Antwoord
Beste N.,
Dank voor je heldere vraag.
Laat ik iets zeggen over het idee van een alleengeboren tweeling. Biologisch klopt het dat vroege embryonale verliezen vaak voorkomen. In week 8 kan een embryo afsterven zonder dat het later zichtbaar blijft. Maar het idee dat je daar als foetus een psychologisch trauma aan overhoudt dat zich later vertaalt in verlatingsangst, daar is geen stevig wetenschappelijk bewijs voor. Dat betekent niet dat jouw ervaring onzin is. Het betekent alleen dat we voorzichtig moeten zijn met causale verklaringen.
Wat ik interessanter vind is dit. Jij beschrijft dat wanneer je je kwetsbaar opstelt, je gevoelsmatig al verlaten bent, terwijl je hoofd weet dat dat niet zo is. Dat is een klassieke hechtings- en traumadynamiek. Het lichaam reageert sneller dan het verstand. De tijd klapt dicht. Je zenuwstelsel zegt: dit is gevaar. Verlating. Alleen. Terwijl er objectief niets gebeurt.
Dat mechanisme kunnen we prima begrijpen zonder een tweelinghypothese. Bij vroegkinderlijke onveiligheid, inconsistentie of emotionele afstemming die ontbrak, ontwikkelt het brein een hypergevoeligheid voor verlating. Dat wordt opgeslagen als relationeel geheugen in het lichaam. Je hoeft je daar niets bewust van te herinneren. Het leeft in je autonome systeem.
Wat er soms gebeurt bij spirituele of lichaamsgerichte settings is dat mensen een symbolische taal gebruiken om dat diepe gevoel te duiden. “Alleengeboren tweeling” kan dan een metafoor worden voor een heel vroege ervaring van verlies of afgesnedenheid. Als symbool kan dat betekenisvol zijn. Maar als letterlijke verklaring kan het je ook vastzetten in iets wat niet toetsbaar is.
De vraag is dus niet: klopt dit biologisch als oorzaak? De vraag is: wat doet dit verhaal met jou? Helpt het je om je gevoelens beter te begrijpen? Of vergroot het je twijfel en zoektocht …
Dat verlaten gevoel dat zich aandient wanneer je je opent, dat is een relationele reflex. Die kun je trainen. Niet door de oorsprong perfect te begrijpen, maar door in het hier-en-nu te oefenen met verdragen. Je merkt: dit is dat oude gevoel. Het is krachtig. Het is dwingend. Maar het is niet de werkelijkheid van dit moment. Dat is een leerproces van je zenuwstelsel.
Hope this helps, en kijk vooral verder op PsychoseNet voor meer informatie.
Succes!
Jim
Beantwoord door: Jim van Os op 17 februari 2026
