Main content

Drie weken geleden was er plotseling een omslag. Er zat al enkele weken een stijgende lijn in m'n gemoedstoestand maar vrij abrupt verdween de grauwe, donkerzwarte sluier van angsten en negativiteit en maakte plaats voor lichte euforie, blijdschap en andere positieve emoties. Mijn depressie had ruim een jaar geduurd.

Bizar hoe m'n hoofd functioneert

Ik heb een bipolaire stoornis type 2: depressies, variërend van ernstig tot licht, en hypomane periodes (lichte manie) wisselen elkaar af.

Bipolaire stoornis, het wordt ook wel manische depressiviteit genoemd: in Nederland lijden maar liefst 250.000 mensen aan deze stoornis. Het is een stemmingsstoornis, een ziekte die de hersenen beïnvloedt waarbij periodes van overdreven opgewektheid en neerslachtigheid elkaar afwisselen. De exacte oorzaak is niet bekend, maar een chemische disbalans ven bepaalde stoffen in de hersenen speelt een belangrijke rol.

Een depressie is voor mij donker en vol met negativiteit en angsten, het is uitzichtloos en hopeloos. Ik ervaar het als een diepe donkere put, waar je onmogelijk uit kunt komen, ondanks dat mijn verleden het tegendeel bewijst.

Een hypomane periode laat zich voor mij het best omschrijven als een periode van verhoogde activiteit en grenzeloos gedrag naar anderen toe en op alle gebieden waar ik plezier aan beleef.

Mijn moreel kompas slaat door

Het is ook een tijd van conflicten met mensen die van nabij zien dat het helemaal niet zo goed met mij gaat als ik zelf ervaar. Mijn gedrag wekt irritatie op en ze proberen me te bereiken en te waarschuwen. Ik ga daar fel tegenin, hoe durven ze tenslotte te twijfelen aan mij als persoon, ik ben immers toch geweldig. Het legt dan ook een zware druk op hen en onze onderlinge verhoudingen, ik ben onbereikbaar.

Een hypomane periode resulteert bij mij in lichamelijke en geestelijke uitputting en mondt uiteindelijk uit in een depressie vol met negativiteit, schaamte, spijt en schuldgevoelens over dat wat ik gedaan heb, angsten en een extreem slecht zelfbeeld.

Ook al weet je dat je gevoelens, gedachten en gedragingen grotendeels worden veroorzaakt door je ziekte, je voelt je verantwoordelijk en schuldig. Helaas reageert de omgeving er soms ook zo op, ze nemen het je kwalijk. Vergelijk het met iemand met een gebroken been die je afbelt voor het wekelijks rondje samen rennen; hij kan niet anders. Dat is vervelend maar om daar nou kwaad over te worden? Begrip en sympathie lijken me meer op z'n plaats.

Mijn kracht tijdens een depressie is ondanks de uitzichtloosheid, altijd blijven doorgaan, voor zover mogelijk. Ik zet een masker op voor de buitenwereld en probeer sociale contacten en sportieve activiteiten op peil te houden. Waarom ik dat doe weet ik niet, misschien is het een onbewust overlevingsmechanisme, want er is geen hoop. Ik doe dit met grote tegenzin, angsten en desinteresse in het leven en in anderen.

Het interesseert me niet als m'n beste vriend een dochter krijgt, het raakt me niet

Het interesseert me niet als er een boot met duizend vluchtelingen zinkt, het komt niet bij me binnen. Ik schaam me diep voor die desinteresse en onverschilligheid wat mijn negatieve zelfbeeld alleen maar versterkt. De meeste vrienden en familie zijn er altijd voor me. Maar de liefde, aandacht en goed bedoelde adviezen bereiken me meestal niet.

Liefde en houden van bestaan niet in het hoofd van een depressief persoon

Je kunt het niet voorstellen dat iemand om je geeft, je bent tenslotte een walgelijk persoon. Daardoor benader je het soms zelfs met enige argwaan, met wantrouwen, want het lijkt zo onecht, het past zó niet bij de toestand waar je je in bevindt. Ondanks dat is het belangrijk dat de omgeving er voor je is. Eén keer in de week een sms'je met 'hoe gaat het?' doet me al goed. Het liefst zou ik me willen opsluiten, wegduiken in m'n bed, slapen en gewoon niet meer wakker worden, rust. De schaamte en schuldgevoelens voor m'n gedachtes zijn groot, en leiden tot angsten voor sociaal contact en alles wat buitenshuis plaatsvindt

Als je het beestje een naam wilt geven, denk ik dat ik nu licht hypomaan ben. M'n stemmingsstabilisator is opgehoogd en zo denken we het onder controle te houden. Ik herken het nu voor de eerste keer, en dat is positief. Mijn familie en vrienden kennen me en zullen me waarschuwen als het uit de hand loopt. Of ik dan luister weet ik niet; ook dat is deels onderdeel van mijn aandoening.

10 tips: wat kun je doen voor iemand met een depressie? (en wat liever niet)

1. Oordeel niet, maar luister
Laat de depressieve persoon praten en vraag naar zijn of haar gedachten. Een depressief persoon schaamt zich vaak voor zijn gedachten. Veroordeel die gedachten niet maar zeg dat die gedachten over zichzelf, anderen en het leven horen bij de depressie. De depressieve persoon is niet zijn gedachten, het zijn 'slechts' gedachten. Die horen bij zijn toestand.

2. Wees terughoudend met het geven van adviezen
Adviezen kunnen worden opgevat als een verwijt. Een depressief persoon is niet dom en weet ook wel dat hij bijvoorbeeld moet gaan sporten, maar hij kan het simpelweg vaak niet. Verwacht niet dat adviezen worden opgevolgd, beter om ze niet te geven en te vragen hoe je kunt helpen.

3. Geef aandacht
Blijf de depressieve persoon uitnodigen voor feestjes en andere activiteiten ook al weet je dat hij er geen zin in heeft, verplicht hem niet. Verwacht geen respons en interactie. Een sms'je met ‘hoe gaat het?’ één keer in de week doet ook al goed.

4. Verwacht geen interesse
Een depressief persoon is nergens in geïnteresseerd en is onverschillig. Veroordeel dat niet, het hoort bij de depressie, hij vindt het zelf al erg genoeg dat hij zo denkt.

5. Iemand is ziek en is zichzelf niet
Bedenk dat depressie een ziekte is, een depressief persoon is zichzelf niet. Zeg hem dat ook, dat hij depressief is en daardoor alles door een zwarte bril ziet. Probeer hem niet te overtuigen dat de wereld anders is dan dat hij hem ervaart maar luister gewoon.

6. Geef je eigen grenzen aan
Het kan voor jezelf zeer vermoeiend en ingrijpend zijn om met een depressief persoon om te gaan. Een depressief persoon heeft weinig ruimte voor aandacht voor een ander en kan je uitputten. Neem tijd voor jezelf, zoek zo nodig professionele hulp en word geen hulpverlener.

7. Onderneem samen
In een depressie wil je je het liefst terugtrekken en alleen zijn. Blijf stimuleren en uitnodigen om samen activiteiten buitenshuis te ondernemen, stel je hierin niet dwingend op.

8. Zoek professionele hulp
Zeg hem dat hij professionele hulp moet zoeken, dat er therapieën en medicijnen zijn die hem kunnen ondersteunen. Wees hierin ook niet dwingend, het moet uiteindelijk uit hemzelf komen.

9. Vraag waarmee je kunt helpen
Een depressief persoon heeft vaak moeite met de dagelijkse dingen, administratie, boodschappen doen, huishouden, etc. Z'n competenties zijn minder en het interesseert hem gewoon vaak niet. Verwijt hem dat niet maar biedt je hulp aan met gepaste terughoudendheid.

10. Praten over zelfmoord.
Regelmatig hebben depressieve personen zelfmoordgedachtes. Vraag hem hiernaar en veroordeel ook deze gedachten niet. Reken maar dat hij zich er schuldig over voelt. Zeg hem dat hij waardevol is, dat de gedachten bij de depressie horen en dat het voorbijgaat. Het kan al helpen voor hem om erover te praten.


Luc Vercauteren - ervaringsdeskundig

photo credit: Crossword via photopin (license)

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

  1. Een prachtig stuk, met helpende tips. Ik ben heel wat uitgelaten door mensen. Met of zonder hond. En daar ben ik hen heel dankbaar voor. Het was in tijden het enige dat ik kon. Dank voor het delen.

  2. 3. Geef aandacht
    Blijf de depressieve persoon uitnodigen voor feestjes en andere activiteiten ook al weet je dat hij er geen zin in heeft, verplicht hem niet. Verwacht geen respons en interactie. Een sms’je met ‘hoe gaat het?’ één keer in de week doet ook al goed.
    Ongelooflijk belangrijk het (tijdelijk) niet in staat zijn om aan sociale verplichtingen te voldoen breekt langzaam je netwerk af, totdat mensen zeker geholpen door taboe en stigmadenken verworden tot outsiders.
    Prachtige bijdrage, herkenbaar en zeker prima handvaten voor betekenisvolle naasten, met deze ‘gebruiksaanwijzing’ kunnen ze dat gemakkelijker blijven, vooral blijven zonder al te veel verplichtingen over en weer, soort van naastenpresentie.

  3. Voor mij was de vraag: “wat heb je nodig?” erg helpend.
    Ik was juist allergisch voor de vraag: hoe gaat het met je? Dan kreeg ik het gevoel niet eerlijk te mogen zijn, of als ik dat wel deed, het alleen maar erger werd. Dus dan maar dat masker…
    Nog ben ik wel eens allergisch voor die vraag, al weet ik dat het vaak een algemene opening is.
    Bij “wat heb je nodig” wordt je aan het denken gezet. Ik ben er achter gekomen dat ik hang naar erkenning. Erkenning om te zijn wie ik ben. En dat te mogen zijn. Met of zonder label.
    Ik heb best een minderwaardigheidscomplex opgelopen van mijn hele ziektegeschiedenis en ik zou willen dat dit bespreekbaar zou zijn. Op de een of andere manier voel ik me toch minder vanwege het label al weet ik verstandelijk dat dit onzin is…

    1. Het gaat mij om de aandacht die er van de vraag ‘hoe gaat het?’ uitgaat. Hem beantwoorden was minder makkelijk, probeerde dan wel altijd zo dicht mogelijk bij me zelf te blijven

  4. Pauline wat een herkenbare reactie van je, je ‘minder’ dan een ander voelen gaat alleen op als er een ander is die ‘meer’ zou zijn, meer in welk opzicht dan jou?
    Voor mij persoonlijk heeft het ‘meer’ van de ander een andere lading gekregen toen ik ging werken als Ervaringswerker en besefte hoe kwetsbaar het ‘meer’ van die ander feitelijk kan zijn, collega’s die uitvielen, moeite hadden soms heel basale zaken, een vorm van kwetsbaarheid die ik als cliënt nooit te zien kreeg. Wat zou het mij ongelooflijk hebben geholpen als ik die kwetsbaarheid ook als cliënt had mogen ervaren. Pauline in mijn ogen zie ik je ook als een ‘ander’ maar met ongelooflijk veel kracht want ik weet uit ervaring wat er nodig is om je plek te vinden tussen die ‘ander’

  5. Mensen die depressief zijn zitten vaak niet te wachten op goede adviezen, het enige wat ze vaak willen is een luisterend oor en begrip.

  6. Deze ziekte heeft bij mij diepe sporen achtergelaten de vele (vrienden)die ik had zijn bijna allemaal weg.ik kreeg het verwijt dat ik mijn depressie best kan sturen en mij dus aanstelde!!

  7. Ontzettend goed verwoord!!! Toch heb ik een beetje mijn twijfels over het blijven aanbieden om diegene mee naar buiten te nemen. Voor mij voelt dat net zo als het blijven geven van adviezen, ik kan daar absoluut niet mee omgaan op zo`n moment. Deze pagina sla ik op dan kan ik het nog eens laten lezen als iemand weer vraagt hoe “dat” nou is…
    Groet Greet

  8. Goed stuk! En erg herkenbaar, je voelt je al zo alleen en alleen een app je met Hoe gaat het is al fijn. Ook al vind ik het moeilijk erop te reageren..als je de waarheid zegt, dan denken ze al vaak…. (denk ik) daar heb je haar weer.aansteller. het is moeilijk andere uit te leggen wat je precies voelt, als je eigenlijk jezelf niet eens begrijpt. En dat vind ik soms moeilijk..onbegrip. .Waarom ben je depressief? Bij mij loopt het ook weleens niet lekker, schouders eronder en doorgaan….ging het maar zo. …

  9. Goed verwoord. Heb alleen zelf gemerkt dat als er weer een berichtje binnen kwam met de vraag hoe het gaat, ik nog geen zin had om het bericht te openen, laat staan te antwoorden… Zo kom je langzaam in een isolement terecht. Ik heb 1 ding heel goed in me op genomen vanuit de intensieve therapie: jij zelf bent de sleutel tot herstel! En geef jezelf alle tijd die je nodig hebt.

    1. Zo ontzettend herkenbaar het stuk wat je schreef, ik had het zelf kunnen schrijven in die woorden. Ik kom helaas zo weinig tegen op de site en in je stuk over het onbegrip wat je om je heen ervaart. Tot op de dag van vandaag ervaar ik daar na tien jaar de weg beklimmen naar herstel nog steeds veel onbegrip en dat vind ik nog steeds lastig en maakt me verdrietig. Vrienden en familie, die nog steeds het onderwerp afkappen en ergens anders over beginnen, opmerkingen als: je bent hier nu toch? Dus dan gaat het goed?! Je wilt niet weten wat voor moeite er aan voorafgaat en wat voor energie me dat kost en hoe ik daardoor bekaf weer thuis kom en de volgende dag moet herstellen. De wegwimpelende reactie van: ach dat hebben we toch allemaal wel eens….dat je na een dag bekaf bent…..enz enz.
      Ik voel me dan zo niet serieus genomen of begrepen, door familie of zelfs je eigen vrienden….. 🙁

      1. René beschrijft het zo goed. Familie is nog de ergste pijn. De afwijzing. En dat maakt het nog erger. Want je voelt je nog rotter en een niet functionerend mens. Alle moeilijke onderwerpen worden in mijn familie ontweken. Ontslag, 100% arbeidsongeschikt. Een ouder die me nu nog probeert te overtuigen dat werk toch wel goed zou zijn. Ik moet bijna overgeven. Hulpverlening doe ik al 5 jaar. Het tegenstrijdige is, dat als je hulp zoekt, je hard aan je zelf moet gaan werken. En daar is vaak geen energie voor. Bij de laatste therapie, de schematherapie, allemaal voorbeelden uit mijn jeugd naar boven halen. Terwijl het me geen moer interesseert. Doe mee, dat is het oude overlevingsmechanisme maar het is op. Moe, zo moe. En om heel eerlijk te zeggen, kunnen hulpverleners hier niks mee. Een psychiater geeft je een pil. En de psychotherapeut gaat je de spiegel voorhouden. Dit maakt ook weer van alles los. Je fundament rammelt aan alle kanten. Je bent nog kwetsbaarder. Kan niks hebben van een vriendin die bijv op me snauwt of kattig is. Ben er hard weggerend zonder het uit te leggen. Ik durf het nog geeneens uit te leggen aan haar. De druk is hoog. Ze blijft me brieven schrijven waarin ze schrijft dat ik weer snel mezelf mag zijn. Zo vermoeiend. Mijn laatste poging is EFT therapie zoals iemand al beschreef. En dan is het klaar, stop ik met alle therapieën. En dit allemaal door een narcistische moeder. Cadeautje van Karma. Zoveel pijn dat depressie de enige oplossing lijkt (het gaat vanzelf). Andere mensen gaan zich verdoven met middelen om niet te voelen. EFT dus. Ik zal mijn ervaringen graag delen……

  10. Pingback: 10 tips for dealing with someone with depression | It's time to shine your light
  11. Wij hebben een documentaire gemaakt over (verborgen) depressie en zelfdoding onder jongeren. Aanleiding was de zelfdoding van Dennis, vriend van mijn dochter. Onze boodschap: praat hierover en zoek hulp!

  12. Luc en al wie hier reageerde, ik weet niet of jullie het beseffen, maar de woorden die jullie hier neerschreven, zijn heel belangrijk en verhelderend. Hiermee kunnen jullie andere mensen echt helpen. Jullie zijn stuk voor stuk prachtmensen wat mij betreft.
    Dank je,
    Daisy

  13. heel duidelijk opgeschreven en ja veel heb ik ondervonden wat hier staat, ook de goed bedoelde uit spraken als “”kop der veur” kotsen moet ik ervan. En ja schuldgevoelens waarom heb ik niet eerder gezien dat het mis ging en later als ik die manager tegen kom rijd ik hem plat(der zat geen oor aan, dus luisteren nee)Nu binnen kort opname in Assen nieuw M A O remmers wat het ook mag zijn weer een strohalm, is dit de laatste ? Heb er geen zin meer in.!

  14. Heel verhelderend geschreven, ik denk dat het enorm van betekenis kan zijn oa voor ‘partners van’. Ik heb veel gelezen over de belevingen mensen met BS en als ik dit ook weer lees, neemt het begrip en medeleven voor mijn inmiddels ex-partner weer de overhand. Tweeënhalf jaar hebben wij een relatie gehad waarin het veel worstelen was hoe ermee om te gaan. Met buien die veel pijnlijke situaties opleverde waarin ik me niet gezien of gewaardeerd voelde. Uiteindelijk hebben we met veel pijn in het hart afscheid moeten nemen. Hij gaf aan dat hij eerst zelf met zijn stoornis moest leren omgaan, voor hij een relatie aan zou kunnen gaan. Hoe erg hij ook van me hield en hoe erg hij het ook vond om het op te moeten geven. Hij vreesde zelfs dat een relatie er voor hem misschien nooit meer in zou zitten. Ik vond het vreselijk om afstand te moeten nemen, maar zag ook zijn nood.

    Een paar maanden later bleek hij alweer een nieuwe relatie te hebben. Mijn gevoelens over zijn aandoening zijn hierdoor behoorlijk in de war geschopt. Ik heb altijd mateloos begrip gehad, maar voelde me erna vooral boos, verdrietig en verraden. Mijn enige conclusie kan zijn dat zijn leven (met BS) ècht alleen maar over de persoon zelf gaat (en het vermijden van leegte en pijn), welke brokken diegene daarmee ook maakt. Hij kan/wil niet alleen zijn en het in zijn eentje aangaan van zijn stoornis blijkt blijkbaar nog te moeilijk. Ik denk dat hij zijn pijn uit de weg gaat door maar iets met iemand aan te gaan. Ergens snap ik zijn strijd (en opgeven), maar ben eigenlijk vooral mateloos teleurgesteld. Ik kan helaas weinig vinden over hoe mensen met een BS relaties aangaan en wat de betekenis ervan is/kan zijn.

    1. Hoi Sanne, dank je wel voor je openhartige verhaal, wat een strijd heb jij gevoerd, Het enige wat ik nu kan zeggen is dat geen enkel persoon met een Bipolaire Stoornis dezelfde ervaringen heeft. Dat geldt ook voor de partners van mensen met een bipolaire kwetsbaarheid. Iedere patient/client is uniek en zal op zijn of haar manier omgaan met relaties. Spijtig dat het voor jou/jullie zo moeizaam verlopen is. Ik wens je veel sterkte !

  15. Bedankt voor je reactie en je sterkende woorden. Toch vraag ik me nog iets af. Is het goed om vooral begrip te hebben ook al is de ander op z’n zachtst gezegd ‘niet aardig’ tegen je, of is het beter om (soms) duidelijk te stellen dat je bepaald ‘gedrag’ niet accepteert (ook al weet je dat de ander in zeker opzicht niet anders kan). Ik denk dat bijvoorbeeld aan uitingen van hevige irritatie en desinteresse. Hoe ervaar jij dat?

    1. Ik vind het lastig hier op in te gaan. Ik ben geen professional en ik ken jullie situatie niet zoals jij die kent. In het algemeen vind ik dat je duidelijk moet zijn wat je grenzen zijn. Je grenzen stellen kan betekenen dat je bepaald gedrag niet accepteert. Niet accepteren is niet gelijk aan het de ander kwalijk nemen

  16. Ik denk dat het helemaal waar is wat je zegt. Het blijft ook gewoon uitproberen en laveren, begrip hebben én grenzen aangeven tegelijk. Ik worstel vooralsnog met het begrip hebben voor zijn problematiek en het onbegrip voor (en pijn van) zijn oplossing op het moment. Hopelijk zal hij me later nog dankbaar zijn, tot die tijd zal ik moeten dealen met de (helaas egocentrische) trekken die zijn problematiek voortbrengen.

  17. Beste mensen ik heb jarenlang flink geworsteld met deze klachten en symptomen. Opnames, medicatie, psychologen, psychiaters etc. De klachten werden alleen maar erger en ik zag geen uitweg. Totdat ik in contact kwam met Ben Meijer een erkend eft therapeut. Hij heeft er voor gezorgd dat ik al jaren gelukkig en stabiel ben. Ik heb nu geen medicatie meer en geen gesprekken. Ik leef nu puur op mijn eigen kracht door Ben. En dit gun ik iedereen. Dus wil je er net zoals ik vanaf en echt gelukkig zijn. Neem contact op met hem en laat je behandelen. realisatietrainingen.nl

  18. Beste Luc, ik moest huilen bij het lezen van dit stuk. Zelf ben ik gediagnosticeerd als manisch-depressief en ik herkende heel veel in wat je schreef. Alsof het over mezelf ging. Wat ik het moeilijkste vind van depressief zijn is het onderscheid te maken tussen wie ik ben en wat mijn ziekte met mij doet. Ik ben niet mijn ziekte, maar ik ben wel ziek. Als ik depressief ben dan ben ik geneigd te denken dat ik een slecht mens ben; zwak, ongeïnteresseerd enz. Dit resulteert in schuldgevoelens en een slecht zelfbeeld wat de depressie alleen maar versterkt. Een tip van mij voor mensen die te maken hebben met iemand die depressief is: probeer het onderscheid, wat de depressieve persoon niet meer kan maken, hem/haar te laten zien door te zeggen dat die persoon niet slecht is maar ziek. Dit helpt het schuld- en minderwaardigheidsgevoel wat die persoon heeft te verminderen. Dat helpt.

  19. Dat is op zich een goede tip. Wat het soms lastig maakt, is dat je als buitenstaander ook niet goed het onderscheid kunt maken. Als ik mijn eigen situatie als voorbeeld mag geven: bij mijn ex-vriend was gekgenoeg het onderscheid tussen in ‘normale’ doen, ‘depressief’ of ‘hypomaan’ niet zo duidelijk. Ik wist soms als hij echt prikkelbaar of ongeïnteresseerd was, niet of hij depressief was of gewoon een ‘normale’ vervelende vent die zijn onvrede uitte. Oftewel: of ik hem moest behandelen als ziek persoon (en hem daarin zoveel mogelijk steunen) of van me af moest bijten en me af moest vragen of hij het nog wel met mij zag zitten. Je hebt toch je eigen trots en soms wordt je ego flink aangetast als iemand je als een sta-in-de-weg behandelt. Het had mij geholpen als hij zelf had kunnen aangeven of hij in een episode zat of niet. Maar misschien is dat juist wel teveel gevraagd? Kunnen jullie zelf zien of je in een depressieve of hypomane episode zit?

  20. Hoi Sanne. Ik denk dat het voor jou nuttig kan zijn om deze vraag voor te leggen aan een professional. Dat kan via het email spreek uur. Daar zijn oa ook professionals en die hebben een bredere kijk op ziektebeelden. Succes

  21. Hi Luc, bedankt voor dit verhelderende stuk. Met name de 10 tips zijn erg bruikbaar en helder geformuleerd in de do’s en dont’s.
    Ik vraag me af of iemand die depressief is aan een opleiding voor maatschappelijkwerk kan beginnen? Zou zo iemand dat beroep kunnen uitoefenen? Alvast bedankt voor de tips Luc.

  22. Los van bs ken ik veel mensen die passief in het leven staan. Alles op zich af laten komen. Die moeten meestal gewoon een schop onder hun kont hebben. Mijn bs vriendin is niet vooruit te branden. Door niemand. Wat moet ik daarmee. Voelt voor mij als een passieve bs. Kan de lijnniet trekken. Ik zou een passieve vriendin nooit accepteren. Maar zo ken ik haar niet……

  23. Ik heb gisteren (nadat ik echt niet meer wist hoe ik het duidelijk moest maken en geen woord meer uit kon brengen) iemand een briefje gegeven met daarop: “Google: hoe moet ik omgaan met iemand die depressief is?”
    Dit is de eerste keer dat ik iemand me gaat begrijpen! Ik heb het daarna zelf ook maar eens gedaan en gelukkig stond dit bovenaan op google. Ik heb vervolgens heel hard moeten huilen om het feit dat ik bijna dacht dat het over mij ging. En om de dingen die ik ontdekte die onderdeel van mijn ziektebeeld blijken te zijn, dingen die mij jaren kwalijk zijn genomen, dingen waar al mijn zelfhaat uit voort komt. Als ik dit mijn familie had kunnen laten lezen 30 jaar geleden, had mijn leven er heel anders uitgezien.
    Maar, het goede nieuws is dat ik mensen vanaf nu alleen een briefje hoef te geven, voordat ik weer kwaad moet worden, omdat de goedbedoelde hulp averechts werkt. BEDANKT!

  24. Het zijn goede tips voor familieleden, vrienden en eventueel collega’s.
    Mijn ervaring is dat mensen er niks over lezen en zich er niet in verdiepen.
    Er lijkt zo op het eerste oog ook weinig aan de hand. Ik kan heel goed toneel
    spelen. En als ze vragen hoe het gaat en aangeef al tijden depressief te zijn dan ze
    zeggen ze:
    “goh wat vervelend” en dat was het dan.
    Als familie zo met je omgaat doet dat pijn. Ze vragen nooit door, ze zien mijn pijn
    en strijd niet. Ik ben al meer dan 30 jaar chronisch depressief, met goede tijden
    tussendoor. Ze begrijpen er geen bal van, volgens mij denken ze dat ik me
    aanstel of zo?! Weten dat er over je gepraat wordt en het onbegrip maakt het
    nog erger. Ze moesten eens weten…
    Maar ik ga me komend richten op herstel, rust en geluk. Ik kan de buitenwereld
    helaas niet begripvol, empatisch en betrokken maken. Maar ik ben wél verant-
    oordelijk voor mijn eigen geluk! Ik wens iedereen de allerbeste wensen voor
    het jaar 2017!

  25. Je beschrijft hier precies mijn vriendin. Ik ben echt overal wezen zoeken naar wat er nou precies mis gaat in onze relatie, wat ik nou precies “fout” doe, ondanks ze me al verteld had bipolair II te zijn. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar niks helpt. Hoe meer ik probeer, hoe meer ze me afstoot. Ik ontvang ook geen aandacht of liefde meer van haar. Het is erg lastig, zowel voor mij als voor haar. Maar ik moet me er denk toch echt bij neerleggen dat het niet aan mij ligt. Ik hoop dat het snel beter gaat met haar, want het is moeilijk volhouden zo.

    1. Excuses voor mijn frustratiebericht. Onze relatie is inmiddels over, ik heb er helaas een punt achter moeten zetten. Ik denk wel dat het mogelijk is om een relatie stand te houden met iemand die bipolair is, maar je moet wel erg sterk in je schoenen staan. Zolang je gefocust kunt blijven op je eigen leven, weet dat je je partner af en toe kunt gaan verliezen en je de dingen niet al te persoonlijk neemt dan is het zeker wel mogelijk. Ik stond zelf helaas niet zo sterk in m’n schoenen en verloor hierdoor mijzelf.

Laat een reactie achter op Sanne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *