Main content

Vraag

Ik vroeg me af of iemand die een psychose heeft gehad meerdere zelf, een drugs verleden heeft gehad in een traumakliniek heeft gezeten, die twee maanden clean is en 25 jaar benzo heeft geslikt: Hoe kwetsbaar blijf je? Kan je ooit weer leren en gaat je kwetsbaarheid over?

Ik zou ook wel ervaringsdeskundige willen zijn, maar ben zo kwetsbaar. Ik moet alles heel gedoseerd doen, kan niet tegen teveel prikkels. Ik ben niet dom hoor, ik ben slim zat. Ik heb ook een persoonlijkheid stoornis, en ben 12 jaar verslaafd geweest aan harddrugs. Ik wil weten: Blijf ik me hele leven zo kwetsbaar en moet ik dit accepteren en tevree zijn met de kleine succesjes die ik boek? Of zou ik ook ervaringsdeskundige kunnen worden?

Ik zit nu in een rouwproces omdat ik naar spytrack ben geweest, dat is een traumakliniek. Om daar aan mee te doen moest ik van de benzo’s af en dat is gelukt na een voortraject van jaren. Ik heb nu 10 pillen per dag minder, dus mijn kwaliteit van leven is een stuk beter. Ik moet leren om met emoties om te gaan, wat ook nieuw voor mij is. Ik heb heel me leven aan dissociatie gedaan, zo zat ik heel mijn leven op de overlevings modus. Ik ben blij dat ik het leven heb nu, al begint mijn leven pas bij 52 jaar.

Wat wil ik nu vragen, moet ik dit accepteren of is er een kans dat ik toch kan werken? Of mag ik gewoon accepteren dat ik psychosegevoelig ben kwetsbaar ben hoe doe je dit wat is mijn. Volgende stap?

Ik zou ook graag mensen willen spreken die ook verslaafd zijn geweest en 25 jaar benzo’s hebben geslikt en een persoonlijkheidsstoornis hebben, ik hoop dat ik antwoord krijg.

Antwoord

Tjonge zeg, dan heb je een pittig en intensief leven achter de rug. Kwetsbaar zijn is raakbaar zijn. Geraakt worden is beweging en welke kant je op beweegt maakt of deze vorm van geraakt worden fijn is voor jezelf en/of je omgeving.

Als het jou lukt om door je kwetsbaarheid op een plek te komen in je leven waar het goed is en rustig en zinvol? (En dat is vaak niet de gemiddelde plek in de samenleving) dan is dat je plek waar je zelf kan groeien en krachtiger kan worden. Zodra je iets meer kracht hebt dan je zelf nodig hebt, dan kan je die weggeven aan iemand die dat nodig heeft. En in het geven, verlies je zelf geen kracht, maar krijg je er kracht en erkenning bij.. en een mooi moment van verbinding en kracht. Zoals dit nu ook gebeurt tussen jou en mij.

Knap hoe je dus steeds meer los komt van je oude pijn en daar ook minder pillen voor nodig hebt. Er zijn tegenwoordig overal initiatieven waar je support krijgt om met lotgenoten activiteiten te ondernemen, je eigen verhaal kan maken en schrijven, kan delen en samen aan je herstel kan werken. Voor jezelf én voor de ander.

En dat kan je nog jaren doen! Dus wie weet. En tevreden zijn met kleine succesjes, dat is voor iedereen belangrijk. Ik hoor het mijn opa nog zo zeggen: 'wie het kleine niet eert is het grote niet weerd'

Veel succes gewenst met het stapelen van kleine succesjes! Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 8 augustus 2019
  • Deel deze pagina: