Main content

Op een avond zat ik in een Run2Day winkel in Haarlem, samen met een groep mannen die mijn trainingsmaatjes zouden worden, en we luisterden naar Where the streets have no name van U2. Soundtrack van de New York marathon. Soundtrack van mijn leven, bedacht ik me toen.

Ik was 18 en eetgestoord, al jaren. Bij vlagen depressief, chronisch eenzaam en alleen. Want aan praten en delen deed ik niet, niet over mezelf en mijn pijn in ieder geval. Rennen wilde ik, en weg ook, dus schreef ik me in voor een marathon. De New York Marathon, welteverstaan.

Een beter excuus om toe te geven aan mijn bewegingsdrang en geflirt met zelfdestructie had ik niet kunnen bedenken

Zelf vond ik het een ingenieus idee, want tegen ‘maar ik train voor een marathon dus ik moet echt nog even lopen’ kon niets of niemand op.

End of discussion, case closed.

In de maanden naar de marathon toe trainde ik veel. Dwars door pijntjes, blessures, honger en vermoeidheid heen. Ik moest en ik zou, dus ik deed en ik ging.
Dat het niet gezond was en mijn motivatie om te lopen niet helemaal zuiver wist ik, maar dat vond ik geen probleem. Om mijn lijf gaf ik weinig. Toegeven aan pijn vond ik kinderachtig. Ik was sterker dan dat, vond ik. Er stom en grenzeloos genoeg voor ook.

IMG_0048
De marathon zelf, op zondag 2 november 2008, was een onvergetelijk avontuur. Rennend door Harlem, Brooklyn en The Bronx dacht ik aan van alles en net zo vaak aan helemaal niets. Tot een kilometer of 25 was alles een groot feest.

Er was zoveel te zien, te horen, te ervaren. Ik vloog, droomde en genoot

De man met de spreekwoordelijke hamer kwam tien kilometer later. Mijn knieën deden tegen die tijd zoveel pijn dat ik me soms heel even afvroeg of ze de finish wel gingen halen. De opluchting toen ik in Central Park aankwam en nog maar 2,5km te gaan had, was dan ook enorm. Het moment van over de finish komen nauwelijks te beschrijven.

De dagen na de marathon liep ik trots maar kreupel rond. Tegen de tijd dat ik weer naar huis vloog had trots plaats gemaakt voor een ander gevoel; leegte. En verwarring. En angst. Want… wat nu?
Na 42,195 km rennen door de straten van New York was ik nog steeds dezelfde persoon als daarvoor. Met dezelfde donkere gevoelens en gedachten en dezelfde verwarring over wie ik was en het liefst zou willen worden.

Inmiddels ben ik 27, jaren leven en leren verder. Volgens de DSM qua eetstoornis ‘in remissie’, wel nog even depressiegevoelig.

Maar ook wijzer, ervaringsrijker, milder, realistischer en boven alles: niet meer eenzaam en alleen

Als ik iets heb geleerd in de jaren sinds die marathon in New York, dan is het wel dat je door te delen echt kunt helen. Met wie maakt niet eens zo heel veel uit, zolang er maar echt contact is en er ruimte bestaat om klein te zijn. Kwetsbaar, onzeker, jezelf. En daarmee krachtig, sterk, authentiek.

Delen, mezelf openstellen en vertrouwen op en in een ander. Dat zijn voor mij dé ingrediënten gebleken om een eind te maken aan een chronisch gevoel van eenzaamheid. Niets zo helend als mensen om me heen bij wie ik kan én durf te zijn wie ik ben – met al mijn liefde, gekkigheid en pijn.

Met rennen en vluchten heb ik het inmiddels wel  gehad, now I want to tear down the walls that hold me inside. Reach out and touch the flame, where the streets have no name.


Anne Marsman is redacteur van PsychoseNet en PhD student aan de Universiteit Maastricht.
Ook van Anne:
Herstel bestaat niet
Eerste Hulp Bij Psychose – Wat kun je voor iemand doen
Praten over zelfdoding? Van levensbelang

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Anne, het vertonen van de kracht van de geest, hier de positieve kracht van te laten zien in je leven, je relaties en werk geeft anderen kracht en hoop om verder te komen in hun eigen leven en het op een waardige en fijne manier invulling te geven. De geen gezonde……….. was dan een mindset die op dat moment nog nodig was om verder te komen, denk ik. 🙂 Door hier op Psychosenet andere geluiden te laten zien en horen kunnen er krachten gebundeld worden om een nodige verandering in de GGZ en samenleving te stimuleren. Hoop en kracht door te geven aan hen die het nodig hebben en van daar uit met zijn allen de richting op gaan die gewenst is voor ieders leven met en zonder een nieuwe GGZ die in Nederland en over de hele wereld nodig is. De geest is sterker dan de ongezonde…………

  2. Anne, een loop lopen is voor mij qua gezondheid niet haalbaar ik heb bewondering voor jouw prestaties op dat gebied en ook hoe je je leven nu invult met je blogs op psychosenet te delen, waarvoor dank.

  3. Ik herken ook dat sport geen enkele oplossing is voor opgesloten gevoelens. Zelf sport ik erg graag, ik kan dat vrij goed en haal er wat eigenwaarde uit, maar bij mensen zijn die me accepteren voel ik me het beste. Toch zit 20 jaar na mijn eerste diagnose mijn omgeving niet meer op mijn pijn te wachten, merk ik, en in therapieën heb ik het er nooit uit kunnen praten of verwerken. Doordat ik vrij snel toch begon met sporten heb ikzelf juist het gevoel dat ik het overleefd heb, die eerste jaren, anders was ik op mijn bed blijven liggen. Maar ik ging ook over de grens, dat heb ik terug moeten brengen naar sport een normaal onderdeel van mijn activiteiten uit laten maken, naast andere dingen. Het meeste steun kreeg ik van mijn vriendin en mijn twee labradors. Niet ieder mens kan goed van binnenuit over zijn gevoel praten, ik denk dat iedereen wel die behoefte heeft, maar dan moet het wel veilig genoeg voelen, en ik kon niet meer bij mijn gevoel tijdens dat overleven. Ben blij dat ik tegenwoordig weer normale gesprekken met anderen kan voeren over dagelijkse dingen en weer humor had, want ook dat zat helemaal op slot waardoor mensen zich van me afkeerden. Ben maar heel voorzichtig maar heel bewust weer contacten gaan zoeken. Echt gevoelens delen zal echter altijd moeilijk voor me blijven, ben al heel tevreden met mijn huidige evenwicht. Via muziek kom ik wel vrij goed bij mijn gevoel. Ben bang anderen te schaden als ik mijn gevoelens te veel uit. Er zitten ook nog oude frustraties bij waar niemand om me heen iets aan kan doen, die situaties en personen zijn allemaal uit beeld en de mensen nu om me heen zijn goed voor me. Die wil ik niet teveel belasten met mijn onverwerkte ellende. Ik heb de indruk via sport ook wel wat agressie te kunnen reguleren maar ik begrijp dat de meningen over het nut van sport bij psychische klachten verdeeld zijn, dus dat weet ik ook niet zeker. Mits ik niet over de grens ga voel ik mezelf toch echt goed op het moment dat ik sport, daarna ga ik me vrij snel weer slechter voelen. Het werkt voor mijzelf ook ontspannender dan zaken als yoga of meditatie, voor mij is sport, mits op de juiste manier, een vorm van ontspanningsmeditatie. Als ik te lang stil lig of zit voel ik me acuut achteruit gaan. Ik weet dat dat voor veel mensen helemaal anders werkt, ik heb er ook geen enkel waarde oordeel over want ik voel niet wat een ander voelt . Vriendelijke mensen, juist als ik mezelf door mijn innerlijke toestanden verre van vriendelijk voel, die ook rust uitstralen vind ik het prettigste om me heen. Als er niks te bewijzen, of goed te maken of weet ik veel wat is, maar het gewoon goed is zoals het is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *