Main content

Vraag

Ik stel alles in vraag, op zo’n manier dat ik soms gek denk te worden. Op een bepaald moment voelde het aan alsof mijn lichaam letterlijk verdween. Mijn geest had ervoor gezorgd dat ik mijn eigen bestaan in vraag stelde waardoor ik de verbinding met mijn lichaam verloor. Ik ben hypergevoelig, heb veel angsten en fantasie.

Zowat een jaar geleden verloor ik mijzelf in een vorm van nihilisme:

(1) de apathie nam de bovenhand

(2) ik had een fascinatie en angst voor het absurde en het arbitraire

(3) ik zag in alles en iedereen hiërarchie en machtsrelaties (nog steeds)

(4) ik was op ziekelijke wijze op zoek naar “een” kader of “de” waarheid

Ik bezweek van het wantrouwen: – anderen (“de wereld/de rest”) zijn “altijd” tegen mij

– mezelf: de eigen geest is “ook niet te vertrouwen”

Ik probeer nu reeds 6 maanden mijn denken stop te zetten. Letterlijk. Ik kap alle hersenspinsels af vooraleer ze groeien. Ik voel me rustiger en het doet me deugd. Ik zoek een ander perspectief en hoop “het” dogmatische te kunnen vervangen door “het” rationele. Toch heb ik ergens het gevoel dat ik mijzelf (“het emotieve”) verloochen.

Ik mijd horror en thrillers sinds ik jong ben aangezien ik 10 jaar lang kampte met waanbeelden van “The Exorcist”. Dat is gelukkig gedaan. Ik wil graag de controle over mijn eigen geest behouden.

Mijn uiteindelijke vraag is de volgende:

Is filosofie, ideologie, religie, kafka, en maatschappijkritiek “gevaarlijk” voor mensen die psychose-gevoelig zijn?

Antwoord

Hoi,

Wat ik proef in je verhaal is existentiële onzekerheid.

De angst die opkomt naar aanleiding van het niet zeker zijn van de controle over het eigen bestaan.

Bepaalde zaken herken ik. De weerzin tegen horror, de achterdocht naar de wereld (denk ook aan manipulatie), de drang tot waarheidsvinding, en zeker ook de grote twijfel.

Wat een mooie techniek hanteer je met het resoluut afkappen van gedachten. Dat is zelfbescherming. Iemand die mij dierbaar is, heeft in het verleden ernstig last gehad van existentiële onzekerheid.

Hij paste dezelfde tactiek toe: het steeds opnieuw afkappen van gedachtenpatronen, en het verleggen van de aandacht naar iets anders. Het hielp hem.

Je fijngevoeligheid herken ik. Ik merk ook dat je een intelligent persoon bent. Je ziet maar al te goed waar, in de brede zin, mogelijke risico's liggen.

Die ervaar je daardoor ook snel als reëel. Dat kan beangstigend zijn. Wat je er tegenover kan zetten is vertrouwen.

Om op je vraag te komen: zijn zaken als filosofie, ideologie, religie, spiritualiteit etc gevaarlijk voor mensen met psychosegevoeligheid?

Ja en nee. Het kan tricky zijn. Je voedt wellicht je eigen onzekerheid door de onzekerheid op te zoeken. Want dit soort onderwerpen zorgen voor meer vragen dan directe antwoorden. Daardoor kan je het gevoel krijgen de weg kwijt te raken.

Zeker voor iemand die kwetsbaar is in deze zin. Het kan nodig zijn om je op een zeker moment te richten op het Aardse, en de grote levensvragen te laten liggen.

Aan de andere kant; besef je dat het onzekerheid is die maakt dat je je zo voelt. Wat als die onzekerheid er mag zijn? Mag je het niet meer weten?

Zelfs als je het niet meer weet, gebeurt er waarschijnlijk niks. Op momenten dat ik het echt niet meer wist, heb ik tegen mezelf gezegd: 'ik weet niets zeker, maar dat weet ik wel'. Het maakte dat ik me ergens aan vast kon houden, en tot rust kwam.

Dat je psychosegevoelig bent is niet per definitie een reden om je niet met zaken als religie, filosofie en spiritualiteit bezig te houden. Maar doe het met mate. En zoek die zaken op waar je je bekrachtigd door voelt. Wanneer je dreigt af te dwalen, dan laat je het. Het is het voeden van de geest, en het behouden van balans.

Ik hoop dat je hier iets mee kan.

Hartelijke groet,

Rik

Beantwoord door: Rik Verweijen op 11 juni 2018
  • Deel deze pagina: