Main content

Als tweeëntwintigjarige schreef ik een gedicht over mijn vader en mij. Op een creatieve manier was dit vier jaar later een terugblik op mijn eerste psychose in 1992. Nu ik zoveel jaren later dit teruglees, valt er veel uit te halen.

Het sluit aan bij wat er inmiddels bekend is over psychosegevoeligheid: als psychosegevoeligheid in de familie zit, dan is de kans aanwezig dat je de gevoeligheid zelf ook hebt . Maar ook het feit dat de opvoeding die ouders zelf hebben gehad, weer doorwerkt op de opvoeding van de kinderen. Onbewust kan een gevoeligheid voor psychose worden overgedragen. En dat is precies wat er destijds was gebeurd.

De wind, de wolken, de regen, de zon

De wind brengt ons wolken met regen.

De wind verdrijft de wolken en brengt ons weer zon.

 

Ik zat in de schaduw van een grote boom

Hij heeft het nodig, de regen, de zon

Vooral als klein plantje, toen hij net begon

Hij had geen schaduw van een grote boom

Hij had alleen zijn droom om te groeien

Groot en sterk, ik profiteer nu van zijn werk

 

Oké. Het leven had pech

En voor even zijn je bladeren verdwenen

Maar tegen je stam aan kan ik nog pitten

Beide waren we even ‘weg’

Of ben je nog steeds verdwenen?

Ik moet er wel om wenen

 

Maar straks als jij je bladeren weer hebt

En weer kan groeien, dan kan ik weer in je schaduw zitten

Of tegen je stam aan leunen, elkaar weer steunen, bloeien

Dan kan ik nog fijner slapen

Wortels zoeken en weer verder groeien

En nog fijner dromen…

 

Over boeken? Over bomen?

Over de wind, de wolken

De regen, de zon?

Dit is zoals mijn leven

En dit gedicht voor jou

Begon.


Jeroen Zwaal is redacteur bij PsychoseNet en blogt regelmatig over zijn eigen ervaringen.

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *