Main content

Vraag

Ongeveer 2.5 jaar geleden ben ik psychisch onderuit gegaan. Ik kreeg vanaf het begin seroquel off label. Met 25 mg sliep ik al na 10 minuten en liep het kwijl links en rechts langs mijn mond. Ik kon daardoor niets van de therapie volgen. De behandelaars scholden me uit dat ik niet toegankelijk was voor contact en dat ik normaal moest doen, omdat ik anders naar de dak- en thuislozen opvang zou worden gestuurd.

Ik ben ten einde raad naar een huisarts/ alternatief arts gegaan voor hulp en deze vertelde me dat mensen die slecht reageren op psychofarmaca een genafwijking hebben. Ik herinnerde me plots dat hierop geprikt was. Ik heb het hierover gehad met de afdeling waar ik opgenomen was en ze hebben twee dagen gezocht naar het formulier. Ik bleek en slow metaboliser te zijn voor seroquel. Ik heb off label 300 mg voorgeschreven gekregen en was doodziek. Braken, omvallen, achtervolgingsideeën. Ik heb dit met de psychiater besproken, want sinds ik gestopt ben met deze medicatie ben ik aan het opknappen.

Ik heb zoveel soorten medicatie door elkaar voorgeschreven gekregen en met het p450 polymorfisme daadwerkelijk een medicijn vergiftiging opgelopen. De psychiater wil hierover niets op papier zetten, maar ik heb wel alles kwijt. Werk, man, kinderen, huis, auto alles. Bovendien ben ik door uitspraken die zijn gedaan alleen maar verder getraumatiseerd. Wat raadt u me aan om te doen? Eén van de trauma's is dat hulpverleners me uitscholden voor het niet toegankelijk zijn, terwijl dat het gevolg was van hun eigen medicatiebeleid. Bovendien heb ik zeven diagnoses gekregen zonder onderzoek. Ik wil hiermee verder gaan want dit mag niet gebeuren. Ik was in de carrière van de psychiater pas de 2e of 3e patiënt die polymorfisme had.

Meer dan wat slappe excuses heb ik niet gehad. Ik ben bang dat mijn enige uitweg nu de levenseindekliniek is. Mijn leven is verwoest. Ik heb bewegingsstoornissen en ernstige hoofdpijnen eraan overgehouden. Wat adviseert u me te doen?

Antwoord

Hoe moeilijk het ook is (en ik zie dat het niet gering is) - ik raad je aan vooruit te kijken en niet achteruit.

Je weet nu van het polymorfisme, je hebt geleerd van hoe om te gaan met de hulpverlening. Je weet welke medicatie je moet vermijden.

Je moet opnieuw beginnen, er zit niets anders op.

Maar hoe doe je dat?

Door alles met iemand op een rijtje te zetten. Wat zijn de minpunten? Wat zijn de pluspunten? Wat zijn de opties? Wat zijn je mogelijke doelen? Wat is er nog wel aan positieve invloed in je leven?

En dan....heel langzaam dag voor dag zal het leven weer beginnen. Geen torenhoge verwachtingen hebben, wel realistische doelen van dag tot dag.

Niet alles bij anderen leggen, maar vooral naar jezelf kijken - en dan vooral naar je kracht.

Hope this helps.....

Jim

Beantwoord door: jim van Os op 3 juli 2019
  • Deel deze pagina: