Main content

Schizofrenie Bestaat Niet staat op 18 september met een team aan de start van de Socialrun. De Socialrun is een non-stop estafetteloop van 555 kilometer in 48 uur, met start en finish in Utrecht. Met het evenement wordt aandacht gevraagd voor mensen met psychische klachten en gestreefd naar openheid creëren, taboes doorbreken en stigma tegen gaan.
De komende weken stellen de deelnemers van het SBN-team zich hier voor. Loper Lex Vink doet de aftrap. 

 Hardlopers zijn doodlopers?

Mijn oma had een uitermate helder wereldbeeld dat ze, meestal in de vorm van tegeltjeswijsheden, gevraagd en ongevraagd kwistig om zich heen strooide. Ze leeft allang niet meer, maar zou ik haar vertellen dat ik in september mee ga doen aan de Socialrun 2015, dan zou ze me eerst een welgemeend: ‘Je ben niet goed bij je hoofd’ toewerpen. Dit ongetwijfeld gevolgd door een stellig Hardlopers zijn doodlopers.

En daar zou ik het mee moeten doen. Hoewel ik zeker weet dat ze daarna toch de huishoudknip zou openen om de sponsorpot wat te spekken, ook al groeide het geld haar niet op de rug.

Maar hoe waar zijn nu al die mooie spreuken uit grootmoeders tijd?
Dat het geld haar niet op de rug groeide, klopt als een bus. Schijnt sowieso niet heel vaak bij mensen voor te komen.
En dan de constatering dat ik niet goed bij mijn hoofd zou zijn. Daar valt over te twisten, maar daarover zo meteen meer.

De Socialrun staat voor het afslaan van de doodlopende weg van stigmatisering en het creëren van nieuwe doorgaande paden naar openheid en begrip

Tot slot de kwestie dat hardlopers doodlopers zijn. Tsja, daar durf ik in deze context gerust van te zeggen dat mijn oude wijze oma de plank toch wel mis zou slaan.
Ingewijden weten waar de Socialrun voor staat: juist het afslaan van de doodlopende weg van stigmatisering van psychische aandoeningen en het creëren van nieuwe doorgaande paden.
Wegen die leiden naar openheid en daarmee uiteindelijk een beter begrip voor mensen met psychische klachten.

De Social Runteams zijn dus geen doodlopers, maar doorlopers!

Zo, genoeg nu over mijn oma. Even ‘the spotlight’ op mezelf.
Mijn naam is Lex Vink, ik ben 54 lentes jong, hiervan 35 lentes getrouwd met Lybet, samen met haar ouder van vier kinderen en ‘baas’ van één hond (hoewel de hond volgens mij anders over de rolverdeling denkt).

Ik ben erkend (BIG geregistreerd) verpleegkundige en al even erkend (maar niet BIG geregistreerd) depressielijder.
Dat ik verpleegkundige ben, weten heel veel mensen. Dat ik periodes in mijn leven heb dat ik het me geen fluit uitmaakt of ik leef of dood ben, dat ik me 24 uur per etmaal voel alsof ik net onder een vrachtwagen heb gelegen en dat iedereen me gestolen kan worden, dat weten maar heeeeeeeeeel weinig mensen.

Het heeft natuurlijk geen pas om als Depressive Anonymous mee te lopen in een evenement tegen stigmatisering van psychische kwalen

Daar liep (en loop) ik eigenlijk liever niet mee te koop. Over het waarom niet zal ik in een volgend blog wat meer vertellen. Eerst maar eens uit de kast komen met dit blog, want het heeft natuurlijk geen pas om als DA’er (Depressive Anonymous) mee te gaan lopen in een evenement tegen stigmatisering van psychische kwalen.

Zoals hierboven aangegeven ga ik meedoen aan de Social Run 2015. Ik verheug me er enorm op om als lid van het Team Schizofrenie Bestaat Niet, deel uit te mogen maken van dit unieke en geweldige evenement. Wat mij betreft mag het al 18 september zijn.
Met de deelname sla ik twee vliegen in een klap: ik ga actief op de loop tegen stigmatisering én ik draag bij aan het beheersen van mijn depressieve klachten. Sporten, bewegen, de laatste 20 jaar vooral fietsen en hardlopen zijn voor mij ontzettend belangrijk geweest bij het (soms letterlijk) ‘op de been’ blijven.

Ik ben ervan overtuigd dat sporten me geholpen heeft om depressieve episodes te voorkomen of, als dat niet lukte, ervoor te zorgen dat ik weer eerder boven kon komen drijven

En in mijn allersomberste periodes was het het hardlopen dat er de scherpe kantjes wat af kon halen. Hoewel ik op dat soort momenten natuurlijk geen bal zin had om überhaupt aan een activiteit in welke vorm dan ook te denken, voelde ik me na enkele kilometers lopen al snel wat opknappen en was het leven in ieder geval tot enkele uren na het lopen weer wat aangenamer.

En hiermee besluit ik mijn eerste bijdrage in het kader van de voorbereiding op de Social Run 2015.

Tot gauw maar weer.


Lex Vink – verpleegkundige, loper SBN-team Socialrun 2015 en niet-geregistreerd depressielijder

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Mooie inhoud, mooie schrijfstijl, bijzondere titel: niet geregistreerde depressielijder…. Veel succes bij de social run!

  2. Hallo Lex, ik waardeer het enorm dat je met dit blog uit de kast komt en ook zo mooi twee vliegen in éen klap vangt zoals je schrijft: goed tegen depressieve klachten en goed tegen stigma!
    En tja, ik ben eigenlijk reuze nieuwsgierig naar jouw redenen waarom je er liever niet mee te koop liep en loopt, en wat dan toch de doorslag heeft gegeven om deze blog te schrijven. Maar, ik wacht gewoon tot je volgende blog. Heel erg veel plezier met de Social Run. Zelf ben ik fysiek gezien meer een zeer bescheiden wandelaar, maar dat neemt niet weg dat ik het initiatief een warm hart toedraag.
    hartelijke groet Clara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *