Main content

Het is een grootste prestatie van Anniek dat ze al haar medicatie heeft afgebouwd. Even lijkt het weer  mis te gaan, ze was opnieuw slapeloos. Toch geeft ze niet op. Ze schrijft in deze blog over haar doorzettingsvermogen.

Datum: 20 juli 2020
Medicatievrij week: 15
Afgebouwd: alles (15 mg citalopram en 137,5 mg quetiapine)

Medio mei, een maand na de laatste pil, gebeurde wat bij elke eerdere afbouwpoging is gebeurd en wat ik het meest vreesde:

ik sliep nog maar twee of drie uur per nacht

Net als voorheen leidde dit tot extreme vermoeidheid, somberheid en labiliteit, uitmondend in blinde paniek. Het gebrek aan perspectief, aan garantie dat het beter kan worden, trokken me keihard naar beneden. Ik haper immers al sinds mijn veertiende.

Net als andere keren besloot ik uit wanhoop toch weer van de medicatie te gaan snoepen. Zo nodig terugkeren naar een lage dosering was opgenomen in mijn plan: niet het medicatievrij zijn, maar mijn gezondheid staat voorop.

Toen de THC-olie en de pammetjes geen effect sorteerden, vroeg ik aan mijn huisarts een nieuw doosje quetiapine van de laagste dosering.

Triest en met een geforceerde glimlach vertelde ik de apotheker dat er medicatie voor me klaar zou staan

De eerste nacht was fantastisch: met een dosering van slechts 25 milligram sliep ik tien uur achter elkaar. Overdag functioneerde ik als een tierelier. Voor het eerst sinds mijn kindertijd voelde ik me normaal: vrolijk en energiek, ik kon doen wat ik me voorgenomen had.

De dagen hierop volgend gingen ook prima. Ik kreeg zin om dingen te ondernemen, verfde wat muren in huis en begon al te fantaseren over wat voor werk ik zou gaan doen. Ik voelde me dankbaar en opgewonden over mijn toekomst.

De klap kwam des te harder aan toen de medicatie binnen een week niet meer werkte: ik was opnieuw slapeloos en uitgeput

Ik zag mijn leven voor me in verschillende universums. In het ene werd ik fris en uitgerust wakker. Ik vond een leuke baan en kreeg de financiële ruimte om samen met partner en poezen prettiger te gaan wonen. Vrij van pijn en vermoeidheid hervatte ik het kickboksen en hardlopen. Daarnaast had ik energie over voor een rijk sociaal leven.

In het andere universum worstelde ik me eerst door de nacht en daarna door de dag. Ik probeerde hier met alle macht vrede mee te hebben, ondertussen tevergeefs toch trachtend mijn lot te keren door middel van ontspanningsoefeningen, meditaties, een strak dag-nachtritme, gezond eten, voldoende beweging en dure interventies die niet waren bewezen en bakken met geld kostten.

Dit laatste universum leek mij toebedeeld te zijn.

De paniek sloeg weer toe

Als ik nu de medicatie verder zou gaan ophogen, zou ik mogelijk binnen no-time terug bij af zijn, waarmee ik het afzien van de afgelopen driekwart jaar voor niks had doorstaan.

Ik besloot toch weer te proberen het zonder medicatie te redden

Hiervoor wilde ik de omstandigheden ’s nachts zo optimaal mogelijk maken. Vanwege de behoefte om tijdens mijn wakkere uren licht te maken, muziek of luisterboeken aan te zetten en te kunnen woelen, vloeken en zuchten besloten we ons appartementje zodanig te reorganiseren dat ik mijn eigen slaapkamer kreeg.

Omdat ik ’s nachts vaak een hoge hartslag heb die mijn stressniveau verder opvoert, bootsten we in muzieksoftware een rustige hartslag na. Door hiernaar te luisteren in plaats van op mijn eigen verontrustende hartslag te focussen, kan ik inderdaad beter ontspannen.

Sinds de aanpassingen gaat het voorwaarts. Mijn slaap en energieniveau wisselen nog sterk, maar er zitten nu oplaadmomenten in mijn week. De ergste labiliteit lijkt uit mijn systeem verdwenen.

Ik heb het vermoeden dat de extreme slapeloosheid het laatste staartje is geweest van mijn uitputtende afbouwavontuur

Het lijkt erop dat ik dankzij mijn plan, de ontvangen steun en de gedane aanpassingen dit keer nét genoeg weerbaarheid heb gehad om de ellende te doorstaan.

Ik ben medicatievrij, hoe cool is dat!

Ik probeer er niet te veel bij stil te staan dat ik nog niet op het niveau van vóór het afbouwen zit. Ik zie vooruitgang en wil mezelf de tijd geven voor verder herstel.

Ik kan thuis weer gezellig zijn en spreek weer met vrienden af. Ook ben ik met vrijwilligerswerk gestart. Naar aanleiding van mijn eigen ervaringen had ik een training voor medicatiegebruikers bedacht, die ik nu uitwerk met een medewerker van Enik Recovery College. In september gaat deze van start.

Om mijn gezondheid verder op te krikken start ik binnenkort een intensief revalidatietraject. Hier hoop ik te leren meer uit mijn leven te halen ondanks mijn klachten.

Om mijn overwinningen te vieren heb ik van de week een grapefruit gegeten

De verboden vrucht van de afgelopen elf jaar omdat de quetiapine daarvan gaat stapelen. De conclusie is dat ik aan het grapefruit-verbod niet zoveel heb gemist. Maar de symboliek ervan doet me watertanden.

En wat betreft mijn universums? Misschien is er wel een derde versie denkbaar, die het midden houdt tussen mijn droom en mijn nachtmerrie.


Anniek Lemmens-Meijer heeft sinds de puberteit geleden onder ernstige psychiatrische klachten. Rond haar 26e levensjaar is in 2010 haar herstel op gang gekomen. Vanwege verergerende lichamelijke- en vermoeidheidsklachten doet ze sinds november 2019 een poging om geheel van haar psychofarmaca af te komen.

Om veilig af te bouwen heeft Anniek intensief contact met haar psychiater en huisarts.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *