Main content

Toen ik achttien jaar geleden in een psychiatrische kliniek belande met een psychose, kwam ik bij een arts in de spreekkamer. Deze man was een psychiater. Hij had een witte jas aan en straalde uit dat hij wist wat hij deed.

Hij zei dat de prik die ik had gekregen bij de opname, bedoeld was om rustig te worden. Het zou mij beter maken. De injectie was niet bedoeld om mij te doden of gek te laten worden, zoals ik zelf eerst dacht.  Hij schreef me ook pillen voor, medicijnen die je als normaal mens in verbinding brengt met genezing.

Tijdens de psychose had ik onstuimige emoties en heldere ideeën wat de zin van mijn leven was

Ik kon er met mensen over praten. Dat praten was geagiteerd en de emoties overmanden me af en toe. De gevoelens ervoer ik als van mijzelf.
De ideeën die ik had en onderdeel waren van de psychose voelden niet vreemd, het hoorde bij mijn dagelijks leven.
Na het gesprek met de psychiater en het, vrijwillig, innemen van de medicijnen, dacht ik dat ik beter zou worden. Maar het tegenovergestelde gebeurde.

Mijn emoties raakte extreem vlak. Van het ene op het andere moment kon ik niet meer goed uit mijn woorden komen.  Ik had geen actieve gedachten meer die ik kon sturen. Mijn denken was in een bevroren toestand geraakt. Daarnaast werd ik ook lichamelijk helemaal stijf van het voorgeschreven medicijn. Ik liep kwijlend als een zombie door de gangen van de kliniek.

Volgens de buitenwereld was ik prima op weg naar herstel (‘hij is een stuk rustiger’), maar in mijn eigen beleving was ik verder verwijderd van goed functioneren dan ooit

De weken erna bleef ik erop vertrouwen dat de dokter, mijn vrouw en mijn moeder gelijk hadden dat ik verbeterde. Mijn eigen beleving was, nu ik behandeling had toegelaten, dat ik zieker was geworden. Gelukkig had ik toen al het bewustzijn dat de buitenwereld beter in kan schatten hoe het echt met je gaat.

Nu achttien jaar later, vraag ik mij af, of de psychiater op dat moment van het aanbieden van een behandeling mij eerlijker had kunnen voorbereiden op het effect van het medicijn? Uiteindelijk zorgde de medicatie ervoor dat ik weer voldoende kon functioneren om naar het buurthuis te gaan om koffie te verzorgen voor senioren. Het begin van een weg terug de maatschappij in, die mij bracht tot hier, in mijn eigen bedrijf Adstructie.

Ik kan goed begrijpen dat andere mensen na een week stoppen met het slikken van antipsychotica

Ook kan ik mensen begrijpen die vriendelijk alle aanbod voor verdere participatie afwijzen met de verwijzing: ‘dit gaat niet helpen, ik krijg toch nooit meer een baan.’
Zo kan ik meerdere voorbeelden geven van mensen die de aangeboden zorg en ondersteuning als onvoldoende beoordelen of zelfs als ongewenst.
Zo sprak ik via mijn eerdere werk bij Cliëntenbelang Amsterdam verbitterde dakloze mensen, die hun buik vol hadden van de medewerkers in de Maatschappelijke Opvang. De medewerkers zijn vertegenwoordigers van een instelling die belooft daklozen onderdak te bieden.
Maar op individueel niveau worden die beloftes niet snel genoeg waargemaakt…

Het lijkt er op of de zin ‘hoor wat ik voor je kan betekenen’ slecht verstaan wordt als je in een psychose zit of anderszins te maken krijgt met de GGZ en andere zorg en ondersteuning

Hierboven staan de eerste paar minuten van het luisterboekHoor wat ik voor je kan betekenen’ dat op 10 oktober 2016 bij Uitgeverij Tobi Vroegh verscheen.

De psychose-zorg kan zoveel beter als de professional leert de zorg via ‘dit kan ik voor je betekenen’ goed over te brengen. Want wie als professional de juiste verwachtingen wekt, zal ook de vruchten plukken in de vorm van een tevreden cliënt en het kunnen laten zien dat de zorg effectief was.

De GGZ zal zo een prettige plek zijn om van een psychose te herstellen en daarna verder te kunnen in het leven. Net zoals het bij mij ook gegaan is. Ik hoop dat anderen daarvan leren en hernieuwde hoop krijgen. Want een psychose is geen eindstation. Als je de psychose kan laten behandelen en er zelf mee leert omgaan, is het leerrijk voor jezelf en iedereen om je heen.


Hoor wat ik voor je kan betekenen
Het luisterboek verscheen op 10 oktober 2016 tijdens World Mental Health Day bij uitgeverij Tobi Vroegh.

Maarten Muis is sociaal ondernemer en oprichter van Adstructie. Adstructie is vanuit haar eigen trainingscentrum actief met PersonalizedPR. Dit is een methode van communicatie voor zorg en welzijn, dat vertrekt vanuit het perspectief van de ervaringsdeskundige. Maarten heeft zijn vaardigheden en expertise als producent, ontwikkelaar, gespreksleider en coach opgedaan in innovatieve projecten rond peer-support, inzet van ervaringskennis, beeldvorming, communicatie en media.

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *