Main content

Vraag

Beste Nanette,

Ik heb nu al een aantal weken last van een depressie en nu heb ik soms ook last van dwanggedachtes, dat als ik mijn sokken bijvoorbeeld niet netjes naast elkaar neerleg dat er dan iets ergs gaat gebeuren. Ik vind deze gedachtes erg beangstigend en ik probeer deze gedachtes los te laten en niet serieus te nemen, maar omdat het kleine gedachtes zijn beantwoord ik ze toch door bijvoorbeeld mijn sokken precies recht naast elkaar neer te leggen. Ik wil niet toegeven aan mijn angst maar doe het toch. Ik volg therapie maar vraag mijzelf af, kan ik nog meer doen? Om deze gedachtes te bestrijden en om hiervan los te komen?

Antwoord

Hoi Eva,

Vanwege Nanette's afwezigheid reageer ik namens haar. Allereerst dank je wel voor je vraag. Daarmee neem je dit onderwerp en jezelf serieus. Zoals je het omschrijft is het inderdaad een dwanggedachte. Op zich is dat niet heel erg, iedereen heeft ze wel eens. Dit gedrag kan wel erger worden en met meerdere dwanggedachten kan het leven onaangenaam worden. Dit ontstaat als het je leven teveel gaat bepalen. Dit patroon serieus nemen is belangrijk om erger te voorkomen. Allereerst: mild zijn naar jezelf en accepteren dat dit gebeurt is al een grote stap om te doen. Deel het met mensen die je vertrouwd. En deze gedachten of dit gedragspatroon bestrijden, dat raad ik je af, want daarmee mag het er niet zijn. En ook: dan mag je angst er niet zijn. Het is er en het heeft een reden. Hoe neem je vervolgens hier de regie over? Het kan zijn dat er op een dieper niveau iets speelt. Bijvoorbeeld dat je ergens inzicht over wilt krijgen in je leven, of houvast of overzicht, of invloed. Angstklachten kunnen gerelateerd zijn aan onveilige situaties uit het verleden, terwijl er feitelijk in het hier en nu geen acuut gevaar meer dreigt. Dan zit de stress dus nog in je systeem, in je gevoelsleven, opgeslagen in je lijf. Het voldoen aan deze opdrachten suggereert dan een oplossing hiervoor. Je schrijft therapie te volgen. Kan je het daar ook bespreekbaar maken? Heb je er over gelezen? Wellicht is er nog een andere therapie nodig richting traumaverwerking? Zoals EMDR, cognitieve gedragstherapie, of schematherapie. Dit kan je bespreekbaar maken met je huisarts en deze kan je doorverwijzen. Je kan jezelf (met of zonder therapie) bijvoorbeeld aanleren ander gedrag er tegenover te zetten en ervaringen opdoen dat er niets ergs gebeurt en het leven gewoon verder gaat, zonder dat je hebt toegegeven aan de dwanggedachte.



Het maakt me ook nieuwsgierig: wat gebeurt er als je de opdracht niet opvolgt? Welke emoties roept het nog meer op? En waar horen deze emoties echt bij?
Het is ook een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen. Hoe volg je je eigen passie, wat zijn je talenten? Besteed je daar voldoende aandacht aan? Hoe kan je je persoonlijke ontwikkeling een boost geven?

Ik ben geen expert op dit gebied. In zijn algemeenheid heb ik de indruk dat onze hersenen soms via een veiligere omweg onszelf iets duidelijk willen maken. Een onderwerp dat je onderbewust ver weg hebt gestopt. Kortom: heet het fenomenen welkom en wees nieuwsgierig. Het lijkt me een hele uitdaging om een dwanggedachte de baas te worden zonder er de baas over te (willen) zijn. Er zijn therapeuten die je hier goed bij kunnen ondersteunen. Veel succes gewenst! Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: