Main content

Vraag

Idem vraag van daarnet. Ik had te snel op 'verzenden' gedrukt, zonder uitleg bij mijn vraag. Sorry.



Dag prof.dr.van Os



Bedankt voor jouw antwoord op mijn vraag van enkele dagen geleden, nl. kan ik mij online laten behandelen met mijn huisarts als back-up?

Ik was blij verrast dat ik zo snel en uitgebreid antwoord kreeg, euforisch bijna (maar dat mag ik niet zeggen want dan denken ze in mijn omgeving dat ik serieus manisch ben.)



Nu, ik heb wel het gevoel dat ik in het eerste stadium van een manie zit. Ik heb ondertussen al wat zelfkennis opgebouwd. Vanaf 4 januari 2017 tot nu (sinds 17 dagen dus) wijzen volgende tekenen op een recidief episode volgens mij: allerlei zaken vergeten, sneller rijden met mijn auto en de radio luider zetten, meer en luider praten, voor ik ga slapen een halve slaappil nemen omdat ik te onrustig voel om te kunnen slapen, extreme drang naar zoetigheid, huishoudelijke karweitjes blijven liggen, bij alles wat ik meemaak zie ik complotten (wat dan weer meer op een psychose duidt), oude frustraties komen terug naar boven,

ik ben zelfzekerder en wil orde op zaken stellen, ik zet constant mijn CD's op met rustgevende muziek...



Ik heb de Manie test gedaan die u voorstelde en mijn score was 9. Dat valt dus nog mee. Ik was opgetogen met uw tip over contra-gedrag. Ik had er nog nooit van gehoord maar ik ga het zeker proberen toe te passen.

Bij een van de andere vragen las ik dat slaapmedicatie alleen niet voldoende is om een manie te voorkomen. Misschien is Efexor bij mij de boosdoener, zoals u reeds opperde. Ik ben nu begonnen met Efexor- Exel 75 mg om de 2 dagen in te nemen ipv elke dag, maar is dat wel een goed idee? Ik zag op de bijsluiter dat deze medicatie ook bestaat in 37,5 mg. Wat en in welke dosis kan mijn huisdokter dit best voorschrijven?

Ik merk wel dat ik rustiger ben sinds ik minder Efexor inneem.

Ik wil kost wat kost een herval voorkomen. Een manie hebben is heel aangenaam, maar de depressie die erop volgt... Ik wil dit nooit meer meemaken.

Ik liet me 4 maal vrijwillig opnemen omdat ik het niet meer kon uithouden. Ik wilde enkel slapen, weg van de wereld. Als ik wakker werd, wilde ik weer slapen en eigenlijk wilde ik niet meer verder leven.

Mijn 4 vorige opnames leken soms wel op de processie van Echternach. De regelmaat, de medicatie en de gesprekken met lotgenoten en hulpverleners droegen waarschijnlijk wel bij aan mijn herstel. De verschillende vormen van therapie stelde ik soms wel in vraag.

Ik had nooit gedacht dat ze mij zover zouden krijgen dat ik met kleurpotloden een mandala zou kleuren. Kooktherapie terwijl ik koken in groep haat. Ik zag de lesgeefster proeven van de soep en dezelfde lepel stopte ze opnieuw in de soep om iemand anders te laten proeven. Het is een detail maar ik gruwel ervan. Ik denk dat ik hoogsensitief ben en daarom zoveel last heb van zaken die anderen niet eens opmerken.

Wandelen? Heel goed maar thuis wandel ik veel meer km op een week.

Het slapen in een vreemd bed was niet herstelbevorderend.

Bij 2 van de 4 opnames sliep ik in een tweepersoonskamer. Bij de langste opname moest ik de kamer delen met een vrouw die mij niet kon luchten. Op een nacht kwam een personeelslid haar wakker maken. Ze moest meekomen want haar ex?vriend had proberen zelfmoord te plegen. Herstelbevorderend voor mij?

Ik kan zo nog even doorgaan...

Artikel 107 is goed, maar weet u dat ik niet in aanmerking kom voor een mobiel team bij mij aan huis? In de regio waar ik woon beperken ze zich tot personen tot 60 jaar en ik ben al 61 geworden.



Bij mijn laatste opname (van 20 mei 2016 tot en met 21 juni 2016) heb ik mijn kamer moeten delen met 5 verschillende lotgenoten. Spannend was het wel (wie gaat er hier seffens binnen komen met haar valies), maar herstelbevorderend? Ik durfde geen eenpersoonskamer te vragen (als die er al was) omdat de dokter dan een groter ereloon mocht vragen.



U raadde me aan om contact op te zoeken met lotgenotengroepen. Dit doe ik al geruime tijd. Ik ben lid van Ups&Downs en van Uilenspiegel. Hier heb ik al heel veel aan te danken en toch heb ik het bestaan ervan per toeval zelf ontdekt. Geen enkele hulpverlener verwees mij ernaar. In onze zelfzorggroep van Ups&Downs kreeg een lotgenoot van zijn psychiater zelfs de raad om daar weg te blijven want dit kon 'gevaarlijk' zijn. Had die psychiater schrik dat de zelfzorggroepen zijn werk afnemen? In België zijn er nochtans veel psychiaters tekort. Uit ervaring weet ik dat, telkens er iets 'gevaarlijk' in de groep gezegd wordt bv. dat vitaminen en supplementen even goed werken als medicatie, onze leidinggevende lotgenoot onmiddellijk nuanceert.



Ik heb mezelf ook kandidaat gesteld bij de VVGG (Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheid) om mijn getuigenis te brengen in scholen. Ik heb zelf altijd in het onderwijs gewerkt en ik denk dat dit me kan helpen om alles te verwerken. Bovendien wil ik het taboe rond geestelijke gezondheid helpen doorbreken. Ook wil ik de jongeren een boodschap van hoop geven: als je een vertrouwenspersoon(en) zoekt en hiermee kan praten over jouw problemen dan ben je al op de goede weg. Ook de weg wijzen naar hulpkanalen, ook online. Communicatie is heel belangrijk. Ook op het moment zelf dat je een luisterend oor (of een lezend oog) nodig hebt, zoals ik nu aan het doen ben .

Is het herstelbevorderend voor mij dat ik mijn vragen en opmerkingen moet opsparen tot mijn volgende afspraak bij mijn nieuwe psychiater, over 44 dagen en dat ik maximum een half uur tijd ga krijgen hiervoor?



Dokter, u vroeg zich af of er bij mij sprake was van vroegere trauma's en ook of ik daarvoor behandeling nodig heb. Er is zeker sprake van vroegere trauma's . Ik heb het er al over gehad met mijn huisdokter en met een psycholoog van het CGG waarbij ik gedurende ong. een jaar elke week kwam maar die psycholoog is elders gaan werken. Ik weet wel dat die trauma's aan de basis kunnen liggen van psychische problemen.



U vroeg zich ook af of ik een regulier ritme had van activiteit en slapen. Met mijn activiteiten valt het nog mee maar mijn slaappatroon kan beter. Ik sta meestal pas tussen 9.30 u en 10 u op. Soms ben ik niet eerder wakker door de Seroquel en soms heb ik gewoon geen zin om een nieuwe dag te beginnen. Ik zorg er wel voor dat ik ten laatste om 24 u ga slapen.



Met bronnen van stress in de relaties met anderen heb ik ook te maken. Na 36 ongelukkige huwelijksjaren heb ik de moed gevonden om weg te gaan bij mijn man (dankzij de geluksauteur Leo Bormans die tijdens een lezing zei dat 'durven veranderen' een manier was om gelukkig te worden.) Sinds 2014 ben ik feitelijk gescheiden en woon ik alleen op een appartement. Wij hebben helemaal geen vechtscheiding, maar de relatie met mijn schoonfamilie ligt moeilijk. Zij hebben mij niks misdaan maar het contact is weggevallen.

Mijn rust heeft niet lang geduurd want toen ik een half jaar alleen was heeft een vrouw van mijn leeftijd die toen pas gescheiden was mij leren kennen. In het begin drong zij zich verschrikkelijk hard aan mij op. Elke morgen stuurde ze me een berichtje om te vragen wat ik die dag samen met haar kon doen.

Dit is gelukkig verminderd, maar haar dominante, bazige karakter stoort me dikwijls. Ik kan heel goed alleen zijn en ik heb behoefte aan die rust, maar zij wil voortdurend met mij ergens naartoe gaan.



Van IPT heb ik nog niet gehoord, ik zal het eens nalezen op jullie website.



Ik ga stoppen met mijn mail die wel wat lang uitgevallen is...

Het voornaamste wat ik momenteel wil weten is: hoe voorkom ik dat deze beginnende manie verder uitbreidt? Efexor afbouwen? Hoe?



Bedankt voor het lezen van deze klaagzang?

Mvg

Emma









Antwoord

Beste Emma,



Dank voor je mail weer - je verhaal (kunnen) vertellen is onderdeel van het herstelproces.



Bedenk:



1. Je huisarts is de behandelaar - wij kunnen slechts advies geven.



2. Bij elke mail die je stuurt graag exact de actuele medicatie vermelden - ik kan niet de details onthouden van de medicatie die iedereen die het online spreekuur bezoekt neemt!



3. De beginnende manie kan het beste worden behandeld met contragedrag, zeer strikt levensritme, niet te veel distracties, en eventueel verhoging seroquel.



4. De effexor inderdaad niet om de dag nemen - beter elke dag lagere dosis. En inderdaad proberen niet het kind met het badwater weg te gooien - een bipolaire depressie is vaak veel moeilijker te behandelen dan de manie. Zijn er bij jou aanwijzingen dat de efexor vaker tot een manie heeft geleid? Of is er geen duidelijk verband?



5. Als de bazige vriendin je stress geeft dan moet die stress naar beneden! Het is belangrijk dat je je in relaties comfortabel voelt, hoort bij de rust en regelmaat die je bipolaire gevoeligheid vraagt.



Heel veel sterkte en succes!

Beantwoord door: Jim van Os op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: