Main content

Vraag

Ik ben 22 jaar bekend met psychoses. Ik vraag om hulp bij de GGZ en had daar hoge verwachtingen van dat ik geholpen zou worden. Maar ik wordt elke keer zo teleurgesteld omdat ik het gevoel heb dat ik zo weinig aan de geboden hulp heb. Mijn behandeling is alleen met medicijnen en die heb ik ook echt nodig en gesprekken met SPV-ers. Misschien ik kan mijn problemen niet goed overbrengen, maar ik heb echt het gevoel dat ik heel vaak niet goed begrepen wordt en ben daar soms boos over. Dan vindt ik dat de GGZ meer tegenover de patiënt staat dan naast de patiënt staat. Soms ervaar ik het als een strijd om erkenning en gezien worden door de hulpverleners.

Kunt u mij over dit probleem adviseren?

Antwoord

Hoi,

Ja! Heel kort gezegd, ik ben het met je eens en zodra je dit ervaart, dat de hulpverlener tegenover je zit? Maak het bespreekbaar en vraag dat je graag wenst dat ze naast je zitten letterlijk en figuurlijk. Nabij zijn, benoem dat je gebaat bent bij een presente houding a la Andries Baart (youtube).

Dus dat vraagt ook van jou dat je niet ertegen over blijft staan. Het zijn niet je ouders, waar je als kind tegenover staat. Jij bent volwassen en de hulpverleners ook. Dus ga het gewoon aan.

Maak deze dynamiek bespreekbaar en je zult zien dat er wat verschuift in deze opstelling.

Hartelijke groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 11 maart 2019
  • Deel deze pagina: