Main content

Vraag

Hallo Laura na Goor,



ik ben in september 2016 opgenomen -via spoed- geweest in het ziekenhuis omdat ik een psychose had. Ik herinner me nog alles van voor de opname en de eerste momenten op de spoed nog heel goed. Zo had ik op een bepaald moment een document meegekregen waar op stond dat ik een acute psychose had, dat was iets waar ik nog nooit van gehoord had en dat wou ik persé onthouden omdat ik de controle niet kwijt wou geraken, ik wou mezelf niet verliezen.

De controle over mijn gedachten was ik al lang kwijt, ik dacht dat het Kerstmis was en dat de autorit naar het ziekenhuis een rit was om iedereen die ik graag zag te gaan halen om samen feest te vieren. Ik voelde me Jezus die iedereen bij elkaar ging brengen.

Maar op spoed zelf wou ik bewijzen dat er niets mis met mij was en dat ik veel slimmer was dan dat iedereen dacht. Zo merkte ik allerlei dingen op zoals dat de nagels van de spoedmedewerker vuil waren omdat hij net een gips geplaatst had. Wou ik mijn mama overtuigen met mij gewoon weer naar huis te gaan. Maar dat snapte ze niet.

Ik herinner me nog een paar flarden van wat er nadien gebeurt is maar het meeste ben ik vergeten. Ik zie het zo: ik droomde dag en nacht en want wat ik zag dacht en deed was levensecht maar niet normaal. Dromen onthou je meestal niet, dus als ik wakker aan het dromen was ging er ik er mij achteraf ook niets van herinneren. Maar waarschijnlijk komt dat door de extreem hoge dosis medicatie die ik toen nam.

Wat ik me wel nog herinner is een vreselijk moment in de isoleerkamer. Een kleine kamer met een vensetertje in de deur en een groot venster in de muur allebei van plastiek. Er was een klok achter het plastieken raam en een camera in het plafond. Achter de deur was het toilet en een douche en een gesloten deur naar de gang. Ik wou er weg, ik was razend, ik wou ontsnappen, ik wou dat ze me hoorden, ik wou iemand zien, ik wou niet opgesloten zitten. Met al mijn kracht heb ik geschreeuwd en op de venster gebonkt, maar het haalde niets uit. Niemand kwam kijken. In mijn hoofd lijkt het alsof ik uren en uren geprobeerd heb de venster kapot te krijgen en dat het als maar donkerder werd buiten tot ik straat verlichting aan zag. Ik haalde de matras uit het bed en legde het terug erin en opnieuw en opnieuw, om iets te doen te hebben. Ik heb geweend, ik begreep het niet. Ik moest plassen. Maar het toilet was achter de gesloten deur. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld, heb je ooit al eens op de grond geplast uit misserie? Ik moet gekalmeerd zijn en in slaapgevallen zijn, want hoe het geëindigd is herinner ik me niet meer.

Nu 8 maand later ben ik hersteld en probeer alles wat te ordenen van wat er gebeurt is. Ik las ik ergens dat een gemiddelde afzondering 51uur duurt. Dat is wel nog veel langer dan ik dacht dat het was.

Graag had ik geweten hoelang en hoeveel keer en waarom ik in die isoleerkamer moest en of ik vast gebonden was want daar herinner ik me vaag ook nog iets van. Heb je als patiënt recht om je dossier in te kijken of er een kopie van te krijgen? En is dit ook zo en België? En wat moet je daar voor doen?



Alvast bedankt!

(Vrouw 21 jaar)

Antwoord

beste Wiebeke,



Wat een afschuwelijk verhaal, en ja zo gaat dit inderdaad helaas nog regelmatig.

In Nederland kan je je dossier opvragen. het handigst is het om dit met een behandelaar te doen, die weet ook waar in het dossier je kan kijken om antwoord op je vragen te krijgen. Samen kan je dan ook het dossier doorspitten.

Als je dit niet met een behandelaar wil doen kan je je vragen schriftelijk stellen en dan vragen of ze je een kopie van het dossier geven waarin je antwoord krijgt op je vragen. soms zijn daar kleine kosten aan verbonden (de kopieerkosten of de kosten van een USB stick).



Ik heb geen idee hoe het in Belgie gaat. Het lijkt me dat ook daar het dossier eigenlijk van jou is, dus dat je een kopie zou moeten kunnen krijgen.



Hou er rekening mee dat het herlezen van je gebeurtenissen ook nog een keer traumatisch kan zijn (aangezien je je ook niet alles herinnert). Dus bespreek dit met iemand die je vertrouwd, en kijk of je het samen met iemand kan doen (behandelaar of naastbetrokkene).



Sterkte,

Laura

Beantwoord door: Laura van Goor op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: