Main content

Vraag

Ik heb een psychotisch episode gehad op mijn 24 jaar en heb hierdoor niet kunnen trouwen noch gezin kunnen bouwen - denk ik - . Na 15 jaar revalidatie zonder herval en meer dan 10 jaar zelfstandig wonen, ben ik nog steeds ' vrijgezel'.

Ik ben een persoon met een beperking. Ik leef voortdurend als alleenstaande en heb steeds het gemis aan een partner als soort 'straf van de ziekte' beschouwd. Hoe zou ik nog die ' vicieuze' situatie ontkomen en een relatie vinden ? Spiritualiteit houdt me in de ban, doch de nood aan fysieke betrekking evenzeer.

Psychologen zijn bijzonder goed in gesprek, doch als het op relatie, intimiteit en seksualiteit aankomt, dan is dat voortdurend een brug te ver blijkbaar...

Antwoord

Hoe vind ik een partner is al een levensvraag op zich die niet is te beantwoorden hè. Hoe vind ik een partner met een belastende kwetsbare ziekte achtergrond en de mogelijke daaruit voorkomende mindsets, maakt zo'n vraag nog ingewikkelder.

Als coach geef ik je dit terug. Wanneer je ten volle iets kan erkennen - het is zoals het is - en het los kan laten, dan ontstaat er weer ruimte voor iets anders. Iets wat je zo lang al koestert is bijna onmogelijk om los te laten, want het is ook een houvast dit idee: zo is mijn leven nou eenmaal.

Een brug te ver is een mooie metafoor. Hoe ziet de grote stroom ertussen eruit? Waar heb je passie voor? Wat geef je liefde en aandacht? En wat krijg je daar voor terug? Welke mensen ontmoet je als je bezig bent met deze passie? Of als deze ontbreekt, wat let je om stappen te zetten in het doen en het ontwikkelen van nieuwe mogelijkheden in je leven om jezelf te verrijken met avontuur? De beweging van binnen naar buiten, daar hebben anderen ook wat aan, en zo haakt een ander meestal aan in een relatie die mogelijk kan uitbloeien tot een liefdesrelatie.

Je stopt geen bloemen in de grond, maar zaden, dus de juiste focus is van belang.

Een vicieuze cirkel kan je doorbreken met een hele hoop energie in één moment en dan heel krachtig beslissen dat je iets doorbreekt. Dat ook uitspreken en het met een ritueel bekrachtigen. Je stapt uit je eigen cirkel zodra je eruit stapt, zo gezegd, niet zo makkelijk gedaan. Er zelf in geloven en je hier aan houden. Zeg dagelijks dezelfde bevrijdende zin tegen jezelf de je goed past. Iets met het omgekeerde van het woord 'ban'.

Kan me overigens niet voorstellen dat spiritualiteit iets kan zijn dat je in de ban houdt. Is het niet een minset? Of een overtuiging? Of een ego? Of een beschadigd deel van je? Spiritualiteit zie ik als verbindende energie dat ruimte, hoop en perspectief genereert. In mijn optiek past het woord 'ban' daar niet bij.

Geen idee wat er gebeurt tussen u en psychologen. Wellicht houden jullie gezamenlijk iets in stand door beiden elkaars 'oever' oeverloos te spiegelen. Dan wordt het tijd dat u gewoon gaat zwemmen en u te laten meevoeren op de grote stroom van het leven. Wat houdt u tegen? Wellicht bent u het zelf en komt er een mooi moment om die weerstand eerst te laten varen. Ik gun u het plezier, het spetteren van het water en de vrijheid van niet meer in de ban zijn van uzelf.

Ik hoop van harte dat dit wat filosofische bericht goed aankomt. Ik besef dat dit wat streng en vervelend over kan komen, er zitten wat aannames is en het is wellicht niet fijn om te lezen. Vanuit mijn overkant met de beste intenties naar uw oever gegooid. Het gaat u goed!

Hartelijke groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 12 augustus 2019
  • Deel deze pagina: