Main content

Vraag

Goedemorgen Dr.Jim Van Os

Ik ben een man van 47 met een leven wat niet altijd makkelijk is geweest door thuis situatie veel onrust en angst door huwelijk ouders hierdoor vreselijke verlatingsangst ontwikkeld op school tot aan de 6 de klas me jaren aan hebben laten modderen toen daarna naar praktijk school gestuurd wat ik vreselijk vond.

Dit heeft mezelf beeld en vertrouwen erg aangetast ik heb nooit van me zelf gehouden.

Na zonder diploma van school te zijn gegaan ontstond probleem werk zoek.

Uiteindelijk bij een Gemeente in de buitendienst terecht gekomen.

In die tijd kreeg ik een liesbreuk iets wat weinig voorsteld maar voor mij ontstond er vreselijke angst voor operatie en na de operatie werdt ik wakker en verging van de pijn ik was zo gespannen en bang dat pijnstilling bijna niet werkte ik kreeg injecties in me been om de pijn naar beneden te krijgen en om me te te ontspannen zelfs dit werkte bijna niet ik heb ruim een week voor zo een simpele ingreep in het ziekenhuis gelegen.

De chirurg zei tegen mij en me ouders dat dit geen normale situatie was en ze me naar de dokter toe moesten sturen ik heb toen seroxat gekregen maar verder nooit wat me angsten gedaan.

Na een lange tijd weer aan het werk gegaan en kwam toen in de problemen door gruwelijke pesterijen en mensonterende dingen die collega’s mij flikte.

Ik raakte zwaar overspannen en burn-out me angsten werden zo erg ik sliep weken niet meer en durfde niet meer alleen te zijn er volgende een 1ste opname op de paas dit heb ik als zeer traumatisch ervaren omdat ik een HSP er ben en dus zeer gevoelig en me het leed van andere patiënten ook aan trok ik kon me groeps therapie bij psycholoog amper 10 volhouden daarna vluchte ik letterlijk totaal volgezogen met stress en angsten het lokaal uit.

Ik werd tijdens me opname alleen maar zieker en heb moeten vechten om dit me psychiater duidelijk te maken dat een opname niet goed deed.

Uiteindelijk mocht ik terug naar huis ik woonde nog bij me ouders.

Ondertussen had ik verkering gekregen met een colega van mij een schat van een vrouw.

Maar toen kwam het stuk van op me zelf gaan wonen dit was voor mij een drama omdat ik worstelde met verlatingsangst en het stuk.ondanks dat het thuis niet gezellig was maar het loslaten van me vertrouwde omgeving en het nu zelfstandig moeten zijn door met me vriendin samen te gaan wonen.

Ondertussen moest ik van werkplek wisselen terwijl de collega’s die mij en een andere collega zwaar overspannen hadden gemaakt gewoon op hun werkplek mochten blijven dit was onrecht ten top.

Doordat ik bij arbo arts liep en ik door ernstige psychiatrisch problemen lange tijd uit me werk was geweest kwam er druk op me te staan want ik moest weer rustig aan gaan beginnen omdat anders afkeuring in zicht ging komen dit was iets wat ik absoluut niet wou dus hoppa ik weer aan het werk maar naar opnieuw veel nare dingen op andere werkplekken meegemaakt te hebben en nog lang niet goed hersteld was van burn-out werden me klachten steeds weer heftiger me slaapstoornis kwam weer dus sliep opnieuw dag en nacht niet meer me angsten werden weer erger dus opnieuw opname daar afgebouwd van seroxat en meerdere andere antidepressiva geprobeerd maar iedere keer moeten staken door bijwerking die niet te doen was om daar dagelijks mee te leven.

Uiteindelijk heeft psychiater me weer terug gezet op seroxat wat ik al ruim 20 jaar slikte.

Tijdens opname steeds vaker naar huis waar ik het nog steeds lastig vond door angsten.

Na jaren afgekeurd te zijn en langzaam herstelde van angststoornis en zeer zware burn-out begon mijn vrouw over een kind.

Ik vond dit heel eng of ik dit wel zou aankunnen omdat mijn vrouw een een goede baan had en ik voledig huisman was na goed gepraat te hebben gingen we ervoor.

Doordat ik verlatingsangst heb kon ik vaak moeilijk doen als mijn vrouw even weg wou ik kreeg dan allemaal spook verhalen in me hoofd dat ze misschien wel een andere leuke man tegen zou komen en ik verlaten te worden die gedachte lagen aan mij slechte zelfbeeld en geen zelfvertrouwen en verlatingsangst.

Dit gaf regelmatig spanning wat eigenlijk ook heel logisch is mijn gedrag en gedachte klopte niet maar ik kon dit proces niet stoppen in me hoofd.

Na een paar jaar wou mijn vrouw een tweede ik wou dat eigenlijk niet omdat ik het zo met mezelf en me zoontjes al druk genoeg had het huishouden is ook best een taak.

Maar na aandringen en me de liefste woorden beloven en ik niet angstig en onzeker mocht zijn dat ik er alleen voor zou komen te staan en ik diep in me hart kids ook geweldig vindt er toch voor gegaan.

Dus toen was ik papa van twee zoons maar ik merkte al gouw het verschil opnieuw een baby wat natuurlijk SUPER lief en geweldig is maar ik er liep ook nog een zoontje van drie en me huishouden en toch was ik toch ook niet stabiel met me psychische klachten maar ik knokte om het toch allemaal zogoed mogelijk te doen om een goede echtgenoot huisman en vader te zijn voor me gezinnetje.

Nadat me kleinste zoontje 3 jaar was werdt ik opgeschrikt met me grootste nachtmerrie een scheiding me leven storte letterlijk in en daar zat ik dan met de kinderen ik dacht yes kinderen worden nu wat ouder ik krijg het wat makkelijker het wordt steeds leuker omdat je meer kunt gaan ondernemen met ze ik zat ondanks de best wel drukke situatie redelijk goed in me vel en dan dit.

Ik heb eerst nog op me adrenaline doorgelopen maar daar kwam de klap vreselijk langzaam zakte ik steeds verder weg al me prachtige vrijwilligerswerk vooral in de hulpverlening als burgerhulp verlener voelde dat ik dit steeds slechter vol ging houden me verlatingsangst werdt waarheid en om nog op de manier papa te zijn voor de kinderen dat lukte me steeds minder goed.

Ik ben daarom opnieuw bij huisarts gekomen en hij heeft mij met alle goede intenties samen met hem door deze heftige tijd te helpen ik moest verhuizen van een prachtig huis naar huurhuis waar ik nu drie jaar woon ik vindt het vreselijk en heb me ernog geen seconde thuis gevoeld ik ben heel eenzaam geworden en slaap al bijna drie jaar niet of nauwelijks en me angsten zijn vreselijk.

Na twee jaar dat de huisarts het zo slecht vond gaan heeft ie me aangemeld bij een eerste lijns psychologen praktijk hier bleek al gouw dat ik te complex was en tweede lijns gespecialiseerde ggz zorg nodig had.

Daar ben ik naartoe verwezen ik zach dit helemaal zitten geen ggz instelling maar wel alle zorg op 1 lokaties helaas gebeurde dat het vreselijke na weken moeten wachten op intakegesprek wat normaal is zat ik nog geen 10 minuten in kamer met psychiater en psycholoog en kreeg te horen sorry wij kunnen u niet helpen.

Ik was lamgeslagen en heb meteen me huisarts bericht die vond dit heel raar en heeft de volgende dag nog contact gehad met psychiater maar die bleef bij zijn standpunt hij kon niks voor mij doen.

Opnieuw kwam er een nachtmerrie uit ik werdt aangemeld bij een fackt team die gespecialiseerde ggz zorg geven.

Nou dat merkte ik al gouw dat dit totaal niet was en ging hoe dit op het mooie internet beschreven stond.

Ik kreeg een hele tijd later een uitnodiging om te komen praten over me situatie en medicijnen ook moest ik kennis maken me mijn case manager.

Het eerste gesprek verliep al erg vreemd maar doordat ik verlamd was door de angsten reageerde ik in het gesprek niet meteen adequaat en thuis ging ik denken wat ging het vreemd.

Ik heb dit laten met een ervaringsdeskundige besproken en hij vond dit ook opnieuw een gesprek gehad en de ervaringsdeskundige steunde me geweldig goed ik weet niet of ze dit gewaardeerd hebben want na een korte tijd daarna ging ie naar een andere locatie.

Me huisarts had aangestuurd om te beginnen met cognitieve gedragstherapie of een andere therapie bij het ggz.

Ik raakte steeds verder in crisis en ik hoorde en zag niemand van het fackt dit was voor mij en me ouders en huisarts heel raar en dit heeft maanden geduurd telkens als ik bij me huisarts kwam en hij vroeg hoe staat het nu kon ik niet anders zeggen ik wordt totaal aan me lot overgelaten dit gaf mij bijzonder veel frustratie en de vertrouwensbreuk was geboren ik kwam bij een inloop ook van het ggz daar trok ik aan de alarmbellen keer op keer maar wat ik dacht dit wordt wel besproken binnen het team en dan nemen ze wel contact op nou vergeet het maar.

Me huisarts werdt er ook moedeloos van en heeft meerdere keren contact opgenomen om te horen hoe dit kon ze beloofde actie te ondernemen nou die actie was dan hooguit een belletje of dat me case manager ff langs kwam.

Met haar was me vertrouwensbreuk al gaande.

Ik zou getest gaan worden op equ en op me persoonlijkheid.

Ik vroeg hoelang dit kon duren en kreeg als antwoord dat hoort u vanzelf u bent niet de enige oke.

In tijden dat mijn case manager op vakantie was kwam hier een andere en die kwam nettjes iedere week ff langs deze case manager kon mijn nog vanuit me opname tijd en zij trof mij hier iedere week in zware crisis aan ook omdat ik al snacht en overdag niet meer sliep en zij zei het gaat echt slecht wat moet ik nu doen moet ik je op laten nemen maar zei ze en dat is ook zo dat is helemaal niet goed voor jou.

Maar wat mij dan erg verbaasde je zou denken het is notebene het fackt die zorg moeten bieden aan mensen met ernstige psychiatrische problemen maar ook daarna opnieuw aan me lot overgelaten.

Nadat me huisarts dit echt niet juist vond heeft er een gesprek op de praktijk met arts psychiater case manager en mij plaats gevonden waar ik erg tegenop zach maar me arts dit wou en het best gerookt had zelfs mijn arts gaf zijn mening maar beide vonden dat ze niet in gebreken waren geweest.

Mijn huis arts vond en was er van overtuigd dat dit gesprek wel duidelijkheid had geschept en vroeg mij of ik het nog een kans wou geven ik wou dit eigenlijk totaal niet omdat mijn vertrouwensbreuk en band totaal kapot was maar heb eigenlijk door me arts toch ja gezegd maar stond er eigenlijk niet achter.

Me arts zei het is nu echt wel duidelijkheid ze gaan nu echt wel actie ondernemen.

Nou mijn voorgevoel was al goed er gebeurde opnieuw niks maar mijn psychische klachten werden steeds ernstiger na weer op nieuw bij arts te komen en vertelde dat ze nog niks deden begonnen mijn gevoelens van niet gehoord en begrepen te worden zo hevig te worden dat ik eigenlijk niet meer verder wil leven me kinderen zie ik niet meer ik ben zo uitgeput dat het uitlaten van me hond vaak niet meer lukt verder heb ik een vreselijke vechtscheiding gehad en de verstandhouding met me ex is bizonder slecht ik ben enig kind en heb twee zieke ouders en familie geen contact mee vrienden hebben me laten vallen omdat ze niet snappen dat ik zo kapot ben gegaan van een scheiding want ja 1op 3 gaat scheiden maar voelen niet hoeveel pijn het doet dat ik door verlatingsangst klachten en door het missen van juist de dingen die me rechtop lieten staan nu allemaal weg zijn.

Nu heb ik de uitslagen van me testen gekregen en kreeg te horen dat ik zo hoog in me stress leffel en angst leffel zit dat geen enkele therapie meer baat hebt en ik alleen nog maar dagbesteding kan gaan doen dit raakt me enorm en denk dan jeetje jullie hebben me totaal aan me lot overgelaten als ik zelf om hulp schreeuwde gebeurde er niks en nu ben ik uit pure wanhoop en vastlopen met dat hele ggz me euthanasie traject gestart omdat het voor mij zo zwaar is om tegen dit orgaan te vechten wat zegt we hebben al zoveel geprobeerd wat totaal niet waar is me haren gaan rechtop staan en ik en me ouders voelen ons machteloos.

Ik ben de laatste dag zelf keihard aan het zoeken geweest naar een vrijgevestigde psycholoog maar niemand wil me helpen omdat ik al hulp van het fackt gekregen heb wat in het echt helemaal niet zo is.

Er bestaat zoveel hulpverlening en kwam toevallig op jullie site en dacht wat geweldig wat jullie als artsen doen en na mijn lange verhaal sorry daarvoor hoop ik dat u of 1 van u collega’s mij kan helpen om uit deze vreselijke situatie van vast lopen met deze weg die mij echt geen hulp biedt want ik ben papa van twee kleine kinderen en wie wil er nu dd maar ik weet niet meer hoe ik op wat voor menier ik uit deze hopeloze situatie te komen.

Er is nooit echt goed gekeken naar wat voor stoornissen ik nu lijdt.

Ik heb me laatst zelf laten doorverwijzen naar een neuroloog om een scan te maken van me hoofd om te kijken of er iets bij me hypofysen zit wat me hormonen in de war schoppen omdat ik met me venlafaxine 225 mg 2 mg diazepam en 1 mg dormonoct nog niet slapen kan en dit nu na drie jaar wordt ik hier niet vrolijk van.

Ik hoop snel iets van u te horen dokter zodat ik wel ergens hulp krijg en goed gekeken wordt naar me want ik vindt dit echt verschrikkelijk om dit zo mee te maken

Antwoord

Beste Djoek,

Jeetje wat een verhaal! Niets is je bespaard gebleven.....

Laat ik voorop stellen dat ik vind dat je huisarts het best goed heeft gedaan.

En ook dat ik natuurlijk niet een kant en klare oplossing voor je heb. Je leven is heel zwaar, en je verdient het dat iemand je bijstaat in dit zware bestaan. Maar wie? En hoe?

Ik lees in je brief dat er een verwachting is richting GGZ. Je hoopt op gespecialiseerde diagnostiek en behandeling. Je verwacht iets van neurologisch onderzoek en een scan.

Het probleem echter is dat gespecialiseerde diagnostiek in de GGZ een beetje een wassen neus is. Ja, we hebben 300 diagnosen en ja, we kunnen je allerlei vragenlijsten laten invullen waaruit dan zou blijken hoe je persoonlijkheid in elkaar steekt maar de waarheid is dat het allemaal niet zoveel voorstelt.

Waar het bij psychische klachten vooral over gaat is hoe je aan je weerbaarheid kan werken, niet hoe je een 'ziekte' gaat genezen.

En ja, we hebben een heleboel medicaties en technische therapieën maar de waarheid is dat mensen in de GGZ daarmee vooral beter worden als er iemand is die werkelijk belangstelling heeft, luistert en moeite doet. En je een mooi therapeutisch ritueel doet ondergaan. Ik gun je dat zeer - maar is dat enige wat nu gaat helpen?

Verder speelt dat de pillen en de therapieën zeker kunnen bijdragen, maar op de lange termijn gaat het vooral om zelf leren accepteren en omgaan met je kwetsbaarheden (die je heel goed beschrijft, overigens), en leren om weerbaarheid te ontwikkelen in de zin van nieuwe doelen vinden, stil leren staan bij de (ook al zijn het er maar een paar) mooie dingen in het leven, proberen verbinding te ervaren met andere mensen, hoe moeilijk ook. Proberen te accepteren en te vergeven.

Ik zeg dit allemaal omdat ik denk dat je veel te hoge verwachtingen hebt van de GGZ en de hulpverlening. Er is mogelijk geen speciale diagnostiek of hersenscan die je gaat helpen. Je bent je hele leven al kwetsbaar en onzeker geweest, en hier kun je beter mee leren omgaan. Maar zolang je machteloos zit te wachten op de 'magische' hulp van de specialist (die maar niet komt waardoor je steeds gefrustreerder raakt) wordt het alleen maar erger.

Ik denk dat het voorstel van dagbesteding een goede is. Tijdens de dagbesteding kun je proberen te ontdekken wat er positief is tijdens de dag, proberen in gesprek met mensen te komen. Een klein contact kan soms al wat beteken. Verwacht niet meteen heel veel, het zal heel moeilijk en langzaam zijn, maar je kunt het wel, volgens mij.

Je hebt veel gehad aan het eerdere contact met een ervaringsdeskundige. Probeer via de huisarts en de gemeente in contact te komen met een herstelcoach (kun je vaak via de gemeente ook aan komen) die je op sleeptouw neemt om het leven weer een beetje te gaan leven vanuit het perspectief van nieuwe doelen en ook proberen positieve dingen te zien, hoe weinig ook, en er meer bij stil te staan.

Vaak blijkt dat er meer kracht en weerbaarheid in mensen zitten dan eerder gedacht, en waarom zou dat niet voor jou gelden?

Ik schreef dit in de hoop dat het een beetje de richting aangeeft waarin ik zit te denken. Hoe afgezaagd het ook klinkt: soms zit de oplossing meer in jezelf dan in koude instanties buiten jezelf.

Let me know.

Beantwoord door: Jim van Os op 24 januari 2018
  • Deel deze pagina: