Main content

Ooit studeerde ik af in de rol van hulpverlener met een gedicht over ‘De waterdragers’. Ik toonde mijn visie op het thema ‘verbinden in herstel’.

Ervaringsdeskundigheid kende ik nog niet. Inmiddels is herstel een breed gedragen begrip geworden en is er een grote kanteling in de zorg gaande.

Mensen die bijdragen aan deze kanteling weten elkaar steeds beter te vinden

Met deze kanteling ben ik oprecht heel gelukkig. Er is een krachtige collectieve visie ontstaan: dat elk mens met kwetsbaarheid én kracht weer ervaart dat erbij horen en volwaardig meedoen in de samenleving, kan, mag en mogelijk moet zijn.

Nu heb ik het idee dat de GGZ zichzelf ziet als een grote redder in nood en de taak heeft problemen van psychische kwetsbare mensen op te lossen.

Deze nood is in de hele samenleving ingebakken. Dat de GGZ hier als kleinere speler zelf ook onder lijdt en dat deze taak veel te groot is, zie ik als een blinde vlek van deze GGZ-superheld.

Ongetwijfeld zal het ook mijn blinde vlek zijn

In deze ingewikkelde dynamiek met ontelbare factoren, is het lastig om als hulpverlener, cliënt, ervaringsdeskundige, beleidsmaker en/of politicus niét meteen te reageren vanuit een eerste impuls.

Wat bevindt zich te midden van ons allen? Een strijdtoneel? Of een leeg midden? Hoe kan vanuit een rustige luisterende houding essentiële collectieve kennis worden geput?

De herstelbeweging die nodig is gaat veel dieper dan de woorden die ik er aan kan geven. Dat frustreert me

En het houdt me in beweging. Want ik voel me nog steeds een waterdrager; een ‘mens-met-andere-mensen’. We dragen iets moois met ons mee en dat deel ik graag.

Ik wens in mijn eigen herstel dicht bij mezelf te blijven om zo dicht bij de ander te kunnen en mogen zijn. En wat ik mezelf wens, wens ik ieder ander.

De waterdragers

Een grote groep mensen

Loopt verder in de tijd

Ertussen lopen waterdragers

Ze dragen ‘samen horigheid’

Water voor wie moe is

Water voor wie niet wil

Water voor wie de weg kwijt is

Wie wil water? Wie staat stil?

 

Zo loopt er ook een waterdrager

Op hetzelfde lange pad

Hij maakte zelf een rugzak

Met de kennis die hij had

Een constructie die hem lekker zit

Waarin ook best veel past

Zo geniet hij van het dragen

En van de mooie last

 


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog ‘Jer en Jer’. Hij is ervaringsdeskundig coach bij Howie the Harp, redacteur bij PsychoseNet en geeft workshops met de VR ‘de verwarde man’.

Illustratie en gedicht: Jeroen Zwaal
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Zeer herkenbaar, Jeroen, inderdaad delen hulpverleners en de mensen die ze helpen hun kwetsbaarheid met elkaar.
    Bij gelijkwaardige hulpverlening zoals SRH, Eigen Kracht en HEE beogen, ontstaat een bijzondere wisselwerking: ook de hulpverlener wordt door de hulpbehoevende geholpen zijn eigen kwetsbaarheid en plek in de samenleving opbouwend kritisch te onderzoeken. Een mysterieuze cyclus, van mens tot mens, echt contact, echte ontmoeting.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *