Main content

Vraag

Hallo Jeroen,

Toen ik 15 was (ik ben nu 21) zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Sindsdien is mijn leven veel veranderd. Ik stopte per direct met school, ondanks dat ik vrij goed kon leren en nog leerplichtig was. Ik ben altijd in hetzelfde huis blijven wonen waar ik in geboren ben. Het eerste jaar sinds de scheiding met mijn moeder (waar ik niet goed mee overweg kan). Toen een jaar bij mijn vader.

Toen ik bij mijn vader woonde was ik gelukkig. Ik deed wat er van me verwacht werd, haalde dat jaar mijn diploma en bouwde een goede band op met mijn vader en stiefbroertje en -zusje. Het enige wat niet goed ging thuis was de relatie tussen mijn stiefmoeder en mij. Ze slikte vanwege ziekte hoge dosissen prednisolon waardoor ze soms erg agressief kon zijn. Dit reageerde ze vaak af op mij.

Toen het nieuwe schooljaar begon stelde mijn vader en stiefmoeder iets voor. Ze wilden dat ik bij mijn moeder ging wonen. Dit zou beter uitkomen, want mijn zus en ik zouden dat jaar allebei in Breda gaan studeren. Ook kon mijn stiefmoeder naar haar eigen zeggen vanwege haar ziekte het huishouden ook niet meer aan. Ik had er geen goed gevoel over, maar omdat ik hen niet tot last wilde zijn stemde ik er toch mee in.

Vanaf daar is het bergafwaarts gegaan met me. Het eerste jaar dat ik weer bij mijn moeder woonde ben ik halverwege het schooljaar gestopt. Ik liet mijn oren hangen naar mijn vrienden. Ik deed de opleiding manager leisure and hospitality. Mijn vrienden maakte mij hier belachelijk om en noemden het een clownsopleiding. Uiteindelijk ging ik zelf denken dat het een opleiding van niks was. Zodoende stopte ik weer met school. Het jaar daarop probeerde ik het nog eens op een andere school. Dit keer deed ik een economische opleiding. Na ongeveer aan half jaar was ik weer gestopt met deze opleiding.

Ik ben toen een jaar gaan werken in een restaurant (bediening). Mijn toenmalige vriendin werkte ook in dat restaurant en dat jaar ging zo voorbij. Ik was eindelijk weer gelukkig. Mijn ex was op dat moment juist erg ongelukkig en deed een zelfmoordpoging. Gelukkig was dat niet gelukt, maar sinds die zelfmoordpoging werd ze opgenomen en begon ze erg te veranderen en begon ze mij van zich af te duwen.

Ik nam ontslag bij het restaurant, omdat ik wat onenigheid had met mijn baas omtrent mijn contract. Toen ben ik in een ander restaurant gaan werken ook in de bediening. Het was echter erg chaotisch in dit bedrijf en ik kon er mijn draai niet vinden. Na 2 maanden proefperiode werd ik ontslagen. De eigenaar vond mij niet goed genoeg functioneren. Dit vrat erg aan mijn zelfvertrouwen.

Sindsdien heb ik ook besloten niet meer in de horeca te gaan werken ondanks dat het enige is waar ik ervaring in heb. Ik heb de tests gedaan voor het Korps Mariniers. Ik door de hele selectie heen gekomen. Het enige wat ik nog moest doorstaan om mijn avontuur te beginnen was de psychologische keuring. Bij de psychologische keuring ben ik afgekeurd op mijn discipline. Dit vanwege mijn niet afgemaakte scholen, en omdat ik te recent nog wiet rookte.

Ook dit knaagde weer erg aan mijn zelfvertrouwen. Ik voel me behoorlijk waardeloos.

Toen heb ik een maand op een kerstmarkt gewerkt samen met wat vrienden. Hier verdiende ik erg goed en ik had het ook naar mn zin die maand. Ik had die maand €4000 verdiend. Zoveel had ik nog nooit verdiend dus ik besloot om even te stoppen met werken. Ik begon weer met blowen en mijn leven werd alleen maar een ergere puinhoop. In zon 3 maanden had ik al het geld opgemaakt, en ben ik zelfs 1000€ in de min gegaan. Inmiddels loop ik ook zon €1200 achter met rekeningen en boetes.

Mijn vader is toen ook gestopt met financiele hulp. Sindsdien heb ik veel baantjes gehad, maar tot op heden kan ik het maar niet volhouden. De avond voordat ik moet gaan werken lig ik in bed met veel stress. Al mijn gedachten zijn bij het werk van de volgende dag. Ik kijk er erg tegenop. En als dan de wekker gaat volgende ochtend, dan kan ik mezelf er maar niet toe zetten om te gaan. Hierdoor ben ik al veel baantjes verloren. Ik vind het gewoon erg moeilijk te accepteren dat ik alleen afgedankte baantjes krijg. Ook heb ik geen toekomstperspectief en hier baar ik me zorgen om.

Soms heb ik ook zelfmoordgedachten. Dit kan niet gezond zijn. Ik ben een beetje ten einde raad. Ook zie ik hulpverlening niet zo zitten. Hier ben ik altijd al op tegen geweest. Ik ben bang dat ik hierom uitgelachen zal worden en dat mensen een ander beeld van me zullen krijgen, daarnaast zal mijn vader dit ook niks vinden. Ik ben bang dat ik misschien in een soort psychose ben gekomen en dat ik daarom motivatieproblemen heb. Heeft u enig advies voor me buiten hulpverlening? U zal me er erg mee helpen.

Mijn excuses voor het lange bericht, en de gebrekkige interpunctie. Ik zou het erg waarderen als u de tijd neemt om het te lezen.

Met vriendelijke groet

Antwoord

Hoi Dylan

Dank je wel voor je uitgebreide verhaal met je hele levensloop. Daarin lees ik veel om op te reageren. Allereerst iets over jou wat ik terugzie in je mail. Je hebt een heel helder beeld van hoe je leven is verlopen en welke oorzaken er zijn geweest. Dat is krachtig van je. Ik ervaar je als een zelfbewust persoon die goed aanvoelt wat goed is en wat niet en welke richting je in je leven wilt gaan. Dat vind ik heel krachtig en sterk en ik hoop dat je hier gaandeweg je leven nog meer op leert te vertrouwen. Je bent zoekende en tot nu toe is je familieomgeving op momenten eerder een ballast dan een steun in de rug lees ik. Dat is echt pech voor je en daarom nog moeilijker om ergens voor te gaan. Dat je gevoelsmatig zo reageert op dit alles, vind ik wel gezond. Want zo wil je het niet.

Je zit in een levensfase waarbij je zelf de verantwoordelijkheid hebt en tegelijkertijd ook nog de steun van anderen nodig hebt. Als dat er vanuit familie niet is, bij wie kan je die wel vinden? Om weer krachtig naar jezelf te kunnen kijken, mag je onderscheid maken tussen waar ben jij zelf verantwoordelijk voor en wat ligt buiten jouw invloed? En erkennen dat er dingen zijn (dat doe je al) en dat gaan leren accepteren. Dat is een lang leerproces, bijvoorbeeld rondom je plek in je gezin en waar sta jij het krachtigst en wat heb je dan van de andere gezinsleden nodig? En andersom. Zo te lezen wordt/werd je heen en weer geduwd tussen je vader en je moeder.. waar wil jij zelf het liefste staan of zijn? En hoe kan je afstand nemen van een dynamiek die voor jou niet gezond is? Hoe blijf je toch in contact met je ouders op een manier die voor jou prettig is?

Het gevolg van te weinig backup kan inderdaad zijn dat je nog niet zo gedisciplineerd over komt. Daar zijn goede redenen voor en tegelijkertijd kan je dit zien als, ahh oké blijkbaar heb ik hier iets in te doen. Bijvoorbeeld: iets afmaken. Kan je iets verzinnen wat een leuke/mooie/zinvolle en flinke uitdaging is, waarbij je jezelf op de proef stelt om dit goed af te ronden of af te maken? Iets waar je zelf invloed ook hebt? Bijvoorbeeld een hobby, of een korte cursus?

En nog iets over je eigen verantwoordelijkheid: inderdaad is het een heel leerproces om te ontdekken wat wel leuk is om te doen maar niet zo helpend voor je toekomst. blowen, lekker veel geld uitgeven.. Weet dat dit gedrag ook zijn nut heeft gehad. Met blowen kan je even de dingen kwijt zijn. Tegelijkertijd verdwijnen de zorgen niet en in mijn optiek verlies je focus en helderheid en contact met je diepere drijfveren als je teveel onder invloed bent. Want zo lees ik: je wil niet onder invloed zijn, maar invloed hebben (op je eigen leven)!

Het lijkt me raadzaam dat je dit leerproces oppakt met iemand die je hierin ondersteunt, met iemand waar je geregeld een goed gesprek mee hebt, om je leven weer op de rit te krijgen. Iemand waar jij je goed bij voelt en die je vertrouwt. Dat je je vraag hier stelt en dat deze openbaar op de site mag staan, vind ik al een heel grote stap. Hulp vragen als het nodig is, daar is niets belachelijks aan! Dat is erkennen dat je het niet allemaal alleen hoeft op te lossen. Maak deze stap van hulpvragen ook dichter bij huis (in plaats van hier op de site), bij iemand in je eigen netwerk. En als dat niet lukt, dan kan je bij de huisarts aangeven dat je graag wat ondersteuning zou kunnen gebruiken. Wijkteams in elke gemeente zijn er voor mensen die tijdelijk een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld met het wegwerken van schulden. Hoe sneller je daarin ondersteuning vraagt, des te sneller erger wordt voorkomen en vervolgens kun je zelf ook trots zijn dat je er aan werkt om het op te lossen.

Nog een dingen over motivatieproblemen: motivatie is zichtbaar voor anderen dat je in beweging komt en doelen haalt. Dat je niet zo in beweging bent, kan je ook interpreteren als ' stilstaan bij wat er allemaal aan de hand is'. In een fase van heroriënteren vind ik het juist raadzaam om niet meteen een bepaalde kant op te rennen. Kortom: zoek naar mensen en plekken (en in jezelf) waar je wordt bekrachtigd en gezien. Benader jezelf positief en verlang dat ook van de ander.

Succes!

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 13 oktober 2017
  • Deel deze pagina: