Main content

Vraag

Ik heb uw een vraag gesteld op het e-mail spreekuur.

De eerste vraag heb ik niet volledig kunnen stellen door te snel op verzenden te klikken. Bij de tweede poging ben ik er niet van verzekerd dat mijn vraag en toelichting aangekomen zijn.



Vraag: door de diversiteit aan diagnosen en door de verschillende behandelingen heen weet ik niet meer hoe ik een goede behandeling en behandelrelatie waarbij vertrouwen voorop staat kan aangaan en vinden.

Het is complex en ik behoor nu tot de doelgroep zwaarste gevallen.



Ik ben enig kind gebleven, na mij rond mij tweede heeft mijn moeder een doodgeboren kind gehad na een voldragen zwangerschap.

Zij was de eerste jaren in mijn leven afwezig door ziekenhuis opnames voor somatische klachten. Ik heb de eerste maanden (gelukkig) in een couveuse doorgebracht. Daarna verzorgd door vader. grootouders, ouders van vrienden en gezinshulp. Moeder beschouwt haar vreemde en niet te duiden klachten op somatiek en weigert elke hulp van een psychiater of psycholoog.



Moeder deed waar zij zelf zin in had en vader werkte s nachts en dan had zij bezoek. Al voor mijn geboorte gebeurde er vreemde dingen als dat het huis leeggehaald werd, dingen verdwenen zoals vakantiegeld van vader.

Jongste broer van moeder kwam in die tijd mede door haar leefstijl in aanraking met drugs. Ook heeft moeder er een losbandig seksueel leven op na gehouden. Zij masturbeerde ook openlijk overal in huis.

Aan de ontbijttafel, op het toilet, op de bank.



Mijn vader is rond mijn derde/vierde vertrokken. Nadat hij naar huis moest in een nachtdienst. Hij trof haar aan met een andere man.



Moeder heeft zich ingespannen om volledige voogdij over mij te krijgen en te behouden.



Ik kwam alleen met moeder en zij liet mij alleen om op stap te gaan of naar feestjes en s nachts met verschillende mannen thuis te komen. Ook was zij altijd intensief met de wisselende vriendschappelijke contacten met vriendinnen die ook plotsklaps verbroken werden na een intensieve langere of korter periode van contact.



Ik voel mij goed over de eerste jaren van verzorging in mijn leven door anderen. De zorg van grootmoeders heeft mij toen der tijd rust en veiligheid, structuur en liefde gegeven. Haar moeder kwam erachter dat zij mij alleen liet en weekenden in bed lag en nam mij dan in huis. Op woensdagen was ik ook daar.



Moeder behandelde mij als volwassene of gedroeg zich als een kind wanneer zij dat verlangde.

Ze sprak bijvoorbeeld niet tegen mij, moest altijd gaan nadenken op mijn kamer en mijn excuses aanbieden maar voor wat? weet ik niet.

Vader is afwezig geweest en heeft alcoholverslaving ontwikkeld.



Vader heeft nooit interesse getoond over wat er zich daar afspeelde.

Hij wil er niet over praten en nooit meer die naam horen en begint dan te protesteren en te ageren tegen mij.



Op ongeveer vijftien jarige leeftijd kwam ik bij vader omdat moeder mij het huis uit zette. Waarom weet ik niet. Maar ik was al naar vader gegaan en zij belde hem toen ik daar was met de mededeling dat ik te ver was gegaan.

Ik hield mij niet aan de regels. Het was voor mij onduidelijk welke regels op dat moment. Ondertussen was zij getrouwd en had luxe en een luxe woning gekregen door dat huwelijk. Moeder komt uit een prachtwijk en wij woonden in een prachtwijk. In deze laatste wijk was de werkeloosheid het hoogst en de sociale cohesie het laagst tegenover andere prachtwijken in de stad. In deze wijk heb ik een vervelende ervaring opgedaan als peuter met seksueel misbruik door een vrouw.



Stiefvader heeft zij geïsoleerd van zijn familie waar hij een goede band mee had. Hij heeft verder geen contacten dan haar of via haar.



Stiefvader deed de praktische zorg en was goed gezelschap en een leuke man.

Wij delen ons gevoel voor kledingstijl, het verzorgen van een gezelschap bij verjaardagen of bezoek, humor. Hij bemoeide zich nooit in de relatie tussen mij en moeder. En bekritiseerde mij wanneer ik een weerwoord gaf.



Vader was afwezig toen ik bij hem woonde door alcoholmisbruik.



Door de drukke contacten van moeder en het vele wisselen van basisscholen heb ik weinig contacten kunnen opbouwen in die tijd.



Ik had wel vaste vriendinnetjes en vriendjes maar dat waren kinderen van vriendinnen van moeder. Dat betekende ook dat contact zomaar ophield.

Op een lagere school ontmoette ik een vriendin en op de verschillende middelbare scholen had ik ook vriendinnen.



Mijn relaties met anderen werden afgekraakt door moeder. Vriendinnen, vrienden, verkeringen.



Ik heb sinds 1999 toen mijn verkering uit ging de verkeerde mensen ontmoet. Mijn huwelijk was ook zo een ontmoeting en daar ben ik gelukkig weg kunnen komen. Zelf heb ik ten tijde van dat huwelijk ook een alcoholverslaving ontwikkeld die ik nu achter mij heb gelaten. Ergens in 2000 heb ik een jaar of vier dagelijks cannabis gebruikt het beginnen met cannabis heeft mij daarvoor nooit aangetrokken en ik dronk weinig alcohol met uitgaan of privé situaties voor heen. Ben pas op 23 jarige leeftijd gaan roken bijvoorbeeld.



Ik schaamde mij diep voor mijn moeder en zij wijt alles aan mij.

Ik hoorde in gezelschap haar vertellen hoe vervelend ik wel niet was bijvoorbeeld.

Ook het gedrag van moeder achter mensen hun rug om stoorde mij en bracht mij in verwarring.



Dat was voor mij stil zitten, netjes gedragen en er goed uitzien.

Vooral geen aandacht trekken want dat kan zich via moeder tegen mij keren in de vorm dat moeder mij en ook andere kinderen weet ik nu doodsangst aanjaagde met eisen en dreiging verbaal.



Door deze geschiedenis heb ik mij meer ten dienste van de behoeften van anderen gesteld. Er was geen ruimte voor mijn behoeften.

Ik kon en kan de tegenstrijdigheden van moeder niet aan en het vergde veel aanpassingen elke minuut weer. Moeder reageert onvoorspelbaar of dramatisch voorspelbaar en eist dan alle aandacht op.



Eind 1999 ging mijn relatie met wie ik samenwoonde uit.

Ik raakte depressiever en paar weken voor einddatum stopte ik met mijn studie.

Lijkt erop alsof ik sinds 2000 alleen maar mannelijke en vrouwelijke mensen tegenkom in mijn directe leven die het gedrag van moeder vertonen en dat ik hun aantrek.



Ik kom er zelf niet meer uit en heb verschillende behandelingen gehad sinds 2004 toen ik een psychose kreeg waar opname voor nodig was.

Dagbehandeling borderline zonder trainingen, die vond men voor mij niet geïndiceerd. Hier mocht ik niets zeggen over de psychose. En in een groep.

Dagbehandeling psychotische stoornissen in een groep meer gericht op bezigheden en in een groep. Wel vergelijkbare ervaringen kunnen delen met deze mensen.

Daarna spv contact en behandeling met anti depressiva, anti psychotica en Lithium, Depakine en alle soorten benzodiazepinen die bestaan tot aan Rohypnol. Weinig tot geen baat bij gehad en gebleken is dat ik hier bijna niet op reageer of juist vreemd.



Op mijn achttiende hulp gezocht bij GGZ instelling voor problematiek en kwam na intake in een groep. Wat niet prettig was voor mij.



Daarna behandeling in 1997 met anti depressiva die niet aansloegen voor de duur van vijf jaren.

Wel nog contact met psychologen gehad in tussentijd maar doorverwezen naar tweede lijn en kwam na intake weer in een groep.



Op dit moment geen hulpverlening meer van GGZ.

Binnenkort intake van een gespecialiseerde organisatie die hulp biedt op alle levensgebieden en GGZ.



Ik voel mij met de diagnosen erg slecht en weet nu niet meer wat ik aan moet met mijzelf en de problemen die ik structureel en ernstig ervaar. Ik heb het overheersende gevoel is dat ik hier nooit meer uitkom of mee verder kan leven.



Ik ben na mijn scheiding weer in mijn geboorteplaats terecht gekomen en dat is niet prettig voor mij al houd ik van deze stad en mensen hier.



Ik heb op dit moment niemand meer in mijn leven. En wil ook eigenlijk geen nieuwe contacten aangaan. Hier heeft een vrouw mij benaderd een aantal weken en dat heb ik zeker achteraf als opdringerig en bemoeizuchtig ervaren. Overrompelend ook.

Dit contact is nu ten einde



Ik heb een sterke doodswens maar voel mij nu niet meer in staat om iets te ondernemen hierin.

Ik heb sinds afgelopen april een serieuze poging gedaan en twee keer een overdosering.

Antwoord

Beste Sara,



Dank voor je openhartige berichten en je vraag. Je hebt heel erg veel mee gemaakt - je bent een survivor, echt bewonderenswaardig hoe je je er doorheen hebt geslagen tot nu toe!



Diagnosen in de GGZ gaan niet over echte ziekten, het zijn woorden om te duiden waar iemands kwetsbaarheid zit. Het probleem is dat dergelijke diagnosen verwarring wekken omdat ze een eigen leven gaan leiden en mensen denken dat er ergens een "juiste diagnose" is - terwijl je ze zo niet moet gebruiken.



Wat er met jou aan de hand is vertel je eigenlijk zelf:



1. De ontwikkeling van onze psyche en persoonlijkheid is afhankelijk van een veilige jeugd met ouderfiguren die liefde, acceptatie en bescherming bieden.



2. Loopt het hier mis, zoals bij jou, dan leer je minder goed hoe je je stemming en je impulsen moet reguleren in het sociale verkeer. Ook zie je meer bedreiging in de wereld om je heen.



3. Het gevolg van (2) is dat je makkelijk somber kan worden, makkelijk in conflict kan komen met andere mensen, makkelijk verslaafd kunt worden en makkelijk paranoia (psychose) kan ontwikkelen.



Dit vat volgens mij beter samen wat er aan de hand dan al die diagnosen.



Wat moet je doen?



Ik heb geen kant-en-klare oplossing. Maar ik denk dat het erg belangrijk is om:



(i) Uit te vinden waar je kracht zit - bv goed kunnen schrijven

(ii) Niet over jezelf te blijven denken in termen van die diagnose of die diagnose

(iii) Jezelf te gaan zien als iemand met mogelijkheden

(iv) Na te gaan denken over doelen - ook al heb je kwetsbaarheden - die je zou kunnen bereiken en die het leven zinvol kunnen maken

(v) Te verkennen of er ruimte is voor aansluiting bij een spirituele omgeving waar vergeving mogelijk is voor alles wat je is aangedaan



Sorry als dit oppervlakkig is of niet aan de orde - de boodschap is: je bent meer dan je diagnosen en je hebt mogelijkheden!

Beantwoord door: Jim van Os op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: