, groeit met de dag

Ik voel me allesbehalve herstellende. Ik kan me slecht concentreren, raak nog steeds om het minste overprikkeld, maak me veel zorgen over mijn geheugen en heb een knoeperd van een koortslip.

Ik moet nog flink op mijn tellen passen en lange rustpauzes inbouwen tussen kleine taakjes: douchen, uitrusten. Stukje bloggen, rusten. Rondje lopen, rusten. Koken, rusten. De afwas zit er daarna niet meer in. En dan is het weer bedtijd en hoop ik er het beste van.

De laatste pil, eergisteren ingenomen, voelt hierdoor helemaal niet als een overwinning

Ik wil gewoon normaal zijn en dit allemaal niet hebben hoeven meemaken.

Maar hoewel het feestelijke gevoel ontbreekt, ben ik er in ieder geval toch van doordrongen dat ik iets bijzonders heb bereikt. Dat is te danken aan de naasten die me steunen bij mijn afbouwperikelen.

Rond de inname van de laatste pil leek ik wel jarig

Ik ontving veel attente berichtjes en belletjes en de brievenbus zat goed vol met lieve, vrolijke, steunende kaartjes. Ik kreeg complimenten en werd gefeliciteerd met hoe ik mijn afbouwplan heb opgezet en uitgevoerd. Verschillende bezorgers kwamen aan de deur met planten en boeketten.

Dit ontroert me en maakt een gevoel van dankbaarheid in me los. Terwijl ik de neiging had dit moment stilletjes voorbij te laten gaan omdat het vertrouwen in mezelf ontbrak, kreeg ik een sterk tegengeluid van mijn vrienden en familie. Zij hebben het afgelopen halfjaar meer geduld met mij getoond dan ik zelf kon opbrengen. Ze hebben zich niet laten afschrikken door mijn labiliteit en doen moeite om mij door deze tijd heen te trekken, vanaf het eerste moment waarop ik mijn afbouwplan met hen deelde.

Dankzij de betrokkenheid van deze mensen realiseer ik me dat ik trots op mezelf kan zijn, ook al voel ik dat (nog) niet

In het verleden heb ik al vaker geprobeerd van al mijn medicatie af te komen. Hoewel het in de loop der jaren lukte om te minderen, lag compleet stoppen ver buiten bereik. Dus ongeacht hoe belabberd ik me voel en hoe dit avontuur zal aflopen: zover als nu ben ik nooit eerder gekomen. Dit heb ik beter dan ooit aangepakt en doorstaan.

Met een zwaar gemoed, verlicht door het besef dat ik er niet alleen voor sta, vierde ik mijn mijlpaal gisteren samen met mijn partner. We genoten van een lekkere afhaalmaaltijd (tja, corona).

Het is tijd om nieuwe moed te verzamelen voor de volgende fase

Een fase waarin ik van mijn lichaam ga vragen om weer op eigen kracht te functioneren. Het is opnieuw tijd om een topprestatie te leveren.


Anniek Lemmens-Meijer heeft sinds de puberteit geleden onder ernstige psychiatrische klachten. Rond haar 26e levensjaar is in 2010 haar herstel op gang gekomen. Vanwege verergerende lichamelijke- en vermoeidheidsklachten doet ze sinds november 2019 een poging om geheel van haar psychofarmaca af te komen.

Om veilig af te bouwen heeft Anniek intensief contact met haar psychiater en huisarts.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi Anniek,
    Leuk om te lezen, bedankt voor je updates. Heb je een “noodprotocol” om eventueel “zo nodig” medicijn te nemen en snel weer af te bouwen?

    https://nl.qwe.wiki/wiki/Pro_re_nata

    Bij mij (bipolair) helpt dat om stress weg te nemen. Ik gebruik normaliter niets en “zo nodig” wel. In de praktijk 5 of 6 slaappillen per jaar en 1 of 2 keer per jaar een Zyprexa (Olanzanpine) antipsychose pil per in overleg met mijn huisarts.

    Nogmaals ik heb geen verstand van jou situatie en medicijnen.

    Groeten uit Amsterdam,
    John

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *