Main content

Vraag

Na een jaar of 8 Alzheimer is mijn vader overleden. In januari hebben we hem begraven. De periode tot zijn dood was een kwestie van afscheid nemen in etappes. De tijd tussen overlijden en begraven was kort, vermoeiend en mooi.

Een of 2 dagen na zijn begrafenis ontstond een raar opgetogen gevoel, ’s nachts word ik wakker en begin te schrijven. Het voelt goed en ik werk plannen uit en heb het gevoel deze op te moeten schrijven omdat ik het anders vergeet. Mijn omgeving begreep er eerst niets van. Het lijkt euforie en heb het in de familie besproken.

Zojuist heb ik nog zo’n ‘aanval’ gehad; aangezien ik een denker ben en analyseer heb ik de volgende vragen:
1. Heb ik iets om me zorgen over te maken?
2. Hoe lang gaat dit ongeveer duren?
3. Is Euforie erfelijk? Het lijkt mij wel want mijn moeder zit in een soortgelijke roes, alleen is zij overtuigend Katholiek en noemt het allemaal wonderen.
4. Mijn zus is chronisch depressief. Ik heb haar niet meer gezien sinds de begrafenis; ik heb op dit moment genoeg aan mezelf.

Ik merk tijdens het schrijven van dit dat ik weer enthousiast word, voel weer een aanval opkomen.

Eerst versturen en rusten, kom misschien hier nog op terug.

Antwoord

Na het overlijden van een dierbare kunnen we allerlei gevoelens hebben: verdriet, gemis, pijn, vage schuldgevoelens (van het type 'had ik niet...'), maar ook opluchting (als iemand erg ziek of dementerend was en aftakelde), en blijdschap dat jouw leven wel verder gaat. Dat is soms verwarrend. Of je je zorgen moet maken over je gevoelens kan ik niet beoordelen. Dan kijk je vooral of er ook nog plaats is voor andere gevoelens, of het dagelijks leven gewoon doorgaat, hoe anderen reageren. Euforie is niet erfelijk.

Kortom, wacht het eens even af en richt je ook op de dagelijkse dingen om je heen.

Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Deze vraag is gesteld door een man in de leeftijdscategorie 53
Beantwoord door: Ralph Kupka op 28 augustus 2019
  • Deel deze pagina: