Main content

Vraag

Mijn Psychose



Geweldig… of eigenlijk waanzinnig! De mogelijkheid schrijvenderwijs mijn ziektebeeld te mogen verbloemen. Misschien schept dit een evenwichtige confabulatie in retrospect. En dan nog wel een die ik kan onthouden als ik het teruglees. Mijn geheugen laat me af en toe in de steek… Wernicke hopelijk als voorportaal van erger. Vroeger was ik vrij… in ieder geval vrijer dan nu. Het lijkt me verstandig te inventariseren waarom mijn lichaam voelt als een gevangenis. Ik sta met een been in het graf en zal uitleggen wat daarvan de oorzaak is. Op mijn 22ste levensjaar werd ik mijzelf bewust van het feit dat ik geen realiteitszin meer had. Roosendaal was de plaats waar ik door ernstig drank- en drugsmisbruik en chronisch slaapgebrek steeds vreemdere gedachtepatronen ging vertonen. Mijn zintuigen sloegen op hol en wat ik hoorde en zag stond los en op zich. De hullucinaties versterkten mijn al krankzinnige gedachten. Het klinkt erg… Maar het cruciale moment is het punt dat je je bewust wordt van het gegeven dat je zintuigen niet meer te vertrouwen zijn. In mijn optiek vooral auditief en visueel. Een zeer twijfelachtig leven heb je dan plots voor de boeg. Stuurloos dobberend in een zee van wanen, besef je dan dat het verleden ook vergeven is van twijfel. Want wat was waar? Als ik terugdenk aan mijn eerste episode dan zie ik flarden van enorme verwarring. De achterdocht, de theorieën. Iemand zei weleens dat een psychose onherstelbare schade kan veroorzaken, als een soort litteken. Gelukkig gaat het nu beter met me. Ik kan in bepaalde situaties voordoen dat het goed gaat met me. De wanen keren dagelijks terug als een soort wake-up call, zodat ik besef dat alles onzeker is en zal blijven. Veilig voelt dat. Continuïteit van een chronisch ziektebeeld, wat ik desnoods zelf kan reproduceren als houvast. Iemand met een kwetsbaarheid voor psychosen als identiteit. Dat natuurlijk wel gecombineerd met een ongezonde dosis autodestructiviteit. Zelfs ondanks mijn maandelijkse injectie antipsychotica lukt het me toch hallucinaties te genereren. Het klinkt natuurlijk levensgevaarlijk en dat is het ook. Mijn leverwaarden zijn through the roof en als ik blijf drinken dan levert dat waarschijnlijk permanente leverschade op. Mijn doel is onduidelijk; waar leef ik voor? Te vaak nam ik de verkeerde afslag in mijn stuurloze leven. Op mijn 15de rookte ik voor het eerst een joint, wat mijn leven serieus ontwricht heeft op lange termijn. Eerst was het af en toe en in het weekend, maar geleidelijk werd het een dagelijks tafereel. Verslavingsgevoeligheid gecombineerd met een nog niet volledig volgroeide identiteit. Ik was al langer ziek voordat ik mijzelf daarvan bewust was. Voor mij is dat onduidelijk. Is een psychotische kwetsbaarheid simpel een zaak van DNA, drugsmisbruik of een combinatie van beiden? Gelukkig ben ik op tijd naar de GGZ gegaan om hulp te zoeken voor mijn problemen, niet dat zij mij kunnen helpen met mijn innerlijke strijd. Zelfvernietiging is geen manier om te overleven, het is een drama. De daad zelf heb ik nooit durven te bewerkstelligen, daar ben ik te laf voor. Angstig als ik ben dat het zou mislukken of dat het anderen verdriet zou doen. Klinkt niet als een solide equilibrium, uiteindelijk zal mijn lichaam het begeven, net zoals mijn geest het begaf in 2002. Om een poging tot suïcide te voorkomen heb ik mijn psyche doodverklaard. Daar heb ik tot de dag van vandaag last van, hoe draai je zoiets terug?

Antwoord

Beste Festina Lente,



Om suïcide te voorkomen heb je je psyche doodverklaard en je vraagt je af hoe je dat terugdraait.



Allereerst: dank dat je dit delen wilt. En in het delen zit volgens mij het begin van een antwoord op je vraag.



Misschien kun je een begin maken met terugdraaien door over wat je boven beschrijft (anoniem) een blog te schrijven op PsychoseNet - en zo reacties te krijgen van anderen?



Ik denk dat delen van ervaringen, in relaties met anderen, die begrijpen waar je over schrijft, op basis van ervaringskennis, mogelijkheden kan bieden....



Andere mensen laten helpen je verhaal te maken en dingen laten ontdekken die de suïcidegedachten minder vanzelfsprekend maken.



Het is maar een suggestie - laat me weten als je andere wegen wil verkennen...



Beantwoord door: Jim van Os op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: