Main content

Zondagmiddag. We zitten samen aan de lunch, buiten miezert het en wij praten binnen over de carnavalsvakantie die eraan komt. We komen op het onderwerp ‘logeren bij opa en oma’. “Ik logeerde nooit bij mijn oma“, zegt mijn vrouw. “Nou, ik wel!“, antwoord ik enthousiast.

Daarna volgen talloze voorbeelden van verwen-acties die allemaal in Rotterdam hebben plaatsgevonden. En we hebben het over goedmaak-gedrag. En ook: hoe de oorlog tussen 1940-1945 het opgroeien van mijn vader en de relatie met zijn vader van grote invloed is geweest, ook weer op mijn leven. En hoe belangrijk het is om veilig op te groeien. Wat als je ouders dat niet kunnen bieden?

Gaat de liefde dan via een omweg, via de kleinkinderen?

Ik logeerde graag bij mijn opa en oma. Maar af en toe ving ik iets raars op: ik hoor het mijn opa nog zeggen: ‘die rotmoffen!’ Zijn ogen keken klein, fel en gemeen. Er zat een diepe afschuw in die woorden en dat zal maar een klein zichtbaar topje geweest zijn. Onder de waterspiegel bevond zich een enorme massieve niet zichtbare laag van collectieve ellende…

De lunch is bijna voorbij. Na nog wat familieverhalen over en weer denk ik aan een mooie gedachte: hoe mijn opa na het overlijden van mijn moeder een prachtige zwarte glanzende Bechstein piano kocht voor mijn vader.
Die staat nu hier“, roep ik vrolijk uit.
Echt?”, vraagt mijn dochtertje van acht. “En jij mag met pianoles er op oefenen“, voegt mijn vrouw eraan toe. En daarna zegt ze er lachend bij: “En wat mooi, de piano komt uit Duitsland!


Jeroen Zwaal is ervaringsdeskundige, coach en creatieveling en blogt om de vrijdag in Jer & Jer op vrijdag

Ook van Jeroen:

 

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *