Main content

Helen vraagt zich af waarom er zoveel aandacht wordt besteed aan het juiste gebruik van bewoordingen. Ze schrijft in deze blog over de lading waarmee sommige woorden zich in de loop van tijd verzwaren, wat later stigma word genoemd.

Als ik blank word genoemd, voel ik me bezwaard omdat het verbonden is met racisme. Het woord blank gebruiken om te zeggen dat blank beter betekent is niet zo’n goed gebruik van het woord blank, als het woord blank gebruiken om te zeggen dat blank niet blank is. Zo’n soort redenering zou Zhuang Zi gebruiken om iets te zeggen over het juiste gebruik van woorden.

In de cliëntenbeweging van de psychiatrie wordt gezegd dat het beter is om te zeggen dat je een depressie hebt, dan depressief bent

Dit beschrijft iets anders. En je kunt jezelf afvragen of dat niet alleen taboe scheppend is, alsook dat het niet gewoon een betere beschrijving is van je depressief voelen als je zegt: “ik ben depressief“.

Ik heb een depressie“, is ook prima natuurlijk. Maar het beschrijft iets anders, namelijk dat de afstand tot hetgeen groter is. Je kunt het beter hanteren en zal het beter kunnen gebruiken in een ander stadium van ziek zijn.

Het woord zwakzinnig gebruiken om te zeggen dat je downsyndroom hebt is prima. Maar tegenwoordig zeggen ze verstandelijke beperking, maar dat beschrijft weer wat anders. Er vallen veel meer handicaps onder en je hebt het alleen over het geestelijke aspect. Bij downsyndroom denk je ook gelijk aan de lichamelijke gevolgen van het hebben van down.

Waarom worden de woorden verworpen en er anderen voor in de plaats gesteld?

Dat komt door de lading waarmee die namen gebruikt worden. En misschien is het te simpel om te zeggen dat de lading gewoon mee gaat naar het nieuwe woord, maar ik zeg het toch. Want al is de nieuwe term zonder het negatieve stigma, dan komt dat omdat niemand dat woord kent.

De gebruikers veranderen en zeggen dat ze hun negatieve lading bij zich moeten houden helpt evenmin, omdat die mensen nou eenmaal een negatief gevoel hebben over een handicap. Lijkt mij logisch. Het is immers beter om geen handicap te hebben. Dat zullen misschien zelfs gehandicapten vinden.

En zelfs mensen met een donkere huidskleur zullen het er mee eens zijn dat je bevoorrecht bent als je wit bent in vergelijking met iemand die zwart is. Dat is niet racistisch, dat zijn de feiten.

In die zin is een taal-filosofische beschouwing in de psychiatrie helemaal niet vernieuwend

Daar zijn cliënten allang mee bezig en werden taal-filosofische debatten al in verband gebracht met het hebben van handicaps en Dao door Zhuang Zi. Dus Kusters is al niet meer vernieuwend sinds 250 voor Christus.

Zeggen dat witte mensen hun superieure houding op moeten geven is dat dan de oplossing? Nee! Zolang je in een waan gelooft, is ie waar. En als je het niet meer gelooft dan zal die houding veranderen, maar dan is het probleem nog even groot. Het beschrijft nog steeds hetzelfde en zolang je je erin kan verplaatsen kun je erover lezen.  Kan je er niet meer over lezen en is het niet meer bespreekbaar dan is probleem er niet, dus dan kun je niet met goed fatsoen zeggen dat er iets is opgelost.

Een inhoudelijk voorbeeld, mijn broer heeft geen ziekte inzicht en ik wel. Wat is beter?

Artsen zeggen het wel hebben van ziekte inzicht. Ik zeg van niet. Artsen beweren namelijk dat ik er beter mee kan omgaan dan iemand zonder inzicht. Wat niet waar is, want waar geen probleem is hoeft er niets te worden opgelost.

Ik slik geen medicatie meer. Ik voel me prima en heb geen daverende psychotische of andere klachten meer. Ik bevind me nu in de positie waarin mijn broer zich al die tijd bevond. Nu zou een arts zeggen dat ik geen ziekte inzicht heb. Ja en dat is dus veel beter, want ik heb niets meer wat me storen kan.

Is de stoornis verdwenen? Ja de stoornis is verdwenen. Vele malen beter toch? Maar toch kan het terug komen. Ja dat is zo. Maar griep krijgen terwijl je een heel immuunsysteem hebt opgebouwd is hoogst onwaarschijnlijk,  zo niet echt uitgesloten.

Zijn psychiatrische ziekten besmettelijk? Ja dat zijn ze.

Door inlevingsvermogen en het verlangen iemand te willen begrijpen ben ik ook psychotisch geworden

Net als mijn broer. Is dat dan een ziekte? Nee en van mijn broer ook niet, omdat hij zich in iemand anders heeft ingeleefd.

Alle ziekten die ik ooit gehad heb zijn ziekten van anderen die ik tijdelijk overneem, wat in het boeddhisme Tonglen heet: een techniek om mededogen op te wekken.


Helen Eikenaar, heeft als I.G.P.B. gewerkt als onderzoeker, en binnen Arkin als projectmedewerker en ervaringsdeskundige. ‘Als ik gek ben, wil ik niet gestoord worden’, ‘op blote voeten’ zijn voorbeelden van eerder verschenen publicaties van haar in samenwerking met  Linda Kramer.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dit is wat Jim van Os schrijft over schizofrenie:

    “Schizophrenia is still one of the most mysterious and costliest mental disorders in terms of human suffering and societal expenditure. Here, we focus on the key developments in biology, epidemiology, and pharmacology of schizophrenia and provide a syndromal framework in which these aspects can be understood together. Symptoms typically emerge in adolescence and early adulthood. The incidence of the disorder varies greatly across places and migrant groups, as do symptoms, course, and treatment response across individuals. Genetic vulnerability is shared in part with bipolar disorder and recent molecular genetic findings also indicate an overlap with developmental disorders such as autism. The diagnosis of schizophrenia is associated with demonstrable alterations in brain structure and changes in dopamine neurotransmission, the latter being directly related to hallucinations and delusions. Pharmacological treatments, which block the dopamine system, are effective for delusions and hallucinations but less so for disabling cognitive and motivational impairments. Specific vocational and psychological interventions, in combination with antipsychotic medication in a context of community-case management, can improve functional outcome but are not widely available. 100 years after being so named, research is beginning to understand the biological mechanisms underlying the symptoms of schizophrenia and the psychosocial factors that moderate their expression. Although current treatments provide control rather than cure, long-term hospitalisation is not required and prognosis is better than traditionally assumed.”

    Maar, als je hem op deze website en op Youtube tegenkomt, zegt ie iets heel anders. Maar, Jim zegt zelf, dat iets dat hij hier of op Youtube zegt, niet serieus genomen moet worden. Dus het idee “schizofrenie bestaat niet” is gewoon “a convenient lie”.

    1. Het concept “schizofrenie” komt van Bleuler (rond 1910), en wordt voornamelijk beschreven als een cognitieve stoornis. Zinds de jaren 50, met mega-doses van Haldol (20 mg) is het opeens een “chronische hersenziekte” geworden. En er zijn nu 20x zoveel mensen die eraan lijden. I wonder why?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *