Main content

“In deze glossy economisch ingerichte samenleving is er een bedrijf dat winst maakt door een symposium te organiseren, waar hulpverleners samenkomen om het te hebben over hun vak rondom hun confrontatie met psychisch zieke rafelranderige mensen,

die ziek worden gehouden met pillen waarmee andere bedrijven weer winst maken, waarbij deze gestroomlijnde hulpverleners gaan praten over de risico’s en dat het niet hun schuld is als zo’n ziek mens in verwarde toestand zelfmoord pleegt, of de boel in brand steekt en

dat deze hulpverleners zelf ook slachtoffer zijn en hoe fijn is het om dat met elkaar te bespreken en ook nog aan elkaar te vertellen dat ze zelfs met naasten in gesprek durven te gaan over deze risico’s – wauw schouderklop -,

waarbij niet wordt opgemerkt in welk ziekmakend systeem deze hulpverleners zelf ook zitten, gekooid en gekluisterd aan caseload, tijdsdruk, protocollen en onderdrukt

door de machtige allesbepalende ziektekostenverzekeraars die alleen vergoedingen geven als mensen gelabeld zijn met een diagnose

waarna er meteen vaststaat hoeveel behandeltijd er beschikbaar is voor het betreffende probleemgeval en dat er in dit symposium vooral gesproken zal worden hoe de hulpverleners in dit proces het beste gemanaged kunnen worden om gezamenlijk de juiste koers voort te zetten en

dat ze dankzij deze mooie dag met fijne lunch wel vijf accreditatie-punten verdienen die ergens weer in een ander systeem worden opgeteld om daarna met een goed gevoel huiswaarts te gaan en bevestigd te zijn als hulpverlener hoe moeilijk dit vak toch is en hoe lastig deze zieke mensen toch zijn, niet beseffend aan wat voor waardeloze dynamiek ze zelf hebben bijgedragen

en in plaats daarvan ook hadden kunnen kiezen voor: het nabij zijn bij hun kinderen met het helpen met huiswerk, of koken voor de zieke buurvrouw, of het bellen met die oom die alleen thuis zit, of de partner te verrassen met een heerlijke lunch, maar nee, ze moesten werken en

het hoofd vol laten lopen met woordenbrij over zo goed mogelijk hulpverlenen

en vooral de grote vraag in het midden houden die onbeantwoord blijft en ook niet gevraagd zal worden: “Wie wordt hier echt beter van?”, een hiaat dat als een groot kolkend zwart gat aanwezig is

en waar iedereen in een grote vicieuze cirkel omheen blijft lopen en zo nu en dan gadeslaat hoe er iemand in verdwijnt en weer eens niet geholpen bleek te zijn,

waarbij GGZ-bestuurders die met gevulde zakken boven de Balkenende-norm dit zullen scharen onder ‘ingecalculeerde risico’s’ en er wellicht een imagocampagne tegenaan zullen gooien, waar vervolgens ook reclamebureau’s weer geld aan verdienen,

kortom: een eindeloze optelsom: tel uit je winst – wees doof en stom!”


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog ‘Jer en Jer’. Hij is ervaringsdeskundig coach bij Howie the Harp, redacteur bij PsychoseNet en geeft workshops met de VR ‘de verwarde man’.

Fotocredits: Jeroen Zwaal (bewerking van een oorspronkelijke aankondiging)
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. En wat ik me ook afvraag, nu ik juist steeds minder informatie tot me ga nemen uit zelfbescherming, is in hoeverre het in het algemeen eigenlijk opschiet en of er problemen opgelost worden doordat men eindeloos tegen elkaar in loopt te twitteren over de werkelijkheid of dat dat juist tot meer polarisatie dus meer problemen leidt, ook omdat er enorme omwegen gebruikt worden om hopelijk uiteindelijk thuis te komen. Ik ga dit voor mezelf beperken omdat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen emotionele verwerking en het ook niet aan mij is, maar ik vraag mezelf er wel het nut van af soms. Het eindigt nooit en er is een diversiteit aan mensen en meningen binnen een diversiteit aan wetenschappen, filosofieën van alle tijden en een onduidelijk en voor veel mensen ietwat bedreigend technologisch dehumaniserend toekomstbeeld waar je ook weer alle kanten over op kan denken. Ik ben zelf de biologische basis teveel kwijtgeraakt en neig te denken dat dat overal steeds meer zo is, hoewel ik dat ook niet weet. Wat hebben we. U eigenlijk nodig? Ik probeer het voor mezelf in kaart te krijgen, ook omdat alles steeds individualistischer wordt, dus het moet vaak wel op die manier. En waar probeer ik in te blijven geloven omdat ik zelf vond dat het vroeger beter was, hoewel anderen dat niet zullen vinden. En daarop maar te blijven staan met de enkele overgebleven steunpunten. Mijn wereld kleiner te maken omdat de chaos van de wereld groot en niet beïnvloedbaar is. Meer een eigen eiland. Niet omdat dat zo leuk is, maar om te overleven en uit enige mate van zelfbehoudt. Teveel verschillende visies helpen daar soms niet meer bij, integendeel zelfs, de verwarring neemt toe en dat gaat ten koste van het breekbare zelf dus het gedrag dus de omgeving en dat slaat weer negatief terug op het zelf. Dus ik ga steeds meer aan deductie doen om maar jargon te gebruiken en dan zie ik het wel. Het zou mooi zijn als alle betrokken instanties in dit land een basis kunnen zetten van ‘ genoeg voor iedereen’, zodat we geen speelbal worden van krachten en tegenstellingen daar waar, zeker in een crisis, dit net het laatste is wat je kan gebruiken. Die kracht bouw je soms later wel weer wat op maar als je op de bodem zit moet je geholpen worden en dan moet dat allemaal op elkaar aansluiten. Zeker als je zelf altijd hard je best hebt gedaan om er wat van te maken en ook anderen te ondersteunen. Dan kan het zuur voelen als daar op volgt dat je in verwarring , eisenstellen en tegenwerking terechtkomt dus eigenlijk jezelf moet gaan verdedigen op je kwetsbaarste momenten. Dan neemt het vertrouwen teveel af watdaarvoor al teveel beschadigt was door allerlei omstandigheden. Vertrouwen dathet in de basis wel goed zit is de kern van alles. Als dat niet meer lukt omdat het een puinhoop blijkt vol onbestendigheid dan is dat moeilijk voor veel mensen. Het is. niet alleen een individueel verhaal, mensen zijn ook vaak gevoelig voor de tendenzen van nu. Dat hoor en zie ik overal. Ik niet alleen.

