Fotocredits: Nico van der Veer; gemaakt van de binnenkant van zijn oude synthesizer bij vervanging van een onderdeel.
Nico deelt zijn reis over een jeugdige droom binnen de media. Hij vertelt over zijn pogingen om lokale kerkdiensten uit te zenden. Daarbij reflecteert hij op zijn zoektocht tussen zingeving en televisie maken, en vraagt hij zich af: hoe kun je je talenten inzetten voor iets dat er echt toe doet?
Naar het Mediapark
Soho, ik zit net naar een radioprogramma te luisteren: “Hoe is het nu eigenlijk met Marc Dik?” (ex-presentator van de EO), en hij viel vet door de mand! Ik meen dat het in 1999 was en dat ik samen met hem naar het Mediapark reed; hij moest een voice-over inspreken voor het televisieprogramma “Jong”. Hij zou mij daar ook achterlaten, omdat ik een dag mee zou lopen bij de eindmontage van ditzelfde programma. In de auto, op weg naar de montagestudio, hadden wij het over mijn droom: televisie maken.
Marc adviseerde mij eerst ervaring op te doen bij de lokale of regionale omroep, alvorens door te pakken in Hilversum. Ik had geen journalistieke opleiding of iets dergelijks gevolgd, dus te weinig ervaring. Haha, nu hoorde ik in het radio-interview dat jij ook “te lui” was om eerst bij de lokale of regionale omroep te starten om ervaring op te doen… Na een paar jaar slaagde jij er wel in om bij de Evangelische Omroep aan de slag te mogen en ik… Ik ging in de sociale studies aan de gang.
In verbinding met elkaar
Wat was de aanloop naar mijn tv-wens? Nou, deze ontstond omdat ik mijn ei niet kwijt mocht in mijn idee om samen alle kerken in mijn stad televisie-uitzendingen te gaan maken. Mijn visie was heel simpel: volgens de Mediawet heb je als kerken recht op zendtijd, ook bij de lokale omroep. Ik leerde in die tijd Peter Scheele persoonlijk kennen van het tv-programmaatje “Peter” van de Evangelische Omroep, en wat ik hem zag doen was iets heel moois: in gesprek gaan met mensen over het geloof in Jezus door middel van humoristische sketches op straat. Ik zag dat hij hierdoor in verbinding kwam met mensen.
Peter ging en gaat uit van verbinding leggen met de mens in plaats van, kort door de bocht gezegd, het evangelie door de strot te duwen. Ik merkte dat deze houding mij ook hielp om met mensen vriendschap op te bouwen en dan een opening te zien ontstaan voor (geloofs)dialoog. Peter (63), inmiddels zijn lange haren kwijt, ik (54)… idem dito (oftewel kaal). Laatst hadden we nog een mooi gesprek…
Hoe kwam dit tot stand?
O ja, de aanloop… Nou, ik had mij heel goed voorbereid en verdiept in de wettelijke mogelijkheden voor tv-maken en uitzenden. Ik was in contact gekomen met een soort afdeling van de EO die kerken wilde helpen om dit soort projecten op te zetten en eventueel te financieren. Peter vond het ook geweldig en ik kreeg van hem adviezen. Ook had ik een netwerk opgezet en contacten gelegd met een aantal kerken die plannen hadden om hun kerkdiensten uit te gaan zenden via de lokale en/of regionale omroep, waaronder mijn eigen kerk.
Ik wist van voorbeelden uit Rotterdam (waar ik ook contacten mee had en waarvan een aantal werkzaam waren bij de EO) dat dit soort projecten gigantisch duur waren. Je kon gerust spreken over een paar honderdduizend euro (guldens toentertijd), en dat met name vanwege de dure professionele apparatuur; een goede cameraset kostte al gauw 75.000 gulden, en dan had je er minstens drie nodig… Liever vier of vijf om vanuit alle hoeken te filmen. Dan nog de rest: video- en audiomixers, effectenapparatuur, kabels, licht, geluid, montageapparatuur, et cetera. Ook mijn kerk had uitgebreide plannen en wilde veel geld gaan inzamelen.
Wat vind u? Nee.
Ik besloot mijn plan uitgebreid op papier te zetten en te overhandigen aan mijn kerkleiding. Ik had een heel goede en logische onderbouwing: beste mensen, het is geldverspilling als elke kerk voor zich zoveel duizenden uitgeeft aan iets terwijl wij met zijn allen hetzelfde doel hebben. Mijn idee is simpel en ik heb medewerking vanuit Hilversum: wij mogen gratis gebruikmaken van de volledige studioapparatuur en krijgen gewoon gratis zendtijd, dus laten wij eerst met zijn allen om de tafel om te kijken wat mogelijk is, om hierover te bomen.
Wat vindt u? Nee, bemoei je niet met Gods plannen voor onze kerk, doei! Vanaf dat moment volledig genegeerd door de kerkleiding! Kennelijk had ik iets gezegd wat niet in hun hoofden paste, maar men is daar nooit op teruggekomen… Ook niet met: joh, wat een goed idee, ik nodig je uit om verder te praten… Dus ik liet dit stuk lokale televisie los (snap je, Marc?). Ik zette in op landelijke tv. Ik wilde niets meer dan laten zien waar ik dacht dat men vaak de fout in ging: je kunt bijvoorbeeld kerkdiensten uitzenden, maar je kunt ook inzetten op tweerichtingsverkeer (de straat op en in gesprek…).
Een erg kleine doelgroep
Nu weet ik dat mijn echte motivatie veeleer lag bij inderdaad situaties in beeld brengen, met andere woorden: beste kerk, leuk idee om kerkdiensten uit te zenden, maar wat bereik je met jullie plannen? Uit cijfers weet men dat voor kerkdiensten de doelgroep heel klein is en het merendeel kerkgangers zijn die daarna kijken, en het programma-idee dat ik voorstel ligt beter qua kijkcijferscore als je het doel hebt om niet-gelovige mensen het evangelie te verkondigen. Dus is het toch geld- en energieverspilling om jullie plan door te zetten… Natuurlijk was dit tegen het zere been, en was ik gewoon erg eigenwijs… Maar wel de realiteit waar men niet omheen kon!
Toch liet ik het gaan…
Toch nam ik het advies van Marc Dik, Wim de Knijff, Bernard van den Bosch, Alice Binnendijk en Wilfred Dreschler tegen mijn zin in aan en ging aan de slag bij de lokale omroep om ervaring op te doen. Had ik de opleiding journalistiek gedaan, dan had ik stage kunnen (blijven) lopen bij het televisieproductiebedrijf SkyHigh in Hilversum. Daarnaast mocht ik eventueel aan de slag bij de makers van de eerste serie Big Brother in Amsterdam en deed ik daar ook cameratraining. Uiteindelijk liep het toch anders en kwam ik te werken in de GGZ…
Toen, in 1999, werkten wij met (digitale) Betacam-apparatuur en daarnaast bij de voormontage op Avid Media Composer (op de computer); dit was zo vet om te doen! En nu, ruim 25 jaar later, heb ik Media Composer op mijn pc, gewoon voor de fun! Maar schrijf ik daarnaast mijn verhalen (zoals hierboven)… Dank, Jim (van Os), dat jij mij hiertoe aanmoedigde! Dat jij mij zei, toen ik je vroeg om samen een podcast te maken: ik heb vele mensen gesproken met meningen, maar jij hebt verhalen en dat is wat de wereld nodig heeft! Schrijven doe je goed aan!
Doe waar je goed in bent!
Dank voor jullie aandacht, en laat je dromen nooit los (perspectief)! Want ja, je kunt in mijn verhaal lezen dat het leven heel anders kan lopen, en dat hoort er deels ook bij (dat is ook leven). Echter mag dit (voor zover je daar grip op het leven kunt hebben) nooit ten koste gaan van waar je goed in bent… dat zuigt je leeg qua energie. Ik geloof dat wij gemaakt zijn om te doen waar wij goed in zijn! Ik denk dat wij zoveel van elkaar kunnen leren als wij elkaar de ruimte (durven) te geven, en ja, dan moeten soms eigenbelangen opzij worden gezet. Helaas deed ik de tegenovergestelde ervaring en op… maar het is nooit te laat!!!
Nico van der Veer.
Meer lezen over Zingeving?
- Ik vertrouw op mijn levenspad — positieve veranderingen en geloof
- Alles over zingeving – Info van PsychoseNet
- Mijn hersteldagboek – de weg naar herstel
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
5 reacties op “Het tij is te keren — zingeving en televisie maken”
… dit lied luister ik regelmatig May-May en dat maakt mij stil, dan voel ik Zijn aanwezigheid:
https://m.youtube.com/watch?v=zd2J1SER0IM&list=RDzd2J1SER0IM&start_radio=1&pp=ygUmZGF2ZSBiYWluYnJpZGdlIC0gdW50aWwgdGhlIHRpZGUgdHVybnOgBwE%3D
Hoi Nico,
Erg bedankt voor je blog!
Ja, inderdaad het leven kan anders lopen. Voel je je verbonden met God? En komt er een podcast van jou en Jim?
Alle goeds,
May-May
Dank voor je reactie May-May!
In 1992 heb ik God (Jezus) in mijn leven gevraagd omdat ik compleet vastliep. Voor het eerst in mijn leven ervoer ik wat liefde was, omdat ik de Bijbel ging lezen en toepassen. Mijn leefstijl en leven kreeg daardoor een drastische verandering. Ik kreeg vooral perspectief en hoop. Dit terwijl ik totaal niet gelovig ben opgevoed, het tegenovergestelde juist.
Of ik verbonden ben met God? In mijn hoofd weet ik dat Hij mij nooit loslaat, dat is een belofte. Maar ik ben eerlijk; me blijven focussen op deze verbinding is voor mij altijd een strijd geweest. Sinds een een jaar of twee begrijp ik waarom ik daar veel moeite mee heb: ik had geen ouders (vader) die mij konden geven wat ik nodig had als kind, de rollen waren omgedraaid; ik zorgde voor hen.
Ik geloof aan de andere kant dat ieder mens min of meer tegen dit verbonden-stuk-met-God aanloopt in het leven, dat is ook menselijk en Bijbels. Wij laten ons vaak afleiden in deze complexe tijd van druk, haast en moeite. Dat is ook mijn valkuil. En zeker als je hoofd continu aanstaat. Ik blijk een heel gevoelige en intelligente persoonlijkheid te hebben volgens mij GZ psycholoog. Ik ben waanzinnig scherp en prik overal dwars doorheen en dat maakt het lastig om in mijn lichaam te zitten, te voelen. Gelukkig lukt dit nu beter omdat ik daarbij hulp krijg. Voelen (en verbonden zijn met God) gaat mij goed af als ik in de Biesbosch wandelt, als ik muziek luister en daarop danst, als ik voor mijn zeeaquarium zit, als ik een goed boek lees, als ik geniet van mijn twee kinderen et Cetera. Maar bovenal het besef dat God daar (voor ons) is, en met ons meegaat. Dat voel ik als ik mij daar bewust op focust! Ik heb een aantal keer echt Zijn Stem gehoord in situaties van crisis, momenten dat ik niet meer verder wilde leven. Want er is heel veel gebeurd in mij leven… het is een wonder dat ik er überhaupt nog ben!
Heel verhaal…
Komt er een podcast met Jim? Wie weet May-May wie weet. Ik heb nog veel en veel meer te vertellen maar regelmatig geef ik op omdat er nog zoveel shit op me afkomt en mijn lichaam het lijkt te begeven door de stress die nog vastzit… herstel zeg maar. Maar ik zou het super gaaf vinden omdat ik eigenlijk een soort Jim-type ben. Ik werkte bijvoorbeeld acht jaar ik de GGZ (2004-2012) en terwijl ik nog nooit van hem had gehoord handelde ik net als hem: ik zag dat de protocollen en behandelingen averechts werkte en begon met experimenteren (ik vond dat dit mocht omdat ik nog studeerden… dachten de behandelaren en mijn bazen anders over) met wat in mijn optiek wel zou werken en dat wierp zijn vruchten af: ik kreeg cliënten, de groep en mijn collega’s in beweging (verbonden). Zo ontstond ook mijn blog wat je las; ervaringen opgedaan (trail and error). Zo heb ik nog een heel archief vol aan casussen van de afgelopen 54 jaar 😉 Dus wie weet May-May, wie weet… Maar wat vindt jij?
Nico.
https://m.youtube.com/watch?v=zd2J1SER0IM&list=RDzd2J1SER0IM&start_radio=1&pp=ygUmZGF2ZSBiYWluYnJpZGdlIC0gdW50aWwgdGhlIHRpZGUgdHVybnOgBwE%3D
https://m.youtube.com/watch?v=XcY-8TmAa_I&list=RDzd2J1SER0IM&index=2
… dit soort muziek maakt dat ik ervaar…