Main content

Vraag

Mijn mama is al van haar 37e levensjaar depressief, nu is ze ondertussen 59 jaar. Ze heeft een dik jaar geleden een psychose gekregen waar ze mee is opgenomen. Ze is na de psychose gestopt met al haar medicatie waardoor ze nu apathisch is geworden. Ze heeft geen emoties praat niet.... Ze speelt enkel een spelletje op haar smartphone. Ze antwoordt wel als we iets vragen maar dat is ook alles.

Nu was mijn vraag kunnen we haar helpen om terug de mama te worden van vroeger?

Hopelijk kan u mij raad geven want het doet enorm veel pijn om haar zo te zien.

Antwoord

Wat een moeilijke en pijnlijke situatie. Zoals je het beschrijft zit je moeder vast in haar situatie. Daar zelf uitkomen lukt dan haast niet. En tegelijkertijd: als anderen willen dat ze daar uitkomt, maar ze wil dat zelf niet, dan lukt dat ook niet.

Wat het ook moeilijk maakt, dat jouw pijn natuurlijk voelbaar is en dat roept mogelijk ook weer schaamte en schuld op bij je moeder. De smartphone is een afgeleide en die helpt dan ook niet.

Ik raad je aan om via het wijkteam een gesprek aan te knopen waar je moeder bij is om heel laagdrempelig met een neutraal iemand erbij te bespreken wat je moeder nodig heeft, wat haar wensen zijn en wat er nodig is om niet terug te vallen in een situatie die nog meer ongewenst is.

Ik denk dat ze iemand nodig heeft die haar weet te activeren, of dat ze naar een plek kan gaan waar het leuk en gezellig is, waar ze anderen kan ontmoeten en mee kan doen aan activiteiten. Maar het begint er mee dat ze zelf leert inzien dat dit prettig is om te doen, dat ze zelf gaat kiezen hierin wat ze wil.

Deze status is moeilijk te accepteren, maar het kan ook een fase zijn die nodig is. Dus probeer aan te sluiten bij dit tempo, erkennen dat dit de situatie is, hoe pijnlijk ook.

dan is het daarna wellicht makkelijker om met een open houding vragen te stellen en nieuwsgierig te zijn naar de innerlijke wereld van je moeder, zodat ze deze meer gaat delen en zodoende ook weer meer in de buitenwereld gaat meebewegen. Als ze dan in contact kan komen met lotgenoten, of herstelgroepen. Dat ze ervaart dat anderen ook zoiets hebben meegemaakt en dat ze er niet alleen voor hoeft te staan? Ook dat kan heel fijn zijn.

Sterkte gewenst voor jullie.

Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 3 juni 2019
  • Deel deze pagina: