Main content

Anne worstelde ruim tien jaar met een eetstoornis en depressieve periodes. Ze ging meerdere keren in behandeling en vond uiteindelijk de zorg die bij haar paste bij Human Concern en een haptotherapeut. Haar conclusie na jaren therapie en leven: herstel bestaat niet. En juist in die overtuiging ligt misschien wel haar herstel.

 

Er zijn dagen dat ik het even niet meer weet. Wie ik ben of wat ik doe. Waar ik het allemaal voor doe, en met welke reden.

Er zijn dagen dat ik het liefst niet uit mijn bed kom. De deur niet uit wil, met niemand wil spreken, nergens wil zijn.

Er zijn dagen dat ik me tot in mijn tenen eenzaam voel. Het donker is in mijn hoofd. Ik mijn lijf verafschuw en niet wil voelen dat ik besta.

Er zijn dagen dat ik kots, snij, mezelf verhonger. Midden in de nacht ga lopen spoken, ga rennen of me juist verstop.

Die dagen zijn er niet zo vaak meer, maar heel af en toe komen ze nog voorbij.

Vroeger vond ik mezelf om al die redenen ziek, gestoord, patiënt. Nu vind ik mezelf vooral mezelf

Wanneer the sky the limit lijkt te zijn, maar ook wanneer ik de bodem gevoelsmatig weer heb bereikt.

Volgens de DSM ben ik na een decennium eindelijk in remissie. Volgens mezelf heb ik na jaren therapie en leven vooral geaccepteerd en begrepen wie ik ben. Hoe ik in elkaar zit en hoe ik in bepaalde situaties functioneer. Wat mijn trauma’s zijn, waar mijn valkuilen liggen, voor wat en wie ik allergisch ben, hoe je me op de kast kunt krijgen. En hoe er ook weer af.
Na jaren heb ik, denk ik, niet mijn dromen maar wel mijn verwachtingen bijgesteld. Over jou, de wereld, maar bovenal mezelf.

Vroeger dacht ik dat niemand me begreep. Dat er voor mij en mijn schaduwzijde geen ruimte was, of mocht zijn. Dat ik alleen bestaansrecht had zolang ik presteerde, functioneerde, lief en aardig was. Dat je alleen van me kon houden als ik dat nog net een beetje meer van jou deed. Alleen als ik je kon helpen, kon redden en beschermen.

Inmiddels weet ik beter. Niet elke dag, niet elk moment, maar wel steeds beter.

Ik geloof niet in herstel, ik geloof wel in het leven. In leven met liefde en met liefde leven, vooral.


Anne Marsman – redacteur PsychoseNet.nl, PhD student aan de Universiteit Maastricht

Meer van Anne:

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Anne, heel moedige getuigenis. Vooral het stuk waarin je beschrijft dat je nu weet wat je valkuilen zijn, voor wie je allergisch bent,… Dit vraagt vaak jaren om tot dit inzicht te komen. Nu heb je voor jezelf kapstokken gevonden waarop je kunt terugvallen.
    Dit is volgens mij nog een uitdaging voor de professionels: door analyse (met of psycholoog en psychiater, of alternatieve therapieën) en/of zelf-analyse (indien je in de mogelijkheid bent) kapstokken en inzichten te geven aan de persoon om een nieuw (ander) leven op te bouwen. Zo wordt de opname een signaal van iets dat misliep en het herstel het levenspad naar een nieuw doel.

  2. Ik heb de tranen in mijn ogen staan Anne. Wat helpt mij dit in een voor mij moeilijke tijd. Zien wie je zelf bent, zonder jezelf te stigmatiseren en zo open uit te komen voor waar je geweest bent. Het geeft mij ook weer een opening naar een leven zonder me patiënt te voelen.

    1. Mooi te horen, dank 🙂
      Wat mij persoonlijk ook erg heeft geholpen in de overtuiging ‘ik ben niet ziek, ik ben een mens’ is de jaren die ik in boeddhistische kringen heb doorgebracht (waaronder 2 jaar leven in een centrum in Frankrijk). De boeddhistische kijk op emoties, leven en lijden was/is voor mij erg helend. Een soort waarheid waarin ik als jong mens zelf altijd al geloofde, maar nooit ‘bewijs’ voor vond of hoorde om mij heen. Absolute eye opener was het boek ‘When things fall apart – heart advice for difficult times’ van Pema Chödrön (ook in NL vertaald). Ik voelde me opeens zó normaal na het lezen van dat boek 🙂 En gesterkt in de gedachte ‘Het komt goed. Het ís al goed.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *