Main content

Vraag

Beste Ralph Kupka,

Na jarenlange therapie heb ik onlangs aan mijn psychiater gevraagd wat mijn diagnose is. Zijn antwoord was dat diagnoses beperkt zijn en dat er meerdere factoren een rol spelen, vanzelfsprekend, toch classificeert hij mij in cluster B, borderline.

Ik herken mij niet in de symptomen van borderline, zoals impulsiviteit, zwart-wit denken en snel omslaande stemmingen, welke beschreven zijn in de DSM5. Met problemen in de opvoeding en een negatief zelfbeeld ben ik bekend, maar komen deze niet bij vele diagnosen, classificaties voor?

Deze borderline diagnose valt me nu rauw op mijn dak. Het voelt alsof ik problemen krijg aangepraat die ik niet heb. Ik ervaar het niet als helpend, maar eerder beperkend voor mijn persoonlijke groei.

Je zou kunnen stellen dat het maar een label is en het gaat om je persoonlijke ontwikkeling, maar zo een label kan wel voor problemen zorgen in de behandeling.

Vriendelijke groet,

X

Antwoord

Beste X,

Ik kan op je vraag niet echt een passend persoonlijk antwoord geven, daar leent deze website zich niet voor. Meer in het algemeen is er een verschil tussen een (persoonlijke) diagnose, die aansluit bij jouw klachten, ervaringen, en ontwikkeling, en richting geeft aan welke problemen in de behandeling aangepakt moeten worden (en hoe dat het beste gedaan kan worden), en een psychiatrische classificatie.

Dat laatste is een rubricering en dus een versimpeling, die oorspronkelijk was bedoeld voor wetenschappelijk onderzoek. Veel mensen herkennen zich niet goed daarin, omdat de criteria voor een bepaalde stoornis vaak maar voor een deel van toepassing zijn, en er bovendien veel overlap is tussen allerlei classificaties.

Ik raad je aan om op constructieve wijze te kijken naar wat de therapie heeft opgeleverd, en waar in de toekomst nog aan gewerkt kan worden. En om te bespreken wat de classificatie 'borderline' in jouw specifieke situatie eigenlijk inhoudt.

Je kunt natuurlijk een andere opvatting hebben dan je behandelaar. Het hoort bij de behandeling om dat te bespreken en de verschillende invalshoeken naast elkaar te leggen. Zo kun je zien of die elkaar kunnen aanvullen en samen een beter inzicht in jouw problematiek geven. Ik voer dergelijke gesprekken regelmatig, en meestal is het resultaat dat beide partijen daar wijzer van worden, hun veronderstellingen bijstellen, en de behandeling een nieuwe impuls krijgt. Van belang is dat je je realiseert dat je vragen terecht zijn en daarom gesteld mogen worden. Ik realiseer me dat ik je vragen niet helemaal kan beantwoorden, maar hoop je toch weer een beetje verder gebracht te hebben.

Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 23 januari 2019
  • Deel deze pagina: