Main content

Vraag

Ik en mijn familie zitten in een crisis en het voelt als een hopeloze situatie. Sinds een langere tijd hebben we opgemerkt dat mijn broer rare karaktertrekjes vertoonde, maar we maakten ons minder zorgen omdat wij dachten dat het met zijn persoonlijkheid had te maken. De afgelopen jaren heeft hij iedereen afgestoten. De enige persoon waar hij nog contact mee heeft is mijn moeder. Hij is op een bepaald punt(wanneer is onduidelijk) begonnen met het roken van wiet en beweert dat het hem helpt om fysieke pijn te minderen. Hij wil er niet mee stoppen (wat wij graag zouden willen) en wordt boos en agressies als je het ter sprake stelt.

We zijn op een punt gekomen waarin ik voor mijzelf heb vastgesteld heb dat hij een psychose heeft en hij zit er best diep in. Hij heeft waanideeën en is heel angstig. Hij beweert dat de overheid achter hem aan zit i.v.m. politieke activiteiten (wat helemaal niet het geval is uiteraard) hij beschuldigd iedereen ervan om betrokken te zijn bij het complot, icl. mijn moeder. Hij trekt stekkers van de stopcontacten omdat hij wordt afgeluisterd. Hetzelfde doet hij met telefoons als hij de simkaarten eruit trekt en de microfoons en camera's bedekt met tape.

Hij is heel angstig en we maken ons erge zorgen. Laatst heeft ie tegen mijn moeder gezegd dat hij door de politie is opgepakt en in elkaar geslagen is door hen vanwege zijn politieke standpunt. Het eerste klopt, omdat ik navraag heb gedaan en heb inderdaad te horen gekregen dat zij hem hebben meegenomen. In neem aan dat hij overlast heeft veroorzaakt en zij hem mee hebben genomen. Mijn moeder ziet wel altijd wonden op zijn gezicht en hoofd en maanden geleden heeft een incident zich voorgedaan waarbij iemand een mes heeft getrokken naar hem omdat zijn gedrag hem niet beviel. U kunt dus begrijpen dat wij ons ernstige zorgen maken om zijn veiligheid en eventueel die van een ander. Hij is een heel lieve jonge en zou nooit een vlieg kwaad doen, maar dit gedrag is gewoon niet passend bij de persoon die hij was.

Wij hebben besloten om het grondig aan te pakken. Het is de bedoeling dat we allemaal op een lijn blijven en dat kan wellicht moeilijk zijn omdat iedereen emotioneel erbij betrokken is. We willen hem weer in ons leven hebben en wachten tot hij ons weer terug uitnodigt. Ik heb mijn moeder aangegeven dat zij hem moet vertellen dat ik hem mis en dag ik graag iets leuks met hem zou willen doen. Het duurt even totdat er vertrouwen is, maar zodra dat is opgebouwd willen wij hem langzamerhand aangeven dat hij hulp moet gaan zoeken en dat wij hem bij zullen staan tijdens het hele proces. We zijn alleen bang dat het een lijdensweg gaat worden omdat hij helemaal niemand vertrouwd en als je hem vraagt om te stoppen met roken of hulp te gaan zoeken begint hij heel boos en agressief te reageren. Hij heeft zichzelf niet onder controle en het lijkt erop dat het bericht niet eens bij hem naar binnen dringt.

Ik hoop dat u ons kunt helpen of tenminste passend advies kunt geven, want wij zijn radeloos en gaan er kapot van.

Antwoord

Ja dat snap ik, om aan te haken bij je laatste zin. Je bent betrokken maar kan niets doen, je ziet wat schadelijk is, maar je broer neemt het niet aan. De angst is disproportioneel en de ziekte neemt toe en dat neemt weer de nodige risico's met zich mee.

Het is goed dat je aan de bel trekt. Je plan is mooi en dit is precies het belangrijkste, laten zien dat je als familie klaar staat en de relatie en het vertrouwen voorop stelt. Tegelijkertijd is er al zoveel spanning in het systeem, vanwege de zorgen en de onderlinge verbinding en loyaliteit, waardoor jullie hulp - hoe graag ook- eerder contraproductief zal zijn dan helpen.

Wél hebben jullie een belangrijke signaalfunctie. En dat is voor nu het meest belangrijk. Ervoor zorgen dat professionals het aangaan, dat er zicht komt op waar het mis gaat, welke kaders nodig zijn, dat politie en GGZ gaan samenwerken. In overleg met je broer en met jullie. En dat er dan een cirkel om heen heen komt te staan waar ieder een aandeel in neemt. Politie voor de veiligheid, borgprofessionals voor de zorg, familie voor betrokkenheid, liefde en steun.

Bovenal zal het contact met je broer van belang zijn. In dit stadium zal het heel lastig zijn om hem mee te nemen in een koers waarbij door zijn angst heen zelf een hand uit durft te steken om te vragen voor hulp. De kans is dus groot dat dit via een gedwongen maatregel zal gebeuren, als het nog verder uit de hand loopt.

Het erge: GGZ heeft wachtlijsten en komt vaak pas in actie als het echt mis is. Dat is helaas het verlies wat genomen dient te worden voor dit moment. Hij gaat dus enorm vallen, wat niet is te voorkomen waarschijnlijk. Wel valt te proberen de schade te beperken en nadien met elkaar gaan kijken (in de volgende jaren) wat er van te leren is, wat je broer zelf nodig denkt te hebben. Ook dat is een proces van jaren. (zie de pagina fasen van herstel).

Samengevat: snel een krachtig signaal naar GGZ zorg in zijn woonplaats, via zijn huisarts, of desnoods wijkagent. Bouw een dossier op met feiten, zodat de ernst duidelijk wordt. En geef waar mogelijk aan bij je broer dat je deze stappen zet, vanuit jullie zorg en dat het voor jullie zelf te groot wordt om te dragen, en dat je verantwoordelijkheid gaat delen. Nodig hem uit dat ook te doen. Hij hoeft het er niet mee eens te zijn dat je hulp inschakelt, want je doet het ook voor jezelf. Wat dat betreft zeg je het goed: we gaan er kapot van. Dus doe ook vooral dingen, waarmee je dit voorkomt. Zorg goed voor jezelf en voor elkaar en probeer een samenwerking op gang te brengen met professionals die deze zeer complexe zorg hebben aan te gaan voor je broer.

Heel veel sterkte en succes ermee,

Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 3 juni 2019
  • Deel deze pagina: