Main content

Vraag

Eigenlijk heb ik niks te klagen. Ik ben een nog jonge studente en heb een leuke kamer, goede vrienden, een leuk bijbaantje, genoeg geld en ik en ieder om mij heen is gezond. Toch voel ik me af en toe ontzettend slecht. Niet altijd, nee, soms voel ik me prima een vraag ik me af waar ik me zo druk om maakte de dag ervoor. Maar midden in mijn afstudeeropdracht begon ik het door te krijgen; dit gaat niet zomaar voorbij. Het is niet normaal, om zoveel avond alleen op mijn kamer door te brengen, huilend. Vaak niet eens met een directe reden, maar meer het algehele gevoel van nergens zin in hebben, het niet kunnen opbrengen dat gevoel om te zetten in iets anders. Erover praten vind ik verschrikkelijk. Met mn beste vriend krijg ik alleen maar ruzie daardoor, en bij de studieadviseur ben ik huilend weggelopen. Al die moeilijke vragen waar ik geen antwoord op weet, afschuwelijk. Deels komt dit allemaal denk ik door hoe ik ben, mijn perfectionisme en mijn koppigheid. Ik kan iets niet, of ik doe het niet goed genoeg. Ik wil alles zelf kunnen, want dat heb ik hiervoor ook altijd gekund. Tegelijkertijd vergelijk ik me ook te veel met leeftijdsgenoten. Die heeft een leuke relatie, die weet al precies wat voor baan hij wil en de volgende heeft zelfs al een contract aangeboden gekregen. En wat doe ik? Ik weet het niet, ik weet niet wat ik wil of moet en dus doe ik maar niks. En het stomste is, dat ik me ervan bewust ben, dat ik een deel van de redenen voor dit gevoel gewoon op kan noemen. Maar toch kan ik mezelf niet helpen. Ik wil geen yoga of mindfullness doen, ik wil niet schrijven in een dagboek of praten met een psycholoog. Maar hoe los ik dit dan wel op?

Antwoord

Beste Emma, het is niet ongebruikelijk om in deze levensfase met twijfels over je zelf en je toekomst te zitten, zonder dat daar meteen een duidelijke reden voor is aan te wijzen. Het gaat om thematiek die past bij de periode tussen het 15e en 25e, waarin je nog zoekend bent naar wie je bent, wat je kunt, wat je wilt en wat je verwacht. Door mijn werk aan de universiteit heb ik veel contact met studenten, en zie ik dat dit bepaald geen zeldzaamheid is. Maar als je je daarbij zo naar voelt als jij het omschrijft gaat het misschien net iets verder. Het is wel lastig dat je enerzijds merkt dat je er met jezelf niet uitkomt, en anderzijds erover praten met iemand anders veel weerzin oproept. Toch is praten met iemand die van een beetje afstand kan meekijken en -denken eigenlijk de beste manier om er meer greep op te krijgen als het niet vanzelf over gaat. Ik zou je aanraden om toch een afspraak te maken met een studentenpsycholoog. Die zijn vertrouwd met de thema's die in deze fase spelen, en kunnen je misschien wat verder helpen. Er zijn veel misverstanden over psychotherapeutische gesprekken: dat het allemaal over vroeger gaat, dat het heel diep graven is, dat je binnenste buiten wordt gekeerd, etc. etc.. Als er een klik is, kan het heel nuttig en opluchtend zijn om eens een paar gesprekken te voeren. Uiteindelijk bepaal je zelf hoe ver dat gaat. Doen! Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door

Ralph Kupka

Vraag stellen?

Heb je zelf een vraag voor onze experts? Klik dan hier