Main content

Afgelopen week had ik mijn eerste zangles ooit. Was het toevallig dat ik net in die week mensen op straat hoorde en zag zingen? Zo zag ik iemand al zingend voorbij fietsen, vroeg in de ochtend.

Zijn melodie schalde over de natte klinkers. Een vrolijk moment en ik moest er wat om lachen. Een paar dagen later zag ik er weer één, dit keer op een brommer, helemaal in zijn eigen wereld met zijn liedje…dat hij uit volle borst meezong. Hoe mooi is dat?

De zangles was bijzonder. Ik ontdekte wat krachtig voluit zingen met me doet, wat het in de ruimte te weeg brengt

En hoe ik met kleine aanwijzingen grote ontdekkingen doe over mezelf. Ik heb mijn stem te lang vermiezemuist. Welkom krachtiger gedragen volle stem!

In 2014 durfde ik na 20 jaar voor het eerst deel te nemen aan een familieopstelling en had ik een eigen inbreng. Al gauw kwam ik aan de beurt en vertelde ik aan Jasper – de gespreksleider- en aan de groep mijn levensverhaal. Het verlies van mijn moeder op jonge leeftijd kreeg een prominente plek en dus mocht ik haar gaan opstellen. Ik mocht iemand uit de groep vragen om mijn moeder te representeren. En ik koos haar. Was het de warme zachte liefdevolle blik in haar ogen? In intens oogcontact verdween ze langzaam naar de achtergrond. Dit keer was het oké.

Via een Facebook actie had ik iets gewonnen, een zangles, en zo bleek toevalligerwijs de dame die mijn moeder had gerepresenteerd, de zangdocente die mij ‘ik mag weer zingen’ leerde. We hadden plezier en na een dik uur en wat napraten over onder andere psychosegevoeligheid en nieuwe uitdagingen op werkgebied, stond ik weer buiten.

Avondeten was er bij ingeschoten, dus de snackbar was gauw gevonden. En daar stond Perry de rastaman, half dronken zijn betoog te doen.

We raakten in gesprek, hij vertelde over zijn eerste dag in Arnhem 27 jaar geleden, ik over mijn eerste zangles 7 minuten ervoor

Daarna stonden we buiten en speelde hij voor mij op zijn gitaar een paar prachtige reggaeliedjes. Poëtische teksten over de verziekte maatschappij, persoonlijk leiderschap, de zon die altijd schijnt en dat niemand bang hoeft te zijn voor kernwapens en zo meer… want de tijd stopt nooit. Toevallig? Of ‘ment to be’?

Whatever.. it happened.

Ken je Eckhart Tolle?” vroeg hij me. “Natuurlijk!

Wat een mooie reeks gebeurtenissen en dat het zo eindigt: ik met teveel hoge noten in mijn bol, hij met teveel alcohol. “Ik hou van je man!” zei Perry ongeremd. We omarmden elkaar bij het afscheid.

Rij voorzichtig“, riep hij me nog na. Zingend reed ik naar huis.
Ik ook van jou.


Jeroen Zwaal is ervaringsdeskundige, coach en creatieveling en blogt om de vrijdag in Jer & Jer op vrijdag

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. heerlijk, mooie stukjes leven. En verdrietige stukjes leven, ik verloor ook mijn moeder op jonge leeftijd…Er spreekt zoveel vertrouwen uit je blog, gewoon hoe alles loopt, de dingen die je toevallen,ik word er vrolijk van! groetjes King Louie Clara

  2. Poeh Hee. Wat een bijzondere eerste blog. Dank je voor deze mooie woorden met mooie beelden als ik dit lees. Niets gebeurt voor niets en overman kan een betekenis in zitten. Als je het wil en kan zien. Kan niet wachten op de volgende blog.
    Jer&Jer: nu al een uitkijk momentje in de week???.

  3. Ik zing soms in de rij bij de kassa, zo zacht neurien als ik kan. En toen draaide de dame voor mij zich om. ‘ Wat jij daar doet, zo stil en zuiver neurien, dat is moeilijk, en ik kan het weten. Ben zangdocente.’ Bijkomstige weldaad van het zingen, complimenten krijgen. Of gewoon weten dat iemand mee aan het genieten is, omdat ie gewoon achter je blijft fietsen, en dan toch met een brede glimlach inhaalt. Of de conducteur in de trein die probeert te achterhalen of jij het was die aan het zingen was in de kadans van het lege treincoupé. Dat is je gewenst Jeroen. Zing ze! ‘ Comme au passant qui chante, on reprends sa chanson’ uit ‘Que serais je sans toi’ ben vergeten van wie…

  4. En ik van jou, Jeroen. Om je opmerkingsgave en je vermogen verbanden en verbandjes te leggen. En die voor mij weer zo zicht- en voelbaar te maken.
    En ooooo, wat fijn dat jij zangles hebt genomen. Ik weet dat we het er eens over hadden. En ik weet dat ik net als nu bij jouw verhaal ook het diepen genieten van echt zingen voelde. Dat gun ik jou ook. En inderdaad: óveral ook publiek op de fiets, tijdens het boodschappen doen, omdat het zo bevrijdend is je stem los te laten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *