Main content

Vraag

Mijn echtgenote heeft al lang een psychosegevoeligheid: Zelf heb ik geleerd om bij psychoses van mijn vrouw te zeggen dat ik het haar standpunten niet eens ben en zeggen dat ik in een andere wereld leef. Of mijn schouders op te halen en een blokje om te gaan. Zij is ook al langere tijd kanker patiënt en door het anti kanker medicijn (pomalidomide) wordt haar bijzondere gedrag versterkt. Uiteraard willen wij niet met dit medicijn stoppen.

Met deze boven geschetste situatie, omgaan lukt redelijk tot moeizaam, maar daarnaast hebben wij ook een autistische en mentaal gehandicapte zoon, (31 jaar) die gelukkig een goede plek heeft in een 24 uurs begeleiding. Onze zoon halen altijd voor een lang weekend naar huis. Dit vinden wij beiden erg leuk en kijken wij naar uit. Het is een leuk en gezellig kind. Mijn probleem is nu dat hij door haar psychose problemen er vaak bij zit en daar ook mee te maken krijgt.

Door haar vele chemo-behandelingen en vorig jaar ook een stamceltransplantatie is haar lichaam ontregeld en heeft zij het vaak koud, is chronisch moe en volgens haar dus ook onze zoon als hij thuis is (projecteert zij op hem) Hij wordt dan warm aangekleed bij hoge temperaturen. Het teveel aan kleren trek ik wel weer snel bij hem uit en volgens haar is hij altijd moe en moet ten onrechte rusten. Dit laatste kan ik gelukkig ook tegengaan, maar kost veel moeite. Helaas lopen de vele discussies daarover vaak op niets uit, want haar wereld is zoals zij zich voelt.

Mijn vrouw staat niet echt open voor een behandeling en liefst willen wij onze zoon in het weekend thuis. Komt het veel voor dat echtparen, waarvan er een psychosegevoelig is, ook een deel van de week een gehandicapt kind in huis hebben? Zo’n kind kan je de situatie niet uitleggen, maar hij zit er wel bij.

De oplossing zal wel ten dele zijn dat onze zoon langer in zijn woning blijft. Met praten met haar kom je er vaak niet doorheen. Wat is wijs?

Alvast bedankt voor de moeite u neemt voor een antwoord.

Antwoord

Ten eerste moet me van het hart dat je wel op een heel bijzondere manier probeert bij te dragen aan de kwaliteit van leven van zowel je vrouw als je zoon. Moet niet makkelijk zijn, geweldig wat je allemaal doet! Heb deze bijzondere situatie niet eerder - ook maar bij benadering - meegemaakt.

Wat rapporteert het personeel als je zo terugkomt? Zijn er tekenen dat het stressvol was voor hem, is hij door de bezoeken en het bijzondere gedrag van zijn moeder uit zijn evenwicht geraakt?

Hoe reageert hij op het gedrag van je vrouw? Kan hij het hebben? Raakt hij er enigszins gewend aan? Of maak je je zorgen dat het hem geen goed doet en dat het ontwrichtend kan werken?

Met andere woorden: misschien is je zoon weerbaarder dan je denkt en kan hij het gedrag van je vrouw wel aan? Of is het echt duidelijk dat het schadelijk dan wel stressvol is voor hem en tot teveel gedoe leidt als hij er is?

Zijn er andere mensen uit de familie of het netwerk die kunnen assisteren als je zoon komt? Die bijvoorbeeld voor afleiding kunnen zorgen bij je vrouw zodat ze minder projecteert op je zoon?

En hoewel je vrouw geen behandeling wil, zou het uitmaken als je praktisch psychologisch advies kreeg hoe hiermee om te gaan door iemand van het lokale FACT team die jullie thuis bezoekt? Of is dat ook geen optie?

Sorry dat ik niet meer opties heb, wil graag met je meedenken, want veel hangt van jou af en je kan wel een beetje steun gebruiken denk ik...

Groet Jim

Beantwoord door: jim van Os op 8 augustus 2019
  • Deel deze pagina: