Hallo Tom,
Ik ben behandeld voor verschillende psychoses, de laatste zo’n drie jaar geleden. Al vanaf mijn eerste psychose vermoedde mijn moeder dat het te maken heeft met het vroege overlijden van mijn vader.
Inmiddels ben ik midden dertig en de amisulpride aan het afbouwen. Dit middel heeft best veel voor mij gedaan, maar hoe bepaal je eigenlijk of het alleen de medicatie is geweest?
Ziet u bijvoorbeeld vaak dat men bijvoorbeeld na het dertigste levensjaar met trauma in de kindertijd eroverheen groeit? Mijn behandelaren willen dat ik eerst afbouw en dan diagnostisch onderzoek laat doen.
Wilt u met mij meedenken? Wanneer gaat een psycholoog ervan uit dat er sprake is van natuurlijk herstel van het eerdere trauma? En wanneer is het toch raadzaam om in therapie te gaan?
Nu ik mij realiseer dat de tijd zijn werk gedaan zou hebben kan ik positiever naar de toekomst kijken.
Enorm bedankt voor uw reactie alvast!
Groeten,
P.
Antwoord
Hallo P.,
Dank voor je bericht!
Je vraag of men “eroverheen groeit” bijvoorbeeld na het dertigste levensjaar met een trauma uit de kindertijd, is herkenbaar. Trauma verwerkt zich niet lineair en is niet gebonden aan een leeftijd. Wat wel vaak gebeurt, is dat mensen na verloop van tijd nieuwe manieren vinden om met het trauma om te gaan. Dat kan betekenen dat de pijn minder scherp wordt, of dat je leert leven met de herinneringen zonder dat ze je dagelijks functioneren belemmeren. Dat zijn tekenen van natuurlijk herstel — een proces waarbij je, zonder gerichte therapie, weer grip krijgt op je leven en betekenis vindt in wat je hebt meegemaakt.
Wanneer is er sprake van natuurlijk herstel?
- Als je merkt dat je dagelijks functioneren niet langer ernstig wordt belemmerd door het trauma.
- Als je emoties (zoals verdriet, boosheid) kunt toelaten en reguleren, zonder dat ze je overspoelen of juist volledig afwezig zijn.
- Als je toekomstperspectief hebt en plannen kunt maken.
- Als je relaties kunt onderhouden en genieten van dingen in het leven, ook al zijn er nog slechte dagen.
Therapie kan helpen als:
- Je merkt dat bepaalde triggers je sterk raken en je daarin vastloopt.
- Je het gevoel hebt dat je stagneert in je herstel, of als oude patronen terugkomen.
- Je het idee hebt dat je nog onverwerkte emoties hebt die je graag wilt verkennen, bijvoorbeeld als je merkt dat je bepaalde situaties blijft vermijden of als je lichamelijke klachten (zoals slaapproblemen) terugkeren.
- Je behoefte hebt aan meer inzicht in hoe het trauma je heeft gevormd, en hoe je dat kunt integreren in je identiteit.
Je bent al op een belangrijk punt gekomen: je hebt inzicht, je kunt reflecteren, en je kijkt vooruit. Dat is een goed teken. Accepteer dat herstel geen eindbestemming is, maar een proces met ups en downs. Het is oké om hulp te zoeken als je dat nodig hebt, maar het is ook oké om eerst te kijken hoe ver je komt met de kracht die je nu voelt.
Kom je er zo iets verder mee?
Groeten,
Tom
Beantwoord door: Tom van Wel op 11 maart 2026
