Main content

Nederland zit sinds een aantal weken in een ‘intelligente lock-down’ als gevolg van het coronavirus. Een situatie die heel wat veranderingen en uitdagingen met zich mee heeft gebracht, ook voor de redactie van PsychoseNet. In deze blog delen Geeske, Mieke, Alicia en Anne wat hun persoonlijke uitdagingen zijn in deze tijd, en hoe ze daar mee om gaan.

geeske roorda

De ervaringen van Geeske

Ik kocht samen met mijn partner een nieuwe woning, helemaal aan de start van de coronacrisis, zelfs nog voordat de maatregelen kwamen. Die keuze heeft veel impact gehad. De hele afhandeling van de koop – en ook de verkoop – van mijn woning is op afstand geweest. Ik heb me een half callcenter / brievenbus-firma gevoeld, aangezien formulieren op afspraak via de brievenbus werden uitgewisseld.

Ik kreeg ook twee jongens thuis die van ons thuisonderwijs krijgen. Ik heb één zoon met ASS (autisme spectrum stoornis) en gedragsproblemen, hij is helemaal vastgelopen in het reguliere onderwijs en zit in een traject naar het speciaal onderwijs. Dat traject ligt nu ook stil. We moesten onze zoon als ouders weer zover krijgen dat hij zich liet onderwijzen. Dat was heftig en leidde tot hevige confrontaties. We hebben hem gelukkig weer aan het werk gekregen. Hij heeft er inmiddels ook weer plezier in.

Daarnaast ging mijn man thuiswerken en moet ik mijn studeerkamer delen. Hij kent veel mondelinge afstemmomenten via ZOOM en telefoon. Ik merkte al snel dat het me gewoon te druk is. Zeker als je dat combineert met twee kinderen die ook nog 30 keer per dag gefrustreerd binnen komen lopen met schoolvragen.

Ik probeer het hoofd koel te houden en om tijd voor mezelf te nemen

Het is een kwestie van geven en nemen voor iedereen. We hebben daarbij een nog strakkere structuur voor onze kinderen (en daarmee ook voor onszelf) ingevoerd in onze huishouding dan we al hadden. Iedereen weet hier waar hij overdag aan toe is. Mijn partner beantwoordt veel schoolvragen van onze kinderen, wat mij ontlast.

En toch is het erg veel voor me, daarom heb ik twee weken lang op eigen initiatief halve dagen gewerkt voor PsychoseNet. Zo kreeg ik een beetje meer ruimte op momenten dat er nog veel meer speelde in ons gezin. Dat beetje ruimte heeft me toen echt goed gedaan.

alicia kelkboom

De ervaringen van Alicia

Waar ik tegenaan loop in onze anderhalve meter samenleving? Een hele hoop. Maar ik merk wel dat het thema waar ik mij zorgen over maak steeds verschuift. Alsof er toch ook een beetje gewenning ontstaat voor de gekke situatie waar we allemaal inzitten en mijn zorgen steeds weer naar iets nieuws weten te kruipen.

In het begin was ik bang voor het onbekende van het virus. Hoe ziek word je ervan? Hoe besmettelijk is het? Later, toen ik de berichten las over de beperkte IC capaciteit en de ondertussen al te bekende uitspraak ‘flatten the curve’, besefte ik mij ineens hoe zo’n virus het gezondheidssysteem (en de supermarkten) in brede zin kan ontwrichten. Nu de mediaberichten gaan over een goede exitstrategie en economische krimp, merk ik dat ik mij af begin te vragen wanneer het weer ‘normaal’ gaat worden.

In het begin vond ik de verandering in onze samenleving ook een uitdaging hoe je het leven toch zoveel als mogelijk kan laten doorlopen. Maar ik merk dat ik nu steeds vaker dingen ga missen. Bijvoorbeeld de sportschool of tijdens een fietstochtje een kopje koffie samen op een terrasje doen. Ik besef mij nu hoe belangrijk voor mij de sector Sport en Cultuur is.

Ik ga ermee om door mijzelf op een media dieet te zetten en beperk de berichten tot het meest belangrijke

Ook probeer ik de dingen die ik mis om te buigen naar activiteiten die in deze nieuwe samenleving wel kunnen. Zoals sociaal contact via beeldbellen of een mooie wandeling door de natuur (op gepaste afstand natuurlijk). Ook probeer ik niet uit het oog te verliezen dat deze situatie tijdelijk is. Het geeft mij, zij noodgedwongen, kansen om nieuwe dingen uit te proberen.

 

mieke terlouw

De ervaringen van Mieke

Ik voel onzekerheid en stress over mijn financiële situatie. Daarnaast rouwgevoelens; verdriet, leegte en eenzaamheid. Medelijden met mijn vader, die in een van zijn psychoses ook met besmettingsangst te maken had. Maar ook een ongekende rust, inspiratie en dankbaarheid. Het wisselt zich allemaal in een rap tempo af. Haast niet bij te benen.

Ik durf opeens meer; om hulp te vragen, aan te geven hoe ik me voel. Geen dingen waar ik over het algemeen erg in uitblink. Nu lukt dat wel.

De rode draad door al die stemmingen en gevoelens is de angst dat er niemand is die naar me omkijkt. Vernederend. Tegelijkertijd totaal irrationeel. Ik heb genoeg lieve mensen om me heen. Het is een diepgeworteld gevoel. Een oude pijn vanuit mijn jeugd die wordt aangewakkerd, zo leerde mijn psycholoog mij. Een gevoel dat ik ergens al heel lang ken. En toch ook niet, want ik heb het destijds onderdrukt door dissociatie. Nu is het opeens voelbaar.

Ik ga er mee om door vooral niet het contact met mezelf verliezen!

Daarom neem ik elke ochtend een kwartier om te checken hoe ik me voel. Meditatie zou een overdreven term zijn. Ik zit gewoon op de bank. Met een kop koffie. Om even te focussen op mijn lichaam, mijn adem en mijn stemming. Verder creëer ik structuur, overal lees ik dat het belangrijk is. Ik gedij daar ook goed onder.

Maar het kan ook de andere kant op slaan. Dat ik te veel van mezelf moet. Mezelf daarin weer kwijtraak. Het moeten gebruik als verdovingsmechanisme. Ik doe soms opzettelijk niets. Dat is verdomde lastig. Het voelt nutteloos, leeg en er knaagt een intens schuldgevoel. Maar ik geloof wel dat het de plek is van waaruit inspiratie ontstaat. En is dat nou net waar ik mezelf los van de coronacrisis – ik zou het bijna vergeten- een paar maanden tijd voor had gegund.

De ervaringen van Anne

Toen op 15 maart aanvullende maatregelen werden aangekondigd, voelde het alsof mijn wereld instortte. Ik had eind vorig jaar voor maart t/m juni een helder plan gemaakt en daar van alles voor georganiseerd. Verlof van mijn werk als psycholoog, tijd om fulltime aan mijn proefschrift te werken en om een kortdurende maar intensieve behandeling te volgen. Allemaal plannen die nogal wat voeten in de aarde hadden, en die ik de bewuste 15 maart plots in rook op zag gaan.

In plaats van rust, tijd voor mezelf en een duidelijke focus, zat ik opeens met schoolgaande kinderen thuis (van mijn man), ging de universiteit (en de rest van Nederland) op slot en werd mijn behandeling gecanceld. Een gevalletje ‘bad timing’ waar ik het de eerste weken echt zwaar mee had. Alsof ik van de ene op de andere dag werd teruggeworpen naar een tijd waarin het worstelen met een eetstoornis en depressieve geest aan de orde van de dag was. Een knap stijltje ‘coping’ in feite, waar ik nog altijd naar teruggrijp als de nood hoog is. En de nood was hoog.

Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder en voelt het alsof ik weer iets meer grip heb op de situatie, en mezelf

Dat heb ik grotendeels te danken aan de mensen die weten hoe ze er voor me kunnen zijn, als ik zelf niet meer weet waar ik ben. In de afgelopen periode realiseerde ik me dan ook weer hoe belangrijk het voor me is om me uit te spreken en me te laten zien, juist als alles in mij wil terugtrekken en afsluiten. Voor mij is niet het gebrek aan structuur of angst voor ziekte de grootste uitdaging, maar in contact blijven en af en toe om hulp vragen. Dat geeft me letterlijk lucht en licht in een tijd die soms ontzettend donker lijkt.


De redactie van PsychoseNet wordt gevormd door Geeske, Mieke, Alicia en Anne.

Meer lezen over het coronavirus en wat te doen?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Heb de verhalen van de redactie gelezen. Goed dat de vier vrouwen dit met de bezoekers van het Psy net delen. Heb alle respect voor de openhartigheid en de het delen van oplossingen die zich voordoen. Wens voor alle vier: energie, wijsheid en de kunst van acceptatie. Schiet me de text van de Salesian Missions te binnen, die altijd gereciteerd wordt bij de bijeenkomsten van de NA: God, grant me the Serenity to accept the things I Cannot change, the Courage to change the things I can, and the wisdom to know the difference….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *