Main content

In dit vijfde deel van haar serie gaat Anniek in op het gepland afbouwen van medicatie met behulp van taperingstrips: wat merk ik? Waar heb ik last van? En vooral: hoe ga ik daarmee om?

Honger

Datum: 29 december 2019
Afbouwen week: 9
Afgebouwd: 12 mg citalopram
Nog af te bouwen: 3 mg citalopram en 137,5 mg quetiapine

Het afbouwen loopt anders dan ik dacht. Van slapeloosheid, mijn grootste angst, is nog geen sprake. Ook heb ik doorgaans geen last van somberheid. Die leek een paar weken geleden de kop op te steken maar verdween binnen een paar dagen. Ik ben veel moe, maar voel me redelijk.

Toch ontstond er enkele weken geleden een fikse deuk in mijn vertrouwen

Er ging iets mis met eten. Dat ken ik van vroeger, want ik heb een groot deel van mijn leven met eetstoornissen geleefd. Eerst anorexia, later boulimia en uiteindelijk een mix van de twee. Maar daar was ik jaren geleden van hersteld. Toch?

Normaal gesproken kan ik lekker van een portie noten genieten. Maar nu was mijn rem kwijt. Al meerdere keren werd ik me er door een plotselinge, hevige buikpijn en misselijkheid van bewust dat ik gedachteloos en grenzeloos had zitten bunkeren. Mechanisch, als een koe die aan het herkauwen is. Eén keer had ik zoveel zoute popcorn op dat ik de hele nacht angstig wakker lag van een pompend hart. Later die week at ik me zo ziek dat ik voor het eerst in jaren weer het braken opwekte. Niet om van de calorieën af te zijn, zoals vroeger, maar omdat ik me hondsberoerd voelde en inschatte dat het nóg ongezonder zou zijn om al dat eten binnen te houden.

Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan overgeven: de jarenlange boulimia heeft mijn lichaam op veel manieren beschadigd. En nu heb ik het ineens toch weer gedaan.

Waar gaat dit naartoe?

Komt mijn eetstoornis nou terug? Zouden mijn medicijnen deze ziekte hebben onderdrukt? Zat ie daar jarenlang te sluimeren, ondanks alle therapie die ik heb gehad om te herstellen? Ik heb toch dingen geleerd, ik heb toch nergens een eetstoornis voor nodig?
Ik had van alles zien aankomen tijdens mijn voorbereiding op het afbouwen. Maar niet dit.

Ik besprak het gebeuren met mijn psychiater. “Niet te hard van schrikken”, zei die. Dat stelde me gerust en herinnerde me eraan dat ook dit grenzeloze eten een uiting van onttrekkingsverschijnselen kan zijn. Bijzonder om te merken vond ik dat ook het eenmalig overgeven uiteindelijk een positief effect op me had. Ik wilde zó graag voorkomen dat dit nog eens zou gebeuren, dat ik alerter werd op risicovolle situaties op gebied van overeten.

De drang om te eten en te blijven eten komt regelmatig terug

De oorzaak lijkt te liggen in een onrust die verder niet echt te definiëren is. Inmiddels kan ik alweer beter voor mezelf zorgen. Wanneer ik de behoefte voel om te snacken neem ik even geen nootjes, want die weet ik op zo’n moment niet te doseren. Een meer overzichtelijk hapje werkt dan beter. Ik zoek afleiding of vertel zo nodig tegen mijn partner dat ik zo’n trek heb. Hij hoeft daar niks mee te doen; alleen al het benoemen zorgt ervoor dat ik weer kan voelen dat mijn lichaam iets anders nodig heeft dan waar mijn hoofd op dat moment naar vraagt.

Ik heb me de afgelopen twee weken geen buikpijn meer gegeten, ondanks de bestaande onrust. Weer een hobbel genomen. What’s next?!


Anniek Lemmens-Meijer heeft sinds de puberteit geleden onder ernstige psychiatrische klachten. Rond haar 26e levensjaar is in 2010 haar herstel op gang gekomen. Vanwege verergerende lichamelijke- en vermoeidheidsklachten doet ze sinds november 2019 een poging om geheel van haar psychofarmaca af te komen.

* Om veilig af te bouwen heeft Anniek intensief contact met haar psychiater en huisarts.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *