Main content

Hier loop ik dan, op een doordeweekse dag in het bos, met een rugzak van veertien kilo op mijn rug. Terwijl de meeste mensen aan het werk zijn of op school zitten, zet ik in een vlot tempo de ene voet voor de ander. Ik ben aan het trainen voor een trektocht door de Alpen die ik voor deze zomer gepland heb.

Zes jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit zou kunnen, alleen op reis en zware tochten maken in ruig en onherbergzaam gebied. Zes jaar geleden was ik weer opgenomen, ik was psychotisch en suïcidaal. Twaalf jaar lang ben ik onder behandeling geweest in de psychiatrie. Op mijn elfde raakte ik in de war, begon ik stemmen te horen en was ik erg angstig. Een lange zoektocht naar een diagnose en behandeling volgde. Opnames, pillen, psychotherapie en als dieptepunt een traumatisch verblijf in de separeer, ik heb het allemaal meegemaakt. Maar niets van dit heeft de stemmen en mijn angsten doen verdwijnen.

In de bergen zijn ze er ook, de stemmen

In de bergen ben ik af en toe ook in de war en gedesoriënteerd. Maar in de bergen is er iets wat ik hier niet kan vinden; rust en tijd. Alle rust tijd om me te oriënteren, om te kijken welke col ik beklimmen moet. Niemand die mijn denkwijze verstoord of onderbreekt. Geen lawaai van andere mensen en geen radio of tv. Ik ben helemaal alleen en op mijzelf aangewezen. En dan blijkt dat ik het kan, dat óók ik die top kan beklimmen!

In het dagelijks leven is dat heel anders, daar loop ik steeds tegen dingen aan die ik niet kan. Ik kan niet werken, dagbesteding is zelfs teveel. Ik heb hulp nodig van mijn ouders met wonen. Ik word elke dag geconfronteerd met mijn beperking en dat maakt mij verdrietig en eenzaam. Om de sleur van het ziek thuis zitten te onderbreken, trek ik er een paar keer per jaar op uit, mijn droom achterna. Ik leef er maanden naartoe en kom moe, maar vol trots thuis. Nog wekenlang kan ik nagenieten van de tocht en later in het jaar, in een periode wanneer verdriet overheerst, kijk ik de foto’s terug en voel ik die trots weer.

Het is niet uit de lucht komen vallen, mijn passie voor bergen

Al van jongs af aan wilde ik op avontuur, liefst ergens waar nog nooit een mens was geweest. Met mijn zus ben ik een paar keer op vakantie geweest naar berggebieden en ik was daar in mijn element. Nadat mijn zus ging trouwen en daardoor minder tijd had, boekte ik een groepsreis. Maar dat ging helemaal mis. De eerste dag al raakte ik in de war en na de reis kreeg ik bericht van de reisorganisatie: ik mocht nooit meer mee.

Ik was weer afgewezen, dit keer niet voor een opleiding of voor werk, maar voor een vakantie. Ik voelde me meer dan ooit een mislukkeling, het was me nu zelfs gelukt om een vakantie te verkloten. Wat nu? Nooit meer de bergen in? Gewoon thuis op de bank blijven zitten en voor me uit staren?

Nee! Ik ging alleen, alleen op pad. Eerst oefenen op de Veluwe, twee dagen onderweg. Later naar Terschelling en als echte test een kampeertrektocht van vijf dagen door de Ardennen. Daarna naar Spanje om echte bergen te beklimmen, wel vanuit een hotel, want wildkamperen durfde ik nog niet. Het ging goed! Behalve dat hotel dan, daar voelde ik me niet op mijn gemak, ik sliep veel liever in mijn tentje. Na Spanje volgde Engeland, waar ik het hele land van oost naar west doorkruiste. Twaalf dagen lopen met mijn tentje op mijn rug. Zelf navigeren, zelf mijn route plannen en bivakplaatsen kiezen. Zelf elke dag moe worden, mezelf herpakken en de volgende dag weer vol goede moed op pad.

Wat een verschil met jaren geleden, toen was ik niet meer dan een GGZ patiënt. Nu ben ik dat wel.

Ik merk nog elke dag dat ik schizofrenie heb en voel me enorm beperkt, maar ik ben méér dan alleen een patiënt

Ik ben iemand met een passie en iemand met een verhaal. Maar helaas ook iemand met een verleden en een dik medisch dossier. Mijn verhaal heb ik opgeschreven en samen met delen uit mijn medisch dossier gebundeld in mijn boek ‘Schizofrenie en bergen beklimmen’.

In mijn boek kun je lezen hoe ik de dag toen ik voor het eerst stemmen hoorden ervoer, hoe ik de zoveelste psycholoog voor de gek hield, hoe er thuis met mijn ziekte werd omgegaan en hoe het was om al die pillen te slikken, opgenomen te zijn en om in de separeer te zitten. En ik vertel uitgebreid hoe het mij is gelukt om te doen wat ik het liefste doe: bergen beklimmen.

Nog maar een paar weken en dan is het weer zover, dan ga ik die lang verwachte en goed voorbereide tocht in de Alpen lopen. Ik heb er zin in!


Saskia Bos is auteur van het boek Schizofrenie en bergen beklimmen. Op haar blog schizofrenieenbergenbeklimmen.nl vind je haar reisverslagen van haar bergtochten.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik zag je interview op Youtube en was enorm geraakt door je verhaal wat je met zoveel eerlijkheid en kracht vertelde. Wauw dacht ik. Wat een prachtige vrouw ben je! Je bent van grote waarde en een zegen tot velen! Liefs, Selina Duncan.

  2. Ik heb een diep respect voor je moed en kracht. Kan me voorstellen dat de bergen je rust geven. Zelf begeleid ik vrouwen na een psychose of depressie en ook dat vergelijk ik vaak met bergklimmen. Dank voor je blog en het boek hoop ik zeker nog eens te gaan lezen.

  3. Enorm veel respect en ik herken veel, al zijn mijn bergen op een ander vlak. Wanneer je een dierbaar doel hebt, kan je kwetsuren en angsten achter je laten en veel bereiken. En dat kan ook een stap betekenen naar uithoudingsvermogen in minder dierbare doelen. Geniet vooral van de weidse woeste natuur!

    1. Dank voor je reactie Jannemiek! Ik denk dat je gelijk hebt, dat je met een duidelijk doel of een grote passie jezelf soms kan overtreffen. Maakt niet uit wat de drijfveer is, in mijn geval zijn het bergen, maar dat is voor iedereen anders. Wat wel voor velen van ons geldt is dat de weg ernaartoe zeker geen vlak parcours is.

  4. Hartstikke mooi Saskia, ik ben Bipolar INorder 1 en heb vorige week de Mont Blanc beklommen en daarvoor de McKinley en Elbrus.

    1. Wow, dat zijn serieuze toppen! Het bergvirus is bij jou dus ook sterker dan de psychische aandoening. Hoop dat je nog veel toppen mag beklimmen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *