Main content

Een mooi verhaal van Jort waarin hij zich de vraagt stelt of er binnen de psychiatrie ook bekeken wordt waar iemand vandaan komt. Als ervaringswerker bemerkt hij dat het van groot belang kan zijn.

Ik was als ervaringswerker ooit bij een vergadering over een relatief jonge cliënt, begin dertig.

Hij was al vroeg in zijn volwassenheid in een langdurige gesloten opname was beland. Maar inmiddels woonde hij al jarenlang op een open afdeling en gedroeg zich voorbeeldig. Op eigen initiatief nam hij allerlei klussen in de huishouding op zich, en droeg altijd een goede sfeer met zich mee.

Er was net een nieuwe behandelaar bij ons komen werken die de jongen nog kende van vroeger.

De cliënt wilde zijn medicatie afbouwen en de behandelaar vond dat ronduit gevaarlijk, ook gezien zijn gedrag vroeger naar zijn familie.

“Hij heeft schizofrenie en kan gevaarlijk zijn.”

Tegelijkertijd gaf de cliënt op dat moment aan dat hij zijn ouders niet meer wilde zien en kwam met het verhaal dat zijn vader vroeger niet goed was voor zijn moeder. Ouders kwamen naar de afdeling en erkenden dat dit had gespeeld. De eerlijkheid van de ouders raakte me: zelden zijn mensen open over de vuile was van de familie.

Maar voor de cliënt betekent dit natuurlijk dat erkend werd waar hij waarschijnlijk altijd mee geworsteld heeft

Dit gegeven had de behandelaar blijkbaar niet onderzocht. Stel dat zijn visie ‘gevaarlijk’ de doorslag had gegeven in de vergadering? Dan was de jongen nooit erkend in de fundamenten van zijn ziek zijn en dat is natuurlijk desastreus.

Ik vraag me af of voor heel veel chronische patiënten in de psychiatrie de achtergrond van hun verhaal wel onderzocht en behandeld is

Dat is heel jammer, want ik denk dat hier vaak juist winst te behalen is, ook na vele jaren voor mensen die als ‘uitbehandeld’ beschouwd worden. Ik zal een eenvoudig voorbeeld geven, het is maar één voorbeeld van de mogelijkheden die dit perspectief met zich meebrengt.

Een andere dertiger, die heel moeizaam communiceerde, hij was letterlijk bijna onverstaanbaar, kreeg gelukkig nog af en toe zijn ouders op bezoek. Echter klaagde hij vaak over het onbegrip van hun zijde en als je het gezin bij elkaar zag, was het onbegrip over en weer heel zichtbaar. Maar de ouders kwamen wel!

Op een keer ben ik een praatje met het gezin gaan maken en merkte dat doordat ik erbij kwam zitten het ongemak verdween. De ouders konden hun zorgen over de afdeling ook uiten en daar kon ik ze ook nog in geruststellen.

Achteraf gaf de cliënt zichtbaar goed gestemd aan dat hij nu uitstekend met zijn ouders kan opschieten!


Jort is kunstenaar en ervaringswerker. Hij brengt graag het gesprek over psychiatrie op gang met inzet van zijn eigen verhaal en werkt het liefst met lotgenoten door middel van zijn kunstprojecten. Momenteel zoekt hij een nieuwe uitdaging.

Meer informatie:

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *