Main content

Dit is de vierde blog van een reeks, waarin Anniek haar poging beschrijft om van al haar psychofarmaca af te komen.*

Na drie informatieve blogs over afbouwen en mijn voorbereiding hierop, is het nu tijd voor het delen van mijn ervaringen van mijn afbouwperiode: wat merk ik? Waar heb ik last van? En vooral: hoe ga ik daarmee om? In deze blog, aan de hand van een anekdote: Weltschmerz.

Datum: 2 december 2019
Afbouwen week: 5
Afgebouwd: 6 mg citalopram
Nog af te bouwen: 9 mg citalopram en 137,5 mg quetiapine

Boodschappen doen

Ik scharrel rustig tussen de mensen door naar de vleesvervangers. Even is er verwarring. Mijn vega-worstjes liggen er niet. Ik kijk nog eens, maar er ligt alleen maar vlees. Om te gourmetten tijdens kerst. Ik kijk in het schap er tegenover: rund en varken. Het schap erachter: kipjes. Ik zie kilo’s dode dieren liggen en raak lichtelijk in paniek. Ook word ik boos: vorige week had de winkel nog allemaal mooie praatjes over minder vlees eten en duurzaamheid en zo. De borden met ‘Doe maar lekker vegetarisch!’ die er toen hingen, zijn spoorloos verdwenen.

Ik wil mijn vleesvervanger hebben om zo snel mogelijk de winkel te kunnen verlaten en klamp een vakkenvuller aan. “Waar zijn de vleesvervangers gebleven?”.

Hij moet even nadenken en zegt dan “Daarachter, bij de vleeswaren”.

Mooi niet dat ik opnieuw tussen de afgeslachte kippen naar mijn plantaardig stukje worst ga zoeken. “Wil je het even aanwijzen?

Hij gaat me voor. Zo’n dertig meter verderop, helemaal achterin in een hoekje, daar liggen ze dan. Ik kijk niet meer wat ik koop en graai wat bakjes mee. Ze staan zo hoog dat ik op mijn tenen moet staan.

Later op de dag neem ik de bus, op weg naar een vriendin

Ik voel me down. Ik denk terug aan mijn bezoek aan de supermarkt en kijk om me heen naar de mensen in de bus: iedereen doet mee met het vervuilen van de wereld, met het slachten van dieren. Niemand die het wat boeit: als het maar goedkoop en lekker is. Ik zie voor me hoe varkens in het abattoir levend verbranden omdat ze bij de vorige stap nog niet dood zijn gegaan.

Ik denk aan de penetrante geur waarin vleeskuikens opeengestapeld hun korte leven moeten doorbrengen. Mijn gedachten verhuizen naar de vervuilende kledingindustrie, waar de werkomstandigheden van mensen nog steeds verdacht veel gemeen hebben met slavernij. Dit is geen wereld waar ik aan kan deelnemen. Het is allemaal té verziekt. Dit leed kan ik niet dragen, wíl ik niet dragen.

Dan word ik vaag iets gewaar in mijn hoofd wat weleens belangrijk zou kunnen zijn. Ik vraag mij af: is deze werkelijkheid altijd mijn werkelijkheid? Voel ik dit leed altijd zo zwaar?

Ben ik afgelopen jaren ooit eerder overstuur geraakt in een winkel, om wat voor reden dan ook?

Ja, ik vind dierenleed verschrikkelijk. En ja, ik denk dat de wereld krom in elkaar zit. Maar nee, ik concludeer normaliter niet dat ik al het leed moet dragen. En nee, ik laat er mijn stemming niet meer door vergallen: ik probeer mijn eigen leven zodanig in te richten dat ik dier en natuur een beetje help. En in paniek raken tijdens het boodschappen doen komt me al helemaal onbekend voor.

Wat ik vandaag voel en denk, betreft niet mijn werkelijkheid

Het is het resultaat van het afbouwen van de citalopram: een onttrekkingsverschijnsel. Ik ben net vijf weken bezig en mijn hoofd wordt al in beslag genomen door ziekmakende gedachten.

Blij dat ik dit heb ontdekt, en angstig voor wat ik de komende maanden nog ga denken, voel ik de somberheid van me afglijden. De mensen in de bus lijken bij nader inzien zo slecht nog niet.


Anniek Lemmens-Meijer heeft sinds de puberteit geleden onder ernstige psychiatrische klachten. Rond haar 26e (2010) is langzaam maar zeker haar herstel op gang gekomen. Vanwege verergerende lichamelijke- en vermoeidheidsklachten doet ze sinds november 2019 een poging om geheel van haar psychofarmaca af te komen.

* Anniek heeft de medicatie (antipsychotica en antidepressiva) jaren geleden gekregen vanwege een slaapstoornis, angststoornis en depressies. Om veilig af te bouwen heeft Anniek intensief contact met haar psychiater en huisarts.

Meer lezen over dit onderwerp? Lees hier meer blogs die Anniek schreef!

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat een mooie beschrijving van hoe je door de bocht kan slingeren, met je gedachten, tijdens het afbouwen. De snelle irritaties die je afvuurt op je omgeving. Ik zag mijzelf, toen ik (op eigen vuist) afging van 1 pil sertraline per dag. Nog steeds moet ik alert zijn, op mijn gedachten, met name die, die repeterend zijn. Bij Eckhart Tolle las ik ooit een mooie tip: als je denkt dat je de oorzaak weet, geef het dan een geheel andere oorzaak! Dus niet: de vader was afwezig, de moeder te aanwezig bla, bla, bla… denk je: de bladeren aan de bomen zijn groen, en daarom ben ik ziek. Dan komt ook de afstand tot de gedachten, plus dat het bijna grappig wordt. Als de gedachten weg zijn, staat de pijn er, helemaal naakt. Daar moet je doorheen, hoe dan ook. En als ik weer en weer besef, dat ik gehecht ben geraakt aan de pijn, ben ik weer een stapje verder.

  2. Heel herkenbaar hoe je je blik op de ellendigheid van de wereld beschrijft. En ook het vermogen om met een andere blik te kunnen kijken, waardoor het weer leefbaar wordt. Dank daarvoor. Dat sterkt me in hoe ik hier mee omga.

  3. De wereld is (een beetje) gek 🙂

    “”If you see the world accurately, it’s bound to be humorous because it’s ridiculous”: Charlie Munger

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *