Main content

Marcus kwam er op 38-jarige leeftijd pas achter dat hij hoogsensitief is. Hij gaat scheiden. Komt in een psychose terecht en wordt dakloos.
Geeft niet op. Woont nu weer in een eengezinswoning. En werkt na 21 jaar zelfs weer een seizoen bij Walibi. Een hele strijd. “Ik liet niemand merken hoe ik mij voelde.”

Ik wil het graag hebben over hoogsensitief zijn en het verlies van een ouder in de pubertijd, en de persoonlijke gevolgen. Exact wat mij is overkomen.

Drie dagen na m’n vijftiende verjaardag en vier dagen voor kerstmis heb ik mijn vader verloren aan kanker (1991). Ik kan me de dag van overlijden nog herinneren als de dag van gisteren. De dagen tot de uitvaart niet.

Wat ik me van de uitvaart kan herinneren is de klassieke muziek, waarvan ik niet eens wist dat hij daarvan hield.

Wat ik me verder herinner is dat ik een “kreet” van verdriet gaf toen de gordijnen dichtgingen, toen de kist met m’n pa erin voor eeuwig verdween in mijn leven. Het was een schreeuw van gejank, duurde maar een seconde of twee, maar als ik eraan terugdenk lijkt het alsof het wel een minuut duurde.

Een schreeuw om hulp?

Ik herinner me hoe de vriendin van één van mijn broers mijn hand vastpakte, en that’s it. Er werd geen verdere aandacht aan besteed, omdat niemand anders het hoorde, ze waren te druk bezig met hun eigen rouwverwerking. Dat blijkt uit de vraag of een van m’n broers of aanhang die “kreet” ook gehoord had. Nee dus.

M’n aanstaande schoonzus liet m’n hand los, en toen moest het maar klaar zijn.

Die kreet was voor mij een ultieme uiting van alle emoties die door mijn lichaam gingen. Eigenlijk was het een zenuwinzinking, ik stortte in. Ik had verschijnselen van een paniekaanval, diep geraakt door mijn eigen emoties.

Toen er na de plechtigheid alweer gelachen werd, kon ik dit niet bevatten (nu begrijp ik het allemaal wel). Het was toch een treurige dag? Waarom stonden we, de broers en aanhang, en natuurlijk mijn moeder, elkaar niet te omhelzen? Waarom niet? Simpelweg omdat emoties een moeilijk onderwerp waren voor mij en mijn familie, dus knuffelen, wat emotioneel contact is, was er niet bij.

Misschien dat de oudere broers wel emoties hebben kunnen delen, ik heb er niets van meegekregen. Wat ik te horen kreeg na de plechtigheid was dat ik mijn vader maar moest herinneren als “dat grappige dikke mannetje”.

Ik vond het één van de meest achterlijke vergelijkingen ever, hoewel de persoon die dit zei wel gelijk had. Dus ik lachte er maar om, want mijn gedachten waren zo overstuur dat ik eigenlijk niets uit kon brengen.

Ik was nog steeds in shock

Ik liet niemand merken hoe ik mij voelde, uit angst niet begrepen te worden of dat er misschien zelfs om gelachen zou worden.

Onbegrepen ging ik verder met leven. Ik heb wekenlang mijn mond gehouden over het overlijden van mijn vader, hield het geheim uit angst niet begrepen te worden. Ook mijn school wist van niets. Waarom mijn moeder ze niet heeft ingelicht, waarom ik het zelf niet heb gedaan? Omdat erover praten een soort taboe was geworden. Had ik maar geweten dat ik HSP ben, dan was ik vrijwel zeker wel opgevangen geweest (door de GGZ) om gevoel te delen.

Toen ik het uiteindelijk aan mijn beste vriend vertelde, barstte ik in tranen uit. Waarop hij zei “zoiets moet je de volgende keer meteen vertellen, we staan voor je klaar.”

Dat deed me goed, maar er kwam geen warme knuffel ofzo, er werd verder niet over gepraat. Ik heb iedereen in mijn omgeving daarna geïnformeerd, ik had zo de behoefte om erover te praten, maar durfde het gewoon niet.

Waarom niet? Omdat ik me al m’n hele leven onbegrepen voelde. Mijn gevoelens gaan verder, zijn intenser dan die van zo’n 80-85% van de bevolking. Omdat ik nou net bij die andere 15-20% mensen hoor die hoogsensitief zijn. Hoogsensitief zijn heeft niet alleen maar te maken met het “gevoeligheid”, het is nog zo veel meer. Lees maar eens de Wikipediapagina over hoogsensitieve personen.

Ik heb mezelf als gevolg van alles wat bij de nasleep kwam kijken van het overlijden van mijn vader, zoals mijn moeder die 80 uur in de week in ons Schoolfoto bedrijf ging werken, mezelf van de middelbare school laten trappen.  Een ander persoon was ik geworden. Ik voelde me altijd klote onbegrepen, eenzaam, suïcidaal.

Ik heb mezelf gestort op dat wat mijn emoties wel begreep: drugs.

Ecstasy, coke, speed, hasj en wiet.

De meest prettige ervaring kwam van heroïne, omdat ik mij daarmee volledig van alles kon afsluiten. Mazzel voor mij dat vrienden dat laatste ver van mij vandaan hielden.

Ik werd opgevangen door een groep van voornamelijk jongens, allemaal minimaal 4 jaar ouder dan ik, die op hun manier echt wel het beste met me voor hadden, maar ook bij hen kon ik niet terecht met mijn gevoelens, of durfde het simpelweg niet ter sprake te brengen.

Bovendien was ik een jaar ervoor verhuisd van de randstad naar een dorp op de Veluwe, dus ik kende mijn nieuwe vrienden eigenlijk niet eens goed. Ik raakte afhankelijk van middelen die mijn emoties reguleren, dempen, afzwakken of whatever allemaal.

Nu, dertig jaar later, weet ik dat mede door m’n hoogsensitiviteit de klap veel te hard binnenkwam. Ik had op jonge leeftijd al begeleid kunnen worden om mezelf beter te begrijpen, met name mijn hoogsensitiviteit.

Ik pleit er dus ook voor om op zo vroeg mogelijk hoogsensitiviteit te ontdekken bij kinderen, zodat ze geleerd kan worden dat ze niet alleen zijn.

Dat het voor hen “normaal” is dat ze het leven anders ervaren dan die andere 80-85%. Ik weet dit omdat ik zelf heel goed weet wat voor impact hoogsensitief zijn op je leven heeft.

Dus door een samenloop van omstandigheden heb ik van m’n vijftiende tot mijn achttiende heel veel “shit” gebruikt. Viel na 17 jaar weer terug, wederom kon er niet gepraat worden over emoties, gevoelens. Dit kostte me mijn huwelijk.

Ik had toen net ontdekt dat ik een hoogsensitief persoon ben. Meer dan drieëndertig jaar te laat.

Een warme groet van,

Marcus Rumpff


Marcus Rumpff (marcusrumpff@gmail.com) is een man van 45 jaar die al 23 jaar een angststoornis heeft.

Meer lezen over rouw?

Foto creative commons (Piqsels)
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.