  2. Machteloze woede door levenspijn die dus omgezet kan worden naar grip op jezelf door de pijn eronder te erkennen en te plaatsen waardoor je weer meer bij jezelf uitkomt. Waar dus van nature zoals bij de meeste mensen gewoon een welwillend mens onder zit die door schade en schande wijs geworden weet dat er in de manier waarop mensen in psychische nood soms worden opgevangen, of gewoon helemaal niet worden opgevangen, er dingen moeten veranderen en dat dat alleen maar kan als alle partijen in een samenleving uiteindelijk de handen ineenslaan . Nadat ze het on elk geval op de belangrijkste kernpunten van wat mensen, allemaal en mensen in nood wat specifieker, nodig hebben om overeind te blijven eens zijn en dat dat steeds meer als een olievlek verspreid onder alle hulpverleners. Als hulpverleners boos zijn bevestigd dat misschien wel je gelijk, dat je een kritisch punt aansnijdt. Ik moet zelf uitkijken voor projectie op hulpverlening en instanties, uiteindelijk moet ik het toch zelf doen en heeft dat geen zin meer maar iedereen die invloed kan uitoefenen is van belang. Zoals ik zo vaak hier lees lopen nog steeds heel veel mensen tegen te veel onbegrip aan als ze hulp nodig hebben. Het lijkt me wel dat successen boeken belangrijk zijn bij het beïnvloeden en dat daarvoor een lange adem nodig is. Om niet moegestreden te worden.

  3. Jeroen.
    Wat een prachtige essays, waarin je in een eminente stijl de zere plekken aanduidt, raakt en eventjes duidt, weet je te maken.
    Waar heb je dat geleerd of vandaan ?
    Met respect,
    Pjotr

    1. Hoi Pjotr,

      Wat een mooie vraag! Terugblikkend op mijn leven heb ik gaandeweg mijn leven mijn eigen pijn gaan zien en voelen door er enerzijds over te schrijven en anderzijds in mijn werk aan te sluiten bij de pijn van anderen. De vinger op de zere plek leggen, waarbij deze pijnlijke plek dus de ruimte is tussen mij en de ander. In deze ruimte heb ik ruimte gemaakt voor liefde en verbinding, een proces van tientallen jaren. Nu ik die verbinding voel, kan ik het delen, Soms getriggerd door iets moois, soms door iets verdrietigs, of dit keer omwille van boosheid, en ik eigenlijk zo graag zie dat we het anders gaan vormgeven in de wereld!

      Ik ben begonnen met dichten in Havo-4 omdat ik Engelse woordjes niet kon reproduceren. (Ze bleven hangen in mijn onderbewuste) het eerste gedichtje in oktober 1992:

      ‘He missed his odds
      deniing dismay

      It brought him dread
      And grief and fear,
      deniing mercy…

      He must surrender!
      But not to despair my darling,
      my dear,
      about the things you’ll bear’

      Dit schreef ik 3 jaar na het overlijden van mijn moeder op mijn verjaardag en 1 maand voor mijn eerste psychotische ontregeling op mijn 18e. Duidelijk is voor mij dat innerlijke stem van mijn moeder mij toespreekt en dat doet ze nog! :).

      Kortom: ik heb het nooit geleerd, maar hier komt het vandaan.

      Ben erg blij met je reactie, waarmee ik ervaar dat je me enorm ziet. Dank! Ik ga er van uit dat mensen uit de GGZ ook heel boos kunnen worden op deze kritische aanklacht. Dat is ook oké. Mijn intentie is goed en dat bevestig je meteen. Fijn! Hartelijke groet Jeroen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *