Main content

Als ervaringswerker was Jort enkele jaren voorzitter van de werkgroep “thema-avonden”. Hij schrijft hier deze mooie blog over. “Het was onze taak om iedereen zich welkom te laten voelen en we wilden de gesprekken vooral veilig houden.”

De thema-avonden waren oorspronkelijk bedoeld om met patiënten en andere geïnteresseerden in gesprek te gaan over allerlei onderwerpen rondom het herstellen van psychische lijden. Een prachtige uitdaging, temeer omdat ik zelf in het verleden nooit in gesprek kon met lotgenoten over deze onderwerpen.

Het organiseren van deze avonden riep allerlei vragen bij ons op

Zo zijn we gaan nadenken over wie eigenlijk onze doelgroep waren en welke programmering daar uit voort zou vloeien. Nadat we hier een tijd mee geëxperimenteerd hadden, kwamen we tot de prachtige conclusie dat iedereen tot onze doelgroep behoorde en dat we deze niet uit konden splitsen.

Het hoogste doel dat je als ervaringsdeskundigen kunt nastreven is de verbinding tussen cliënten en maatschappij bevorderen, en daarom was iedereen altijd welkom. Ook hulpverlener, buurtbewoner, familielid, alle geïnteresseerden! Samen in gesprek!

Het werd dus belangrijker dat we in gesprek gingen, dan waarover

Hoewel er natuurlijk overvloed is aan interessante onderwerpen.

Het betekende dat het gesprek toegankelijk moest zijn voor iedereen, ongeacht niveau of aard van de aandoening.

Bovenal was het onze taak dat iedereen zich altijd welkom voelde

En dat wij ruimte creëerden voor hen om deel te nemen aan het gesprek en gehoord te worden. Daarnaast was het prioriteit om deze gesprekken veilig te houden. Dit alles was een heel leerproces.

Omdat wij gesitueerd waren op het terrein van een psychiatrische kliniek, hoorden zowel de tijdelijke als de permanente bewoners tot onze gasten. Wij zagen dit contact ook als kans om na te gaan wat bij hen leeft en dit ook kenbaar te maken binnen de organisatie.

Zo bleken bijvoorbeeld liefde en seksualiteit bijna onontgonnen gespreksterrein, net zoals het praten over de inhoud van psychoses

Maar we wilden ook de druk van ‘aan je herstel moeten werken’ loslaten en gingen naar elkaars muziek luisteren

Want we merkten dat je dan echt bij iemand kan zijn, juist bij degenen die eigenlijk niet in staat zijn tot gesprek.

Uit dit idee vloeide weer voort dat we op YouTube gingen kijken naar onderwerpen die de aanwezigen mochten kiezen, zo leerde je elkaar op een eenvoudige manier kennen en kregen we interesse voor elkaars interesses. Hilarische avonden kan ik u vertellen!

Wij organiseerden ons als een zelfsturend team

Want alleen door invulling te geven aan de vrije ruimte van de ervaringsdeskundige konden we tot deze voortdurende ontwikkeling komen, dienstbaar aan cliënt en instelling. Overigens was dit niet altijd een gemakkelijk proces, maar juist omdat wij ervaringsdeskundigen op het scherpst van de snede met elkaar konden samenwerken, waren we met elkaar zo goed.

Regelmatig vertelden onze vaste gasten ons dat ze heel veel steun aan deze avonden ervoeren en daarom pleit ik voor lotgenotensteun

Later wilden we de door ons opgebouwde kennis ook gaan inzetten in de wijk, want is dat niet waar dit werk eigenlijk gedaan zou moeten worden, maar helaas is dat er door een samenloop van omstandigheden niet meer van gekomen.

Sindsdien droom ik ervan om hier ooit weer mee bezig te gaan, want deze gespreksavonden horen bij de mooiste ervaringen uit mijn leven


Jort is kunstenaar en ervaringswerker. Hij heeft een aantal jaren deze twee functies kunnen combineren en schrijft daarover. Momenteel zoekt hij naar de logische vervolgstap op hetgeen hij in het verleden heeft ontwikkeld.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik wil Jort graag informatie toesturen van GGNet, Warnsveld omtrent herziening diagnoses van hun cliënten die langdurig in zorg zijn geweest. Uit onderzoek is gebleken dat de oorspronkelijke diagnose niet klopte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *