Main content

Met het naar school brengen van zijn dochter merkt Jeroen goed wat goed werkt. Niet met ‘op-tijd-kom-stress’ voor haar uit gaan, maar achter haar met rust en vertrouwen haar eigen beweging bekrachtigen.

Korte aanwijzingen geef ik, zodat ze focus houdt. Door haar ogen de wereld bezien en dan mijn wereld met haar delen. Voor altijd naast elkaar in het nu, voor zo lang het duurt.

“Kijk, zie je die gans boven ons? Die is ook precies op tijd.”

Zoals ik de gans hoor overvliegen, zo hoort zij op haar beurt weer wat ik zeg en dat is voor nu genoeg. Ooit zal ook voor haar de diepere betekenis wel landen. Ook precies op tijd.

Ik merk dat ze moe is, geen zin heeft. Niet opgeladen is. Ze draagt meer dan wat van haar is. En dat is weer van haar. Eindeloos hoe dat doorwerkt. Voor mij geldt dat precies zo.

Uit de lucht ‘plukt’ mijn hoofd een mooi beeld, terwijl ik op de fiets zit. Ik zie een bootje voor me met twee motoren. Een kleintje voorop om bij te sturen. Een grotere achterop; daar heb ik de reis van míjn leven mee te bekrachtigen. Die motor ben ik óók.

Hoeveel mensen gebruiken alleen zo’n stressmotortje aan de voorkant? En met dit weinige vermogen maar trekken aan die boot. Zowel voor hun eigen leven als in het samenspel met hun kinderen in datzelfde bootje.

We komen ruim op tijd bij haar school aan

Even later sta ik op het schoolplein vlakbij de uitgang toe te kijken hoe haar klasgenoten met een tennisbal op het voetbalpleintje aan het spelen zijn.

Mijn dochter zet haar fiets in de fietsenstalling, komt de hoek om en mengt zich in het spel. Ondertussen kijk ik naar haar en geniet ik ervan hoe ik op een afstandje sta. Twintig meter verder gaat ze op in het spel, met de rug naar me toe.

Er staat niets tussen haar en mij in

Een ontmoeting ontstaat tussen twee ouders. Precies tussen mijn dochter en ik. Ik volg het gesprek non-verbaal en denk aan haar toekomst: ‘Ik sta nog net op het plein, al bijna bij de uitgang. Weldra gaat zij ook door, naar de middelbare…’

En dan zullen er steeds vaker ‘met elkaar pratende volwassenen’ tussen haar en mij in staan. Tot ze het vroeg of laat zelf ook is: volwassen. En ik mijmer: ‘Wanneer is iemand volwassen? Is dat een eindstation dat op tijd te halen is? Nee toch?’

Een klein jongetje met een knalgele jas komt het plein opgerend. Hij is precies op tijd op school en bijna te laat voor het spel: “Ik heb een betere bal bij me!”, roept hij tegen de kinderen. De groep reageert enthousiast. Dan ziet mijn dochter mij plotseling ook weer staan.

Ze komt huppelend op me af

“Sorry papa!” “Waar zeg je sorry voor schat? Dat jij aan het spelen bent? Da’s niet nodig hoor!” Ze kijkt me liefdevol en bevestigend aan. “Ga maar”, zegt ze.. en ze geeft me een kus op mijn mond.

Het spel gaat verder en ik blijf nog even staan. Ik heb de tijd. Zij gelukkig ook.


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog ‘Jer en Jer’. Hij is redacteur bij PsychoseNet en geeft met zijn bedrijf ‘De verbeelding van kracht’ onder andere workshops met de VR ‘de verwarde man’.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Deze periode ligt al ver achter mij, dacht er niet meer aan tot deze blog mijn herinneringen weer naar boven haalde.
    Via het park op weg naar school, het drukke verkeer vermijdend samen genietend van de rit.
    1 kind zelfstandig fietsend, 1 kind achterop, mens wat voelde ik ondanks zorgen mij rijk en intens gelukkig toen was ik nog de motor met ongekende pk’s.

      1. Die motor is er vast nog maar uitgevallen, niet werkzaam meer.
        Heb lange tijd op mijn stressmotortje gevaren alsof ik aan een dood paard trok.
        De rollen zijn nu omgedraaid.
        Voortgeduwd door de krachtige motoren van mijn kinderen, samen de overkant halen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *