Main content

Vraag

Beste Nanette,





Mijn huisgenoten en ik hebben het vermoeden dat onze huisgenoot Sam van 33 in een psychotische toestand verkeerd. Na een periode van heel veel drugsgebruik (blowen) is hij van de één op de andere dag gestopt. Hij heeft wanen en hallucinaties. Dit blijkt uit een gesprek geïnitieerd door de zus van Sam. Zij wilde weten "wie er in dit huis aan het fucken was". Sam was overtuigd dat wij:





- Hem kaneel en gember voerden om hem opgewonden te maken (lustopwekkend voedsel??)


- Ons expres in zwart kleden


- Liedjes draaien om hem iets duidelijk te maken


- Fluisteren: "de wereld is tegen je" en "ik ga je kapotmaken" wanneer we langslopen.





Goed, zo zijn er nog meer incidenten. Echter, het wordt pas moeilijk wanneer u weet dat de zus van Sam, evenals zijn beste vriend (politieagent) Sam geloven en niet zien dat wij 3 mensen zijn die het beste met hem voorhebben en tevens geen tijd en interesse hebben voor complotten tegen haar broer/zijn vriend.





Degenen die in kunnen grijpen in deze situatie, grijpen niet in. Ondertussen wordt de situatie in ons 'studentenhuis' (jongste bewoonster is 24) steeds moeilijker en angstiger. De afspraak is nu elkaar te negeren en dat Sam gauw vertrekt uit ons huis. Toch wordt er telkens harde muziek gedraaid, roept Sam dingen op de trap en gaat hij dreigend in je buurt staan.





Wat kunnen we doen? Dit is eigenlijk mijn enige vraag. We zitten nog al met ons handen in het haar.

Antwoord

Hoi Anke





Ik neem de vraag even over, als je het goed vindt. Dit is lastige situatie omdat ik lees dat het familienetwerk de kant kiest van de persoon die juist in de war is. Dat is een probleem in een probleem. Als medehuisgenoten maken jullie je zorgen om hem en ook om een jongere bewoner en die zorg vind ik terecht. Je omschrijft duidelijke voorbeelden en daarmee is de achterdocht en de psychotische beleving goed voelbaar. Er zijn meerdere manieren, maar vooral, zorg dat er je zelf steun gaat krijgen en zie het probleem als je eigen probleem waar je zelf een oplossing voor wilt. Je wilt zelf veilig en rustig wonen. Door het wantrouwen en achterdocht is een gesprek dus lastig, toch kan je wel communiceren op een neutrale manier, wellicht per brief waarin je gezamenlijk een grens aangeeft en welke stappen je wilt zetten en dat je hem hiervan op de hoogte brengt. Is het een huurhuis? zijn er huisregels? Is er een huurbaas? Woningbouwvereniging? Daar jullie probleem aankaarten en tips vragen kan goed werken, er zijn ook woonbemiddelingsconsulenten bijvoorbeeld. Je hebt recht op rustig wonen en daar kan je op inzetten. Overlast blijven melden. Je kan de ander niet veranderen en in een psychose is de ander meestal niet bereidwillig mee te werken en het inzicht is er nog veel minder. Het is een hele kunst om een spanningsvolle situatie weer losser te laten worden, zodat er ruimte komt voor een herstellende beweging. En soms is deze mogelijkheid er niet en is het wachten tot het zo mis gaat dat er gedwongen gehandeld moet worden. Ik geloof er in dat mensen zoals jij en je medebewoners met het vroeg signaleren, kunnen bijdragen aan het zo snel mogelijk hulp aanbieden door de GGZ, want dat is wel nodig.
Om erger te voorkomen. Dat is een plicht die de GGZ in samenwerking met andere instanties moreel aan hem en jullie verplicht is, vind ik. En we weten helaas dat dit niet altijd lukt.

Als iemand niet voor open staat voor ondersteuning, dan is het een lastige impasse. Ook hier weer, je/jullie zijn niet verantwoordelijk voor het misgaan van zijn leven, wel heb je de verantwoordelijkheid voor elkaar. Ik zou me ook voor kunnen stellen dat je de koppen bij elkaar steekt in een huisvergadering en dat je samen uitspreekt, wat doen we, hoe verder, wat heb je zelf nodig om je veilig te voelen. Probeer iets te doen waarmee je de angst spiraal kan doorbreken. (In zijn waan is hij angstig en jullie worden angstig van hem en dat voedt hem in zijn angst). Hoe zorg je voor eigen veiligheid?





Bijvoorbeeld kan je per brief aangeven dat je het graag samen wilt oplossen, dat jullie zien en ervaren dat het niet goed met hem gaat en dat jullie last ervaren. Dat zal enerzijds niet binnenkomen, anderzijds: niet een grens stellen is ook niet goed. In ieder geval kan je dan achteraf verantwoorden dat jullie pogingen hebben gedaan om hem te ondersteunen en dat dit niet heeft gewerkt. En steeds, als het niet werkt, moeten derden op zoek naar een middel dat dwingender wordt. Jullie taak is neutraal blijven en zomogelijk de relatie die je met elkaar hebt als medebewoner zo zuiver en eerlijk en neutraal mogelijk te houden. Maar laat onwenselijk gedrag niet over je heen komen.





Je kan de situatie altijd voorleggen aan de wijkagent, kijken of je een signaalfunctie kan zijn naar zijn huisarts, of via de wijkagent kan vragen of er professionele ondersteuning kan komen, zodat professionals eens polshoogte gaan nemen. Als de situatie gevaarlijker wordt is het prettig als dit een combinatie is van politie en hulpverlening. Nog mooier zou zijn als er een gezond stuk netwerk is te mobiliseren. Bijvoorbeeld ouders, of een ander familielid, waarbij je merkt dat jullie zorg wel serieus wordt genomen. Het mooist vind ik een situatie (en daar wordt nog niet veel mee gewerkt in NL) waarbij je gezamenlijk het probleem draagt en dat iedereen betrokken is en bijdraagt aan een oplossing. Dit is wel iets dat door professionals geleidt wordt (Open Dialoge, triade, Persoonlijke Toekomst planning), maar gebeurt nog niet veel op deze wijze.





Kortgezegd, een psychose gaat niet zomaar over lijkt me, dus dat er iets moet gebeuren is goed gesignaleerd, zet deze signalen door, ten eerst voor jezelf en natuurlijk voor de ander die in crisis is.





Sterkte en hopelijk geeft dit antwoord, een aantal handvatten om besluitvaardig en duidelijk met elkaar een standpunt in te nemen wat te doen en wie jullie daarbij kan ondersteunen. Vriendelijke groet Jeroen Zwaal

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